رَبَطَ - [ر ب ط]. (ف: ثلا. لازم). رَبَطَ، يَرْبُطَ، (يَرْبِطُ)، مص. رَبَاطَةٌ. "رَبَطَ جَأْشُهُ": اِشْتَدَّ قَلْبُهُ فَلَمْ يَفِرَّ عِنْدَ الفَزَعِ.
رَبَطَ - [ر ب ط]. (ف: ثلا. لازم). رَبَطَ، يَرْبُطَ، (يَرْبِطُ)، مص. رَبَاطَةٌ. "رَبَطَ جَأْشُهُ": اِشْتَدَّ قَلْبُهُ فَلَمْ يَفِرَّ عِنْدَ الفَزَعِ.