سَبِخَ - [س ب خ]. (ف: ثلا. لازم). سَبِخَ، يَسْبَخُ، مص. سَبَخٌ. "سَبِخَتِ الأرْضُ": كَانَتْ ذَاتَ مِلْحٍ.
سَبِخَ - [س ب خ]. (ف: ثلا. لازم). سَبِخَ، يَسْبَخُ، مص. سَبَخٌ. "سَبِخَتِ الأرْضُ": كَانَتْ ذَاتَ مِلْحٍ.