روح البيان — إسماعيل حقي
عن الكتاب| آن يكى واعظ چوبر تخت آمدى | قاطعان راه را داعى شدى |
| دست بر مى داشت يا رب رحم ران | بر بدان ومفسدان وطاغيان |
| بر همه تسخر كنان اهل خير | بر همه كافر دلان واهل دير |
| او نكردى آن دعا بر اصفيا | مى نكردى جز خبيثانرا دعا |
| مرو را گفتند كين معهود نيست | دعوت اهل ضلالت جود نيست |
| كفت نيكويى أزينها ديده ام | من دعاشان زين سبب بگزيده ام |
| خبث وظلم وجور چندان ساختند | كه مرا از شر بخير انداختند |
| هر كهى كه رو بدنيا كرد مى | من ازيشان زخم وضربت خوردمى |
| كردمى از زخم آن جانب پناه | باز آوردند مى كركان براه |
| چون سبب ساز صلاح من شدند | پس دعاشان بر منست اى هوشمند |
| نامت عيونك والمظلوم منتبه | يدعو عليك وعين الله لم تنم |
| نخفتست مظلوم از آهش بترس | زدود دل صبحكاهش بترس |
| نترسى كه پاك اندرونى شبى | بر آرد سوز جكر يا ربى |
| نمى ترسى از كرك ناقص خرد | كه روزى پلنگيت بر هم درد |
| همچوآهو كز پى او سك بود | مى دود تا در تنش يكرك بود |
| خواب خركوش وسك اندر پى خطاست | خواب خود در چشم ترسنده كجاست |
| رنجها بسيار ديد وعاقبت | رفت آخر سوى أمن وعافيت |
| خويشتن افكند در درياى ژرف | كه نيابد حد آن را هيچ طرف |
| پس چوصيادان بياوردند دام | نيم عاقل را از آن شد تلخ كام |
| كفت آه من فوت كردم فرصه را | چون نكشتم همره آن رهنما |
| بر كذشته حسرت آوردن خطاست | باز نايد رفته ياد آن هباست |
| كفت ماهئ دكر وقت بلا | چونكه ماند از سايه عاقل جدا |
| كو سوى دريا شد واز غم عتيق | فوت شد از من چنان نيكو رفيق |
| ليك زان ننديشم وبر خود زنم | خويشتن را اين زمان مرده كنم |
| پس بر آرم اشكم خود بر زبر | پشت زيرم مى روم بر آب بر |
| مى روم برى چنانكه خس رود | نى بسباحى چنانكه كس رود |
| مرده كردم خويش وبسپارم بآب | مرك پيش از مرك امنست وعذاب |
| همچنان مرد وشكم بالا فكند | آب مى بردش نشيب وكه بلند |
| هر يكى زان قاصدان غصه بس برد | كه دريغا ماهئ بهتر بمرد |
| پس كرفتش يك صياد ارجمند | پس برو تف كرد وبر خاكش فكند |
| غلط وغلطان رفت پنهان اندر آب | ماند آن أحمق همى كرد اضطراب |
| دام افكندند اندر دام ماند | احمقى او را در ان آتش فشاند |
| بر سر آتش بيشت تابه | با حماقت كشته او همخوابه |
| او همى جوشيد از تف سعير | عقل مى كفتش ألم يأتك نذير |
| او همى كفت از شكنجه وز بلا | همچوجان كافران قالوا بلى |
| باز مى كفتى كه اگر اين بار من | وارهم زين محنت كردن شكن |
| من نسازم جز بدريايى وطن | آبگيري را نسازم من سكن |
| آن ندامت از نتيجه رنج بود | نى ز عقل روشن چون كنج بود |
| مى كند او توبه و پير خرد | بانك لو ردوا لعادوا مى زند |