روح البيان — إسماعيل حقي
عن الكتاب| واى آن زنده كه با مرده نشست | مرده كشت وزندكى از وى بجست |
| چون تو در قرآن حق بگريختى | با روان انبيا آويختى |
| هست قرآن حالهاى انبيا | ماهيان بحر پاك كبريا |
| ور بخوانى ونه قرآن پذير | انبيا وأوليا را ديده كير |
| ور پذيرايى چوبر خوانى قصص | مرغ جانت تنك آيد در قفص |
| مرغ كو اندر قفص زندانيست | مى نجويد رستن از زندانيست |
| روحهايى كز قفصها رسته اند | انبيا ورهبر شايسته اند |
| از برون آوازشان آيد ز دين | كه ره رستن ترا اين است اين |
| ما بدين رستيم زين تنكين قفص | جز كه اين ره نيست چاره اين قفص |
| دل پر درد را دوا قرآن | جان مجروح را شفا قرآن |
| هر چهـ جويى ز نص قرآن جوى | كه بود كنج علمها قرآن |
| شاهنامه يا كليله پيش تو | همچنان باشد كه قرآن از عتو «١» |
| فرق آنكه باشد از حق ومجاز | كه كند كحل عنايت چشم باز |
| ور نه پشك ومشك پيش اخشمى | هر دو يكسانست چون نبود شمى |
| خويشتن مشغول كردن از ملال | باشدش قصد كلام ذو الجلال |
| كاتش وسواس را وغصه را | زان سخن بنشاند وسازد دوا |
(١) در اواخر دفتر چهارم در بيان لابه كردن قبطى سبطى را إلخ