Тарҷумаи сураи ҲИҶР ба الطاجيكية аз الترجمة الطاجيكية - عارفي
Verse 1
Алиф, лом, ро. Ин оёти китоб [-и илоҳӣ] ва Қуръони равшангар аст
Verse 2
Чи басо кофирон [ҳангоми рӯбарӯшавӣ бо азоби қиёмат] орзу кунанд, ки кош мусулмон буданд
Verse 3
Бигузор бихӯранд ва [аз лаззатҳои дунё] баҳраманд бошанд ва орзуҳо [-и моддӣ] саргармашон созад, пас, ба зудӣ хоҳанд донист
Verse 4
Мо [сокинони] ҳеҷ [шаҳру] диёреро ҳалок накардем, магар ин ки [муҳлат ва] аҷале муайян доштанд
Verse 5
Ҳеҷ уммате аз аҷали [муқаррарии] худ на пешӣ мегирад ва на [аз он] ақиб мемонад
Verse 6
[Кофирон] гуфтанд: «Эй касе, ки [иддао мекунӣ] Қуръон бар ту нозил шудааст, яқинан девонаӣ
Verse 7
Агар рост мегӯӣ, чаро фариштагонро наздамон намеоварӣ [то дар бораи паёмбариат гувоҳӣ диҳанд]»?
Verse 8
[Бояд бидонанд, ки] Мо фариштагонро ба ҳақ [ва фақат дар ҳангоми азоби кофирон] нозил мекунем ва [агар барои азобашон нозил шаванд] дигар муҳлате намеёбанд
Verse 9
Ба ростӣ, ки мо худ Қуръонро нозил кардем ва ҳатман, худ низ [аз ҳар гуна табдилу таҳрифе] нигаҳбонаш ҳастем
Verse 10
[Эй паёмбар] пеш аз ту низ [фиристодагони худро] миёни гурӯҳҳои пешин фиристодем
Verse 11
Ҳеҷ паёмбаре наздашон намеомад, магар он ки масхарааш мекарданд
Verse 12
ﮰﮱﯓﯔﯕ
ﯖ
Инчунин он [такзиб ва тамасхур]-ро дар дилҳои гунаҳгорон [кофирон] роҳ медиҳем
Verse 13
Онон ба он [Қуръон] имон намеоваранд ва шеваи [Аллоҳ таоло дар муҷозоти] пешиниён [низ чунин] рафтааст [ки ононро бо азобе дарднок ҳалок намояд]
Verse 14
Ва [ҳатто] агар даре аз осмон ба рӯйи онон мекушодем, то пайваста дар он боло раванд [ва шигифтиҳои малакутро бубинанд]
Verse 15
Яқинан, боз ҳам мегуфтанд: «Бе тардид, моро чашмбандӣ кардаанд, балки мо гурӯҳе ҷодушудаем»
Verse 16
Ва ба ростӣ, мо дар осмон ситорагоне [бузургу дурахшон] қарор додем ва онҳоро барои тамошогарон оростем
Verse 17
ﭙﭚﭛﭜﭝ
ﭞ
Ва онро аз [вуруду дастбурди] ҳар шайтони рондашуда ҳифз кардем
Verse 18
Магар он ки [аз малакутиён] дуздона сухане бишнавад, ки [дар он сурат] шиҳобе равшан ӯро дунбол мекунад [ва месӯзонад]
Verse 19
Ва заминро густурдем ва дар он кӯҳҳои устуворе афкандем ва аз ҳар гиёҳи санҷида [ва муносибе] дар он руёнидем
Verse 20
Ва дар он барои шумо ва барои касе, ки рӯзирасонаш нестед [соири мардум ва мавҷудоти зинда], асбоби зиндагӣ падид овардем
Verse 21
Ва ҳеҷ чиз нест, магар он ки ганҷинаҳояш назди Мост ва Мо онро ҷуз ба андозаи муайян фурӯ намефиристем
Verse 22
Ва бодҳоро борваркунанда [-и абрҳо] фиристодем, сипас аз осмонҳо обе нозил кардем ва бо он серобатон сохтем, дар ҳоле ки шумо захиракунандааш нестед
Verse 23
ﮕﮖﮗﮘﮙﮚ
ﮛ
Ва яқинан, моем, ки зинда мекунем ва мемиронем ва Мо [бозмондаи ҷовиду] ворис [-и ҳамаи ҷаҳониён] ҳастем
Verse 24
Ва бе тардид, [таваллуду марги] гузаштагони шуморо донистаем ва яқинан [таваллуду марги] ояндагонро [низ ба хубӣ] медонем
Verse 25
Ва [эй паёмбар] бе гумон, Парвардигорат [ҳамаи] ононро [дар қиёмат] маҳшур мекунад. Ба ростӣ, ки Ӯ ҳакиму доност
Verse 26
Ва дар ҳақиқат, Мо [нахустин] инсон [Одам]-ро аз гили хушк [-и бозмонда] аз лойи бадбӯ офаридем
Verse 27
Ва пеш аз он ҷинро аз оташе сӯзон офаридем
Verse 28
Ва [ёд кун] аз ҳангоме ки Парвардигорат ба фариштагон фармуд: «Ҳамоно ман башареро аз гили хушк [-и бозмонда] аз лойи бадбӯ хоҳем офарид
Verse 29
Пас, чун [ӯро офаридем ва] ба ӯ сомон додем ва аз рӯҳи хеш дар вай дамидем, [ба нишонаи итоат аз фармони Ман ҳамагӣ] бар ӯ саҷда кунед»
Verse 30
ﯶﯷﯸﯹ
ﯺ
Пас, фариштагон ҳамагӣ саҷда карданд
Verse 31
Магар Иблис, ки аз он ки бо саҷдакунандагон бошад, сарпечӣ кард
Verse 32
[Аллоҳ таоло] Фармуд: «Эй Иблис, чаро ту бо саҷдакунандагон [ҳамроҳ] нестӣ»?
Verse 33
[Иблис] гуфт: «Ман он нестам, ки барои башаре, ки ӯро аз гили хушк [-и бозмонда] аз лойи бадбӯ офаридаӣ саҷда кунам»
Verse 34
ﭦﭧﭨﭩﭪ
ﭫ
[Аллоҳ таоло] Фармуд: «Аз он ҷо [биҳишт] берун шав, [ки] бе тардид, ту [аз боргоҳи Мо] рондашудаӣ
Verse 35
ﭬﭭﭮﭯﭰﭱ
ﭲ
Ва яқинан, то рӯзи қиёмат бар ту лаънат хоҳад буд»
Verse 36
ﭳﭴﭵﭶﭷﭸ
ﭹ
[Иблис] Гуфт: «Парвардигоро, то рӯзе, ки [мардум] барангехта мешаванд, ба ман муҳлат бидеҳ [ва намирон]»
Verse 37
ﭺﭻﭼﭽ
ﭾ
[Аллоҳ таоло] Фармуд: «[Бирав, ки] Яқинан, ту аз муҳлатёфтагонӣ
Verse 38
ﭿﮀﮁﮂ
ﮃ
То рӯзи он вақти маълум [ки тамоми махлуқот бо нафхаи нахуст мемиранд]»
Verse 39
[Ӯ] Гуфт: «Парвардигоро, ба сабаби он ки маро гумроҳ сохтӣ, дар замин [бадиҳоро] дар назарашон нек ҷилва медиҳам ва ҳамаи ононро ба гумроҳӣ мекашонам
Verse 40
ﮏﮐﮑﮒ
ﮓ
Магар бандагони холиси Ту аз [миёни] онон [ки ҳидояташон кардаӣ]»
Verse 41
ﮔﮕﮖﮗﮘ
ﮙ
[Аллоҳ таоло] Фармуд: «Ин [ихлос] роҳи мустақимест [ки ба Ман мерасад]
Verse 42
Яқинан, ту бар бандагонам тасаллуте надорӣ, магар [бар он мушрикон ва] гумроҳоне, ки аз ту пайравӣ мекунанд
Verse 43
ﮦﮧﮨﮩ
ﮪ
Ва бе тардид, дузах ваъдагоҳи ҳамаи онон аст
Verse 44
[Дузах] Ҳафт дар дорад [ва] барои ҳар даре гурӯҳе аз онон тақсим [ва мушаххас] шудаанд»
Verse 45
ﯕﯖﯗﯘﯙ
ﯚ
Яқинан, парҳезгорон дар боғҳо [-и биҳишт] ва дар [канори] чашмаҳо ҳастанд
Verse 46
ﯛﯜﯝ
ﯞ
Ҳангоми вуруд ба онон гуфта мешавад] «Ба саломат ва эминӣ ба он [боғҳо] ворид шавед»
Verse 47
Он чи дар дилҳояшон аз кина [ва ҳасад] аст, бармеканем, бародарона бар тахтҳо муқобили якдигаранд
Verse 48
Дар он ҷо на ранҷе ба онон мерасад ва на аз он ҷо берун ронда мешаванд
Verse 49
[Эй паёмбар] Ба бандагонам хабар бидеҳ, ки ман омурзандаи меҳрубонам
Verse 50
ﯻﯼﯽﯾﯿ
ﰀ
Ва ин ки азоби ман азобе дарднок аст
Verse 51
ﰁﰂﰃﰄ
ﰅ
Ва аз меҳмонони Иброҳим [низ] ба онон хабар бидеҳ
Verse 52
Ҳангоме ки бар ӯ ворид шуданд, салом гуфтанд, [аммо чун даст ба ғизо набурданд, Иброҳим] гуфт: «Мо аз шумо ҳаросонем»
Verse 53
Онон гуфтанд: «Натарс, мо туро ба писаре доно мужда медиҳем»
Verse 54
[Иброҳим] Гуфт: «Оё бо ин ки солхӯрда шудаам, мужда [-и таваллуди фарзанд] ба ман медиҳед? Ба чи [далел инчунин] башорат медиҳед»?
Verse 55
Онон гуфтанд: «Мо туро ба дурустӣ башорат додем, пас, ноумед набош»
Verse 56
[Иброҳим] Гуфт: «Ва ҷуз гумроҳон чи касе аз раҳмати Парвардигораш ноумед мегардад»?
Verse 57
ﭽﭾﭿﮀﮁ
ﮂ
[Он гоҳ ба фариштагон] гуфт: «Эй фиристодагон, кор [-у маъмурият]-и шумо чист»?
Verse 58
ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ
ﮉ
Онон гуфтанд: «Дар ҳақиқат, мо ба сӯйи қавми гунаҳгор [-и Лут] фиристода шудаем [то ҳалокашон кунем]
Verse 59
ﮊﮋﮌﮍﮎﮏ
ﮐ
Ба ҷуз хонаводаи Лут, ки мо яқинан, ҳамаи ононро наҷот хоҳем дод
Verse 60
ﮑﮒﮓﮔﮕﮖ
ﮗ
Магар ҳамсараш, ки муқаддар кардаем, ки аз бозмондагон [дар азоб] бошад»
Verse 61
ﮘﮙﮚﮛﮜ
ﮝ
Пас, ҳангоме ки фариштагон [-и Аллоҳ таоло ба шакли инсон] назди хонадони Лут омаданд
Verse 62
ﮞﮟﮠﮡ
ﮢ
[Ӯ] Гуфт: «Шумо гурӯҳе ношинос ҳастед»
Verse 63
[Фариштагон] Гуфтанд: «Балки мо ҳамон чизеро бароят овардаем, ки [ин мардуми гунаҳгор] дар борааш тардид мекарданд [нузули азоб]
Verse 64
ﮫﮬﮭﮮ
ﮯ
Ва мо бароят [хабари ҳақиқӣ ва] рост овардаем ва ҳатман, мо ростгӯем
Verse 65
Пас, посе аз шаб [ки гузашт] хонаводаатро бо худ [аз ин ҷо] бибар ва [худат] ба дунболашон бирав ва ҳеҷ як аз шумо пушти сарашро нигоҳ накунад ва ба ҷойе, ки ба шумо фармон медиҳанд, биравед»
Verse 66
Ва Мо ӯ [Лут]-ро аз ин амр огоҳ кардем, ки субҳгоҳон решаи онон канда хоҳад шуд
Verse 67
ﯪﯫﯬﯭ
ﯮ
Ва аҳли шаҳр, дар ҳоле ки [дар бораи омадани афроди ҷадид] бо шодӣ [ба якдигар] хабар медоданд, [ба сӯйи хонаи Лут] омаданд
Verse 68
ﯯﯰﯱﯲﯳﯴ
ﯵ
[Лут] Гуфт: «Инҳо меҳмонони ман ҳастанд, пас, маро расво [ва шармандаи меҳмононам] накунед
Verse 69
ﯶﯷﯸﯹ
ﯺ
Ва аз Аллоҳ таоло битарсед ва саршикастаам насозед»
Verse 70
ﯻﯼﯽﯾﯿ
ﰀ
[Онон] Гуфтанд: «Магар мо туро аз [мизбонии] афроди [ғариб] наҳй накардем»?
Verse 71
ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ
ﭗ
[Лут] Гуфт: «Агар мехоҳед, [коре ҳалол] анҷом диҳед, инҳо духтарони [уммати] ман ҳастанд [бо эшон издивоҷ кунед]»
Verse 72
ﭘﭙﭚﭛﭜ
ﭝ
Савганд ба ҷони ту [эй паёмбар], ки онон дар мастии хеш саргашта буданд
Verse 73
ﭞﭟﭠ
ﭡ
Пас, ҳангоми баромадани офтоб бонги [маргбор] ононро фаро гирифт
Verse 74
Он гоҳ он [сарзамин]-ро зерурӯ кардем ва бар онон санггилҳое паёпай боридем
Verse 75
ﭫﭬﭭﭮﭯ
ﭰ
Ба яқин, дар ин [кайфар] барои ҳушёрон ибратҳост
Verse 76
ﭱﭲﭳ
ﭴ
Ва он [шаҳрҳои вайрона ҳанӯз] бар сари роҳи [мусофирон] побарҷост.
Verse 77
ﭵﭶﭷﭸﭹ
ﭺ
Яқинан, дар ин [азоб] нишонаҳое барои [ибрат гирифтани] муъминон аст
Verse 78
ﭻﭼﭽﭾﭿ
ﮀ
Ва асҳоби Айка [қавми Шуайб], ҳатман, ситамгор буданд
Verse 79
ﮁﮂﮃﮄﮅ
ﮆ
Пас, [Мо] аз онон интиқом гирифтем ва [шаҳрҳои вайроншудаи] ин ду [қавм] бар сари роҳ ошкор аст
Verse 80
ﮇﮈﮉﮊﮋ
ﮌ
Ва бе тардид, аҳли Ҳиҷр [қавми Самуд] паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Verse 81
ﮍﮎﮏﮐﮑ
ﮒ
Ва [Мо муъҷизот ва] нишонаҳои худро ба онон додем, ва [-ле] аз онҳо рӯйгардон шуданд
Verse 82
ﮓﮔﮕﮖﮗﮘ
ﮙ
Ва аз кӯҳҳо хонаҳое [барои худ] метарошиданд, ки дар амон бимонанд
Verse 83
ﮚﮛﮜ
ﮝ
Пас, субҳгоҳон бонг [-и маргбор] ононро фаро гирифт
Verse 84
ﮞﮟﮠﮡﮢﮣ
ﮤ
Ва он чи [аз амволу хонаҳои маҳкам] ба даст оварда буданд, суде ба ҳолашон надошт [ва азоби илоҳиро дафъ накард]
Verse 85
Ва Мо осмонҳо ва замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ҷуз ба ҳақ наофаридаем ва қиёмат ҳатман, омаданӣ аст, пас, [эй паёмбар аз кофирон] ба накуӣ гузашт кун.
Verse 86
ﯗﯘﯙﯚﯛ
ﯜ
Бе тардид, Парвардигорат ҳамон офаринишгари доност.
Verse 87
Ва ба ростӣ, Мо ба ту [сабъу-л-масонӣ» [сураи Фотиҳа] ва Қуръони бузургро додем
Verse 88
[Бинобар ин] Ҳаргиз ба он чи [аз неъматҳои дунявие], ки гурӯҳҳое аз онон [кофирон]-ро баҳраманд кардаем, чашм надӯз ва ба хотири [носипосӣ ва ширки] онон андуҳгин мабош ва бо муъминон фурӯтанӣ кун
Verse 89
ﯵﯶﯷﯸﯹ
ﯺ
Ва бигӯ: «Ба ростӣ, ки ман ҳамон бимдиҳандаи ошкорам»
Verse 90
ﯻﯼﯽﯾ
ﯿ
[Ва ононро аз азоб битарсон] Ҳамон гуна ки [онро] бар тақсимкунандагон [-и оёти илоҳӣ] фиристодем
Verse 91
ﭑﭒﭓﭔ
ﭕ
Ҳамон касоне, ки Қуръонро [ба] бахшҳо [-е ҳамчун шеъру пешгӯӣ ва ҷоду тақсим] карданд
Verse 92
ﭖﭗﭘ
ﭙ
Пас, савганд ба Парвардигорат, ҳатман, [дар қиёмат] аз ҳамаи онон суол хоҳем кард
Verse 93
ﭚﭛﭜ
ﭝ
Аз он чи мекарданд
Verse 94
ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ
ﭤ
Пас, [эй паёмбар] он чи [-ро, ки аз сӯйи Аллоҳ таоло] дастур ёфтаӣ, ошкор кун ва аз мушрикон рӯ бигардон
Verse 95
ﭥﭦﭧ
ﭨ
Бе тардид, Мо [шарри] масхаракунандагонро аз ту дур мекунем
Verse 96
Онон, ки [барои худ] бо Аллоҳ таоло маъбуди дигаре қарор медиҳанд, пас, ба зудӣ [натиҷаи ширки хешро] хоҳанд донист
Verse 97
Ва [эй паёмбар] яқинан, Мо медонем, ки ту аз он чи онон [кофирон] мегӯянд, озурдахотир мегардӣ
Verse 98
ﭻﭼﭽﭾﭿﮀ
ﮁ
Пас, ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ бигӯ ва аз саҷдакунандагон бош
Verse 99
ﮂﮃﮄﮅﮆ
ﮇ
Ва то ҳангоме ки маргат фаро мерасад, Парвардигоратро парастиш кун
تقدم القراءة