سورة الحجر

Tajik - Tajik translation

Тарҷумаи сураи ҲИҶР ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation

Tajik - Tajik translation

ҲИҶР


Алиф, лом, ро. Ин аст-оёти китоб ва Қуръони равшангар.

Бисёр вақт кофирон орзу кунанд, ки эй кош мусалмон мебуданд,

Бигузорашон, то бихӯранд ва баҳравар шаванд ва орзу ба худ машғулашон дорад, ба зуди хоҳанд донист.

Ҳеҷ уммате аз аҷали худ на пеш меафтад ва на пас мемонад.

Ва гуфтанд: «Эй марде, ки Қуръон ба ту нозил шуда, ҳаққо, ки ту девонаӣ!

Мо фариштагонро ғайри ба ҳақ нозил намекунем ва дар он ҳангом дигар мӯҳлаташон надиҳанд.

Мо Қуръонро худ нозил кардаем ва худ нигаҳбонаш ҳастем.

Ва Мо расулони худро пеш аз ту ба миёни қавмҳои пешин фиристодаем.

Ҳар паёмбаре бар онҳо фиристода шуд, албатта масхарааш карданд.

Роҳашро дар дили гунаҳгорон инчунин мекушоем!

Ба он имон намеоваранд ва суннати пешиниён чунин будааст.

гӯянд: «Чашмони моро ҷоду кардаанд, балки мо мардуме ҷодузада ҳастем!»

Ва албатта дар осмон бурҷҳое офаридем ва барон бинандагонашон биёростем.

Ва аз ҳар шайтони раҷиме ҳифзашон кардем.

Ғайри он ки дуздона гӯш медод ва шарорае равшан таъқибаш кард.

Ва заминро густурдем ва дар он кӯҳҳое азим афкандем. Ва аз ҳар чиз ба шевае санҷида дар он рӯёнидем.

Ва маъишати шумо ва касонеро, ки шумо рӯзидеҳашон нестед, дар он ҷо қарор додем.

Ҳар чӣ ҳаст, хазинаҳои он назди Мост ва Мо ҷуз ба андозае муъайян онро намефиристем.

Ва бодҳои обистанкунандаро фиристодем ва аз осмон обе нозил кардем ва шуморо ба он сероб сохтем ва шуморо нарасад, ки хазинадори он, бошед.

Албатта Мо ҳастем, ки зинда мекунем ва мемиронем ва баъд аз ҳама боқӣ мемонем.

Ва медонем чӣ касоне аз шумо аз ин пеш рафтаанд ва чӣ касоне боқӣ мондаанд.

Ва Парвардигори ту ҳамаро зинда карда ҷамъ мегардонад, зеро Ӯст, ки ҳакиму доност!

Ва ҷинро пеш аз он аз оташи сӯзандаи бедуд офарида будем.

Ва Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Мехоҳам башаре аз гили хушк, аз лои бӯйнок биёфаринам.

Чун офаринишамро ба поён бурдам ва аз рӯҳи Худ дар он дамидам, дар баробари ӯ ба саҷда бияфтед».
Verse 30

Фариштагон ҳамагӣ саҷда карданд,

ғайри Иблис, ки сар боззад, ки бо саҷдакунандагон бошад.

Гуфт: «Ман барои башаре, ки аз гили хушк, аз лойи бӯйнок офаридаӣ, саҷда намекунам».

Гуфт: «Аз он ҷо берун шав, ки рондашуда ҳастӣ.

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро то рӯзе, ки дубора зинда мешаванд, мӯҳлат деҳ».
Verse 37

Гуфт: «Ту дар шумори мӯҳлатёфтагонӣ,
Verse 38

то он рӯзе, ки вақташ маълум аст».

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, чун маро ноумед кардӣ, дар рӯи замин бадиҳоро дар назарашон биёроям ва ҳамагонро гумроҳ кунам,
Verse 40

ғайри онҳо, ки бандагони боихлоси Ту бошанд».

Гуфт: «Роҳи ихлос роҳи ростест, ки ба Ман мерасад.

Туро бар бандагони Ман ғолибияте нест, магар бар он гумроҳоне, ки туро пайравӣ кунанд.

Ҳафт дар дорад ва барои хар дар гурӯҳе аз онон муъайян шудаанд.

Парҳезгорон дар биҳиштҳо, канори чашмасоронанд.
Verse 46

Ба саломату эминӣ дохил шавед».

Ҳар кинаеро аз дилашон баркандаем, ҳама бародаранд, бар тахтҳо рӯбарӯи ҳаманд.

Ҳеҷ ранҷе ба онҳо намерасад ва аз он ҷо берунашон наронанд.

Ба бандагонам хабар деҳ, ки ман бахшояндаву меҳрубонам.
Verse 51

Ва аз меҳмонони Иброҳим хабардорашон кун».

Он гоҳ, ки бар ӯ дохил шуданд ва гуфтанд: «Салом!» Иброҳим гуфт: «Мо аз шумо метарсем!»

Гуфтанд: «Матарс, мо туро ба писаре доно мужда (хушхабар) медиҳем».

Гуфт: «Оё маро мужда медиҳед, бо он ки пир шудаам? Ба чӣ чиз муждаам медиҳед?»

Гуфтанд: «Ба ҳақ хушхабарат додем, аз ноумедон мабош!»

Гуфт: «Ҷуз гумроҳон чӣ касе аз раҳмати Парвардигораш ноумед мешавад?»

Гуфтанд: «Мо ба сари мардуме гунаҳкор фиристода шудаем,

ҷуз занашро, ки муқаррар кардаем, ки аз боқимондагон бошад».

Чун расулон назди хонадони Лут омаданд,

Гуфтанд: «На, чизеро, ки дар он шак мекарданд, овардаем.
Verse 64

Мо туро хабари рост овардаем ва мо ростгӯёнем.

Чун посе аз шаб бигзарад, хонадони худро берун бубар ва худ аз паи онҳо рав ва набояд ҳеҷ як аз шумо ба ақиб бингарад. Ва ҳар ҷо, ки фармонатон додаанд, биравед».

Ва барои ӯ ҳодисаро ҳикоят кардем, ки чун субҳ фаро расад, решаи онҳо барканда шавад.

Гуфт: «Инҳо меҳмонони мананд, маро расво макунед.
Verse 69

Аз Худованд битарсед ва маро шармсор масозед».

Гуфтанд: «Магар туро аз мардум манъ накарда будем?»

Гуфт: «Агар қасде доред, инак духтарони ман ҳастанд».

Ба ҷони ту савганд, ки онҳо дар мастии худ саргашта буданд.
Verse 73

Чун субҳ бидамид, ононро фарёд фурӯ гирифт.

Шаҳрро зеру забар кардем ва бороне аз сиҷҷил бар онон боронидем.

Дар ин ибратҳост барои ибратгирандагон.
Verse 76

Ва он шаҳр акнун дар сари роҳи корвониён аст.

Аз онҳо интиқом гирифтем ва шаҳрҳои он ду қавм ошкоро бар сари роҳанд.

Мардуми Ҳиҷр низ паёмбаронро ба дурӯғ нисбат доданд.

Оёти Худро бар онон расонидем, вале аз он рӯй мегардонданд.

Хонаҳои худро, то тинҷ бошанд, дар куҳҳо меканданд.
Verse 83

Субҳгоҳон ононро фарёд фурӯ гирифт.

Осмонҳову замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ба ғайри ҳақ наёфаридаем. Ва бешак қиёмат фаро мерасад. Пас гузашт кун, гузаште некӯ.

Албатта Парвардигори ту офаринандае доност!

Агар баъзе аз мардону занонашонро ба чизе баҳравар сохтаем, ту ба он нигоҳ макун. Ва ғами онҳоро махӯр. Ва дар баробари мӯъминон фурӯтан (хоксор) бош.

Ва бигӯ: «Ман бимдиҳандае равшангарам».
Verse 90

Ҳамонанди азобе, ки бар тақсимкунандагон нозил кардем:
Verse 91

онол, ки Қуръонрю ба қисмҳо тақсим карда буданд.
Verse 92

Ба Парвардигорат савганд, ки ҳамаро бозхост кунем,
Verse 93

ба хотири корҳое, ки мекардаанд!

Ба ҳар чӣ амр шудаӣ, сареҳу баланд бигӯ ва аз мушрикон рӯйгардон бош!
Verse 95

Мо масхаракунандагонро аз ту бозмедорем,

онҳо, ки бо Оллоҳ худое дигар қоил мешаванд. Пас ба зудӣ хоҳанд донист.

Ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ кун ва аз саҷдакунандагон бош!

Ва Парвардигоратро бипараст, то лаҳзаи маргат фаро расад!
تقدم القراءة