سورة الشعراء

Tajik - Tajik translation

Тарҷумаи сураи ШУЪАРО ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation

Tajik - Tajik translation

Verse 1

ШУЪАРО


То, син, мим.
Verse 2

Инҳост оёти ин китоби равшан(-у фаҳмо)

Шояд аз ин, ки имон намеоваранд, худро ҳалок созӣ.

Агар бихоҳем, аз осмон барояшон мӯъҷизае нозил мекунем, ки дар баробари он ба фармонбарӣ сар фуруд оваранд.

Барояшон ҳар сухани тозае аз Худои раҳмон нозил шавад, албатта аз он рӯгардонӣ мекунанд.

Пас дурӯғ бароварданд. Ба зуди хабари он чизҳое, ки масхарааш мекарданд, ба онҳо бирасад.

Оё ба замин нанигаристаанд, ки чӣ қадар аз ҳар гуна гиёҳони некӯ дар он рӯёнидаем.

Ба ростӣ Парвардигори ту пирӯзманду меҳрубон аст!

Ва Парвардигорат Мӯсоро нидо до, д, ки: эй Мӯсо, ба сӯи он мардуми ситамгор бирав:

қавми Фиръавн. Оё намехоҳанд парҳезгор шаванд?

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, метарсам, ки дурӯғгӯям хонанд.

Ва дили ман танг гардад ва забонам кушода нашавад. Ҳорунро пайғамбарӣ деҳ!

Ва бар ман ба гуноҳе даъвое доранд, метарсам, ки маро бикушанд».

Гуфт: «Ҳаргиз, оёти Маро ҳар ду назди онҳо бибаред, Мо низ бо шумо ҳастем ва гӯшкунандаем.

Пас назди Фиръавн равед ва бигӯед: «Мо расули Парвардигори ҷаҳониён ҳастем,

Гуфт: «Оё ба ҳангоми кӯдакӣ назди худ парваришат надодем ва ту чанд сол аз умратро дар миёни мо нагузаронидӣ?

Ва он корро, ки аз ту оар зад, накардаӣ? Пас ту кофири неъматӣ».

Гуфт: «Он вақт, ки чунон кардам, аз хатокорон будам.

Ва чун аз шумо тарсидам, гурехтам. Вале Парвардигори мам ба ман паёмбарӣ дод ва маро дар шумори паёмбарон овард.

Ва миннати ин неъматро бар ман мекунӣ, ки банӣ-Исроилро ғулом сохтаӣ?»

Фиръавн гуфт: «Парвардигори ҷаҳониён чист?»

Гуфт: «Агар ба яқин мепазиред, Парвардигори осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни онҳост»,

Ба онон, ки дар атрофаш буданд, гуфт: «Оё нашунидед?»

Гуфт; «Парвардпгори шумо ва Парвардигори падарони аввалини шумо».

Фиръазн гуфт: «Ин паёмбаре, ки бар шумо фиристода шуда, девона аст».

Гуфт: «Ӯст Парвардигори машрику мағриб ва ҳар чӣ миёни он дӯст, агар ақл кунед».

Фиръавн гуфт: «Агар ба ҷои ман каси дигареро ба худои гири, ба зиндонат меафканам».

Гуфт: «Ҳатто агар мӯъҷизае равшан барои ту оварда бошам?»

Ва дасташро берун овард. Дар назари бинандагон сафед менамуд.

Ба бузургони қавмаш, ки канораш буданд, гуфт: «Ин мард ҷодугаре доност.

Мехоҳад ба ҷодуи. худ шуморо аз сарзаминатон берун кунад. Чӣ раъй медиҳед?»

Гуфтанд: «Аз ӯ ва ба бародараш мӯҳлат бихоҳ ва касон ба шаҳрҳо бифирист,
Verse 37

то ҳар ҷодугари доноеро, ки ҳаёт, назди ту биёранд».

Ҷодугаронро дар рӯзе муъайян ба ваъдагоҳ оварданд.

Ва мардумро гуфтанд: «Оё шумо низ ҷамъ меоед?

То агар ҷодугарон пирӯз омаданд, ҳама ба онҳо пайравӣ кунем!»

Чун ҷодугарон омаданд, ба Фиръавн гуфтанд: «Оё агар мо пирӯз шавем, моро музде хоҳад буд?»

Мӯсо ба онҳо гуфт: «Ҳар чӣ мехоҳед, партофтан, бипартоед!»

Онон ресмонҳову чубҳои худ бияфканданд ва гуфтанд: «Ба иззати Фиръавн, ки мо пирӯз шудем!»

Ва Мӯсо асояшро партофт. Ногоҳ ҳамаи он дурӯғҳоеро, ки сохта буданд, фурӯ бурд.
Verse 46

Ҷодугарон ба саҷда афтоданд.
Verse 47

Гуфтанд: «Ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем,
Verse 48

Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун!»

Гуфт: «Оё пеш аз он, ки шуморо рухсат диҳам, имон овардед? Албатта он мард бузурги шумост, ки шуморо ҷоду омӯхтааст. Хоҳед дид. Акнун дастҳову поҳоятонро аз чапу рост хоҳам бурид ва ҳамаатонро бар дор хоҳам кард!»

Гуфтанд: «Боке нест, мо назди Парвардигорамон бозмегардем.

Мо умед медорем, ки Парвардигорамон хатоҳои моро бубахшад, ки мо нахустин касоне ҳастем, ки имон овардем».

Ва ба Мӯсо ваҳй кардем, ки шабҳангом бандагони Маро берун бибар, ки аз паи шумо биёянд.

Ва Фиръавн ҷамъоварандагони сипоҳро ба шаҳрҳо фиристод.
Verse 55

ва моро ба хашм овардаанд
Verse 56

ва мо ҳамагӣ омодаи ҷангем.
Verse 57

Пас онҳоро аз борҳову чашмасорҳо берун кардем
Verse 58

ва аз ганҷҳову хонаҳои некӯ,

ба ин тарз ҳамаро ба банӣ-Исроил вогузоштем
Verse 60

Фиръавниён ба ҳангоми баромадани офтоб аз паи онҳо рафтанд.

Чун он ду гурӯҳ якдигарро диданд, ёрони Мӯсо гуфтанд: «Гирифтор омадем!»

Гуфт: «Ҳаргиз, Парвардигори ман бо ман аст ва маро роҳ хоҳад нишон дод».
Verse 64

Ва он гурӯҳи дигарро низ ба дарё расонидем.

Мӯсо ва ҳамаи ҳамроҳонашро наҷот додем.
Verse 66

Ва он дигаронро ғарк сохтем.

Албатта Парвардигори ту пирӯзманду бахшанда аст!
Verse 69

Ва достони Иброҳимро барояшон тиловат кун!

Он гоҳ ки ба падару қавми худ гуфт: «Чӣ мепарастед?»

Гуфтачкд: «Бутонеро мепарастем ва муқими остонашон ҳастем».

Гуфт: «Оё вақте онҳоро мехонед, садоятонро мешунаванд?
Verse 73

Ё барои шумо фоидаву зиёне доранд?»

Гуфтанд: «На, падаронамонро дидаем, ки чунин мекардаанд».

Онҳо душманони мананд, вале Парвардигори ҷаҳониён дӯсти ман аст.
Verse 78

Он, ки маро биёфарида, сипас роҳнамоиям мекунад
Verse 79

ва он, ки ба ман таъом медиҳад ва маро об медиҳад.
Verse 80

ва чун бемор шавам, шифоям мебахшад
Verse 81

ва он, ки маро мемиронад ва сипас зинда мекунад

ва он, ки умед медорам, ки дар рӯзи қиёмат хатоямро бибахшояд.

Эй Парвардигори ман, маро ҳикмат бахш ва маро ба шоистагон бипайванд.

ва маро аз ворисони биҳишти пурнеъмат қарор деҳ
Verse 87

ва дар рӯзи қиёмат маро расво масоз,

ғайри он кас, ки бо қалбе покиза аз ширк ба назди Худо биёяд!»
Verse 90

Ва биҳиштро барои парҳезгорон наздик оранд.
Verse 91

Ва ҷаҳаннамро дар назари кофирон ошкор кунанд.

Ба онҳо гӯянд: Чизҳое, ки ба ҷои Худои якто мепарастидед, куҷоянд?
Verse 94

Онҳо ва кофиронро сармагун дар ҷаҳаннам андозанд
Verse 95

ва ҳамаи лашкари Иблисро.
Verse 96

Ва дар ҳоле, ки дар ҷаҳаннам бо якдигар ҳусумат мекунанду, мегӯянд:

«Ба Худо савганд, ки мо дар гумроҳии ошкор будем,
Verse 98

он гоҳ ки шуморо бо Парвардигори ҷаҳониён баробар медонистем.
Verse 99

Ва моро бадкорон гумроҳ сохтанд
Verse 100

ва акнун моро шафеъоне (халоскунандаҳое) нест
Verse 101

ва моро дӯсти меҳрубоне нест.

Кош бори дигар ба дунё бозгардем, то аз мӯъминон гардем».
Verse 104

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
Verse 105

Қавми Нӯҳ паёмбаронро дурӯғ барозарданд.

Он гоҳ ки бародарашон Нӯҳ ба онҳо гуфт: «Оё наметарсед?
Verse 107

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
Verse 108

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.
Verse 110

Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!»

Гуфтанд: «Оё ба ту имон биёварем ва ҳол он ки камбағалон пайрави ту ҳастанд?»

Гуфт: «Дониши ман ба корҳое, ки мекунанд, намерасад.
Verse 114

Ва ман мӯъминонро дур намекунам.
Verse 117

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, қавми ман маро дурӯғ мебароранд.

Миёни ману онҳо роҳе баркушой ва марову мӯъминони ҳамроҳи маро наҷот бидеҳ».

Ӯ ва ҳамроҳонашро дар он киштии пур наҷот додем.
Verse 122

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
Verse 123

Қавми Од паёмбаронро такзиб карданд (дурӯғ бароварданд).
Verse 125

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
Verse 126

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.
Verse 128

Оё бар сари ҳар баландӣ ба беҳудагӣ биное баланд месозед?
Verse 129

Ва бад-ин пиндор, ки ҳамеша зиндаед, қасрхое бино мекунед?
Verse 130

Ва ҳар гоҳ интиқом гиред, чун бераҳмон интиқом мегиред?
Verse 131

Пас аз Худо битарсед ва аз ман итоъат кунед.
Verse 132

Ва битарсед аз он Худое, ки он чиро, ки медонед, ба шумо ато кардааст.
Verse 133

Ва ба шумо чорпоёну фарзандон ато кардааст.
Verse 134

ва боғҳову чашмасорон.
Verse 137

Инҳо ҷуз ҳамон дурӯғу найранги пешиниён нест.

Пас дурӯғаш бароварданд ва Мо ононро ҳалок кардем. Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд!
Verse 140

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
Verse 141

Қавми Самуд паёмбаронро дурӯғ бароварданд,
Verse 143

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
Verse 144

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!
Verse 146

Оё пиндоред, ки шуморо дар ин неъматҳо эмин раҳо мекунанд?
Verse 148

Ва киштзорҳову наҳлҳо (хурмозорҳо) бо он шукуфаҳои нарму латиф?
Verse 149

Ва шодмон дар кӯҳҳо хонаҳое метарошед?
Verse 150

Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!
Verse 151

Ва фармони ин исрофкоронро қабул накунед.

Инҳо, ки дар замин фасод мекунанд ва ислоҳ намекунанд».
Verse 153

Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.

Гуфт: «Ин модашутури ман аст. Як рӯз об хӯрдан ҳаққи ӯ бошад ва як рӯз ҳаққи шумо.

Ба он осебе нарасонед, ки азоби рӯзе бузург шуморо фурӯ мегирад».
Verse 157

Онро куштанд ва пушаймон шуданд.

Пас азоб онҳоро фурӯ гирифт., Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
Verse 159

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
Verse 160

Қавми Лут паёмбаронро дурӯғ бароварданд.
Verse 162

Мам барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
Verse 163

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯхдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!
Verse 165

Чаро аз миёни мардуми ҷаҳон бо мардон меомезед?

Ва ҳамсаронеро, ки Парвардигоратон бароятон офаридааст, тарк мегӯед? На, шумо мардуме таҷовузкор ҳастед!»

Гуфтанд: «Эй Лут, агар бас накунӣ, аз шаҳр берунат мекунем».
Verse 169

Эй Парвардигори ман, маро ва касонамро аз оқибати амале, ки мекунанд, наҷот бахш!»
Verse 170

Ӯ ва ҳамаи касонашро наҷот додем,
Verse 171

ғайри пиразане, ки хост бимонад.
Verse 172

Сипас дигаронро ҳалок кардем,

бар онҳо бороне боронидем ва чӣ бад буд борони таҳдидшудагон!
Verse 175

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
Verse 176

Мардуми Айка паёмбаронро дурӯғ бароварданд.

Он гоҳ ки Шуъайб ба онҳо гуфт: «Оё аз Худо наметарсед?
Verse 178

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
Verse 179

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

Паймонаро (зарфи ченкуниро) тамом бипардозед ва камфурӯшӣ макунед.
Verse 182

Ва бо тарозуи дуруст вазн кунед.
Verse 184

Аз он кас, ки шумо ва офаридагони пеш аз шуморо офаридааст, битарсед».
Verse 185

Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.
Verse 188

Гуфт: «Парвардигори ман ба коро, ки мекунед, донотар аст».

Пас дурӯғаш бароварданд ва дар он рӯзи абрӣ азоб ононро фурӯ гирифг. Ва он азоби рӯзе бузург буд!
Verse 191

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст.
Verse 192

Ва ин китоб нозилшуда аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст.
Verse 196

Ва он дар навиштаҳои пешиниён низ ҳаст.

Оё ин нишона бар онҳо басанда нест, ки уламои банӣ-Исроил аз он огоҳанд?
Verse 198

Агар онро бар яке аз аҷамон (ғайри арабҳо) нозил карда будем

ва барояшон онро мехонд, ба он имон намеоварданд,
Verse 200

Ба ин тарз Қуръонро дар дилҳои гунаҳкорон роҳ додем.

Ба он имон намеоваранд то азоби дардоварро бубинанд.
Verse 202

Ва он азоб ногаҳон ва бехабар бар онон фурӯд меояд.
Verse 203

Мегӯянд: «Оё моро мӯҳлате хоҳанд дод?»
Verse 204

Оё ба азоби мо мешитобанд?
Verse 205

Дидӣ, ки ҳарчанд солҳо баҳрамандашон сохтем,
Verse 206

боз ҳам азобе, ки ба онҳо ваъда шуда буд, бар сарашон омад.

Мо ҳеҷ деҳаеро ҳалок накардем, ҷуз он, ки барояшон бимдиҳандагоне буданд,
Verse 209

то пандашон диҳанд. Зеро мо ситамкор нестем.
Verse 210

Ва ин Қуръонро шайтонҳо нозил накардаанд.
Verse 211

Онон на лоиқи ин коранд ва на тавони он доранд.
Verse 212

Шайтонҳоро аз шунидани ваҳй дур доштаанд.

Пас бо Худои якто худои дигареро махон, то мабод дар шумори азобшавандагон дароӣ.
Verse 214

Хешовандони наздикатро битарсон.

Дар баробари ҳар як аз мӯъминон, ки ба ту пайравӣ мекунад, хоксору нарм бош!

Ва агар бар ту нофармони карданд, бигӯ: «Ман аз корҳои шумо безорам!»
Verse 217

Ва бар Худои пирӯзманду меҳрубон таваккал кун.
Verse 218

Он, ки туро мебинад, он гоҳ, ки бармехезӣ
Verse 219

ва намоз хонданатро бо дигар намозгузорон мебинад.

Оё шуморо огоҳ кунам, ки шайтонҳо ба назди киҳо меоянд?
Verse 223

Гӯш медиҳанд ва бештаринашон дурӯғгӯёнанд.
Verse 224

Ва гумроҳон аз паи шоирон мераванд.
Verse 226

Ва чизҳо мегӯянд, ки худ амал намекунанд?

Ғайри онҳо, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва Худоро фаровон ёд карданд ва чун мавриди ситам воқеъ шуданд, интиқом гирифтанд. Ва ситамкорон ба зуди хоҳанд донист, ки ба чӣ маконе бозмегарданд.
تقدم القراءة