Тарҷумаи сураи ЗОРИЁТ ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation
Verse 1
ﯤﯥ
ﯦ
ЗОРИЁТ
Савганд ба бодҳое, ки хок пароканда мекунанд,
Verse 2
ﯧﯨ
ﯩ
савганд, ба абрҳои гаронбор,
Verse 3
ﯪﯫ
ﯬ
савганд ба киштиҳое, ки ба осонӣ равонанд
Verse 4
ﯭﯮ
ﯯ
ва савганд ба фариштагоне, ки тақсимкунандаи корҳоянд,
Verse 5
ﯰﯱﯲ
ﯳ
ки он чӣ шуморо ваъда медиҳанд, рост аст
Verse 6
ﯴﯵﯶ
ﯷ
ва рӯзи ҷазо омаданист.
Verse 7
ﭑﭒﭓ
ﭔ
Ва савганд ба осмон, ки ба ситорагон ороста аст,
Verse 8
ﭕﭖﭗﭘ
ﭙ
ки шумо (дар хусуси пайғамбар) сухани гуногун мегӯед!
Verse 9
ﭚﭛﭜﭝ
ﭞ
Аз ҳақ бозгардонида шавад, он ки бозгардониданашро хостаанд.
Verse 10
ﭟﭠ
ﭡ
Марг бод бар он дурӯғгӯён,
Verse 11
ﭢﭣﭤﭥﭦ
ﭧ
онон ки ба ғафлат дар ҷаҳл фурӯ рафтаанд.
Verse 12
ﭨﭩﭪﭫ
ﭬ
Мепурсанд: «Рӯзи ҷазо кай хоҳад буд?»
Verse 13
ﭭﭮﭯﭰﭱ
ﭲ
Рӯзест, ки бар оташ азобашон мекунанд.
Verse 14
«Азоби худро бичашед! Ин аст он чизе, ки ба шитоб металабидед!»
Verse 15
ﭻﭼﭽﭾﭿ
ﮀ
Парҳезгорон дар боғҳову канори чашмасорон бошанд,
Verse 16
Он чиро Худо ба онҳо додааст, гирифтаанд. Зеро пеш аз он некӯкор буданд,
Verse 17
ﮌﮍﮎﮏﮐﮑ
ﮒ
андаке аз шабро мехобиданд
Verse 18
ﮓﮔﮕ
ﮖ
ва ба ҳангоми саҳар истиғфор (тавба) мекарданд
Verse 19
ﮗﮘﮙﮚﮛ
ﮜ
ва дар молҳояшон барои пурсандаву маҳрум хаққе буд.
Verse 20
ﮝﮞﮟﮠ
ﮡ
Ва дар замин барои ахли яқин ибратҳоест
Verse 21
ﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
ва низ дар вуҷуди худатон. Оё намебинед?
Verse 22
ﮨﮩﮪﮫﮬ
ﮭ
Ва ризқи шумо ва ҳар чӣ ба шумо ваъда шуда, дар осмон аст.
Verse 23
Пас савганд ба Парвардигори осмонаҳову замин, ки ин сухан ончунон ки сухан мегӯянд, ҳақ ва рост аст.
Verse 24
ﯙﯚﯛﯜﯝﯞ
ﯟ
Оё достони меҳмонони гиромии Иброҳим ба ту расидааст?
Verse 25
Он гоҳ ки назди ӯ омаданду гуфтанд: «Салом!» Гуфт: «Салом! Шумо мардуми ношинохтаед!»
Verse 26
ﯫﯬﯭﯮﯯﯰ
ﯱ
Дар ниҳон ва шитобон назди касони худ рафт ва гӯсолаи фарбеҳе овард.
Verse 27
ﯲﯳﯴﯵﯶ
ﯷ
Таъомро ба наздашон гузошту гуфт: «Чаро намехӯред?»
Verse 28
Ва аз онҳо бимнок шуд. Гуфтанд: «Матарс!» Ва ӯро ба фарзанде доно хушхабар доданд.
Verse 29
Ва занаш фарёдзанон омад ва бар рӯй заду гуфт: Ман пиразане нозоям».
Verse 30
Гуфтанд: «Парвардигори ту инчунин гуфтааст. Ва ӯ ҳакиму доност!»
Verse 31
ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ
ﭗ
Гуфт: «Эй расулон, ба чӣ кор омадаед?»
Verse 32
ﭘﭙﭚﭛﭜﭝ
ﭞ
Гуфтанд: «Моро бар мардуме табаҳкор фиристодаанд,
Verse 33
ﭟﭠﭡﭢﭣ
ﭤ
то тиккаҳои сангҳои гили бар сарашон биборем,
Verse 34
ﭥﭦﭧﭨ
ﭩ
ки бар он сангҳо аз ҷониби Парвардигорат барои аз ҳад, гузаштаҳо нишон гузоштаанд».
Verse 35
ﭪﭫﭬﭭﭮﭯ
ﭰ
Пас ҳамаи касонеро, ки имон оварда буданд, берун бурдем.
Verse 36
Ва дар он шаҳр ғайри як хона ва фармонбардорон наёфтем.
Verse 37
Ва дар он сарзамин барои касоне, ки аз азоби дардовар метарсанд, нишоне боқӣ гузоштем.
Verse 38
Ва ибратест дар Мӯсо, он гоҳ ки ӯро бо ҳуҷҷате ошкор назди Фиръавн фиристодем.
Verse 39
ﮊﮋﮌﮍﮎﮏ
ﮐ
Ва Ӯ бо ҳамаи қуввааш рӯй гардонду гуфт: «Ҷодугарест ё девонае!»
Verse 40
Ӯ ва лашкарҳояшро гирифтем ва ба дарё партофтем. Ва ӯ муставҷиби (сазовори) маломат буд.
Verse 41
Ва низ ибратест дар қавми Од, он гоҳ, ки боди ақимро бар онҳо фиристодем.
Verse 42
Бар ҳар чизе вазид, фақат устухоне пӯсидааш бар ҷой гузошт.
Verse 43
Ва низ ибратест дар қавми Самуд, он гоҳ ки ба онҳо гуфта шуд: «То замоне чанд бархурдор шавед».
Verse 44
Онон аз фармони Парвардигорашон сар боззаданд ва ҳамчунон ки менигаристанд, раъди тунде фурӯ гирифташон.
Verse 45
Истодан натавонистанд ва тавони интиқом надоштанд.
Verse 46
Ва аз пеш қавми Нӯҳро ҳалок кардем, ки қавме нофармон буданд.
Verse 47
ﯰﯱﯲﯳﯴ
ﯵ
Ва осмонро ба қувват барафроштем ва ҳаққо, ки Мо тавоноем.
Verse 48
ﯶﯷﯸﯹ
ﯺ
Ва заминро густурдем ва чӣ некӯ густарандагонем!
Verse 49
Ва аз ҳар чиз ҷуфте биёфаридаем, шояд, ки ибрат гиред.
Verse 50
Пас ба сӯи Худованд бигрезед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.
Verse 51
Ва бо Худои якто худои дигароро мапарастед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.
Verse 52
Ҳамчунин бар онҳое, ки аз ин пеш буданд, ҳар паёмбаре, ки фиристода шуд, гуфтанд: «Ҷодугарест ё девонаест!»
Verse 53
Оё ба ин кор якдигарро васият карда буданд? На, худ мардуме тоғӣ (саркаш) буданд.
Verse 54
ﭧﭨﭩﭪﭫ
ﭬ
Пас аз онҳо рӯйгардон шав. Кас туро маломат нахоҳад кард.
Verse 55
ﭭﭮﭯﭰﭱ
ﭲ
Андарз (панд) бидеҳ, ки андарз мӯъминонро манфиат дорад.
Verse 56
ﭳﭴﭵﭶﭷﭸ
ﭹ
Ҷинну инсро фақат ва фақат барои парастиши Худ офаридаам.
Verse 57
Аз онҳо ризқе намехоҳам ва намехоҳам, ки маро итъом кунанд (хӯронанд).
Verse 58
Худост рӯзидиҳанда. Ва Ӯст соҳиби қуввате сахт устувор!
Verse 59
Ин ситамкоронро аз азоб баҳраест монанди баҳрае, ки ёронашон доштанд. Пас ба шитоб чизе (азоб) аз Ман нахоҳанд!
Verse 60
Вой бар кофирон, аз он рӯз, ки онҳоро ваъда додаанд!
تقدم القراءة