سورة الصافات

Tajik - Tajik translation

Тарҷумаи сураи СОФФОТ ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation

Tajik - Tajik translation

Verse 1

СОФФОТ


Савганд ба он фариштагон, ки барои Худо саф бастаанд,
Verse 2

савганд ба он фариштагон, ки абрҳоро меронанд,
Verse 3

савганд ба он фариштагон, ки зикри Худоро мехонанд,
Verse 4

ки Худои шумо Худои яктост.

Парвардигори осмонҳову замин аст ва ҳар чӣ дар миёни онҳост. Ва Парвардигори машрикҳост!

Мо осмони дунёро ба зинати ситорагон биёростем.

Ва аз ҳар шайтони нофармон нигаҳ доштем.

То сухани сокинони олами болоро нашнаванд ва аз ҳар сӯй ронда шаванд.

То дур гарданд ва барои онҳост азобе доим.

Ғайри он шайтон, ки ногаҳон чизе бирабояд ва ногаҳон шӯълаи сӯзандае дунболаш кунад.

Пас, аз кофирон бипурс, ки оё офариниши онҳо душвортар аст ё он чӣ Мо офаридаем. Мо онҳоро аз гиле часпанда офаридаем.
Verse 12

Ту дар тааҷҷуб шудӣ ва онҳо масхара мекунанд.
Verse 13

Ва чун ба онҳо панд дода шавад, панд, намепазиранд.
Verse 14

Ва чун ояе бубинанд, аз якдигар мехоҳанд, то онро ба масхара гиранд.

оё вақте ки мо мурдем ва хоку устухон шудем, моро зинда мекунанд?
Verse 18

Бигӯ: «Бале, ва шумо хору бечора мешавед!»

Ва онон худ хоҳанд дид, ки ба як фармон ҳамаро зинда мекунанд.

Мегӯянд: «Вой бар мо, ин ҳамон рӯзи ҷазост!»

Ононро, ки зулм мекарданд ва ҳамроҳонашонро ва онҳоеро, ки ба ҷои Худои якто мепарастиданд, ҷамъ оваред.
Verse 24

Ва нигаҳ доредашон, бояд бозхост шаванд.
Verse 25

«Чаро якдигарро ёрӣ намекунед?»
Verse 26

На, имрӯз ҳама таслимшавандагонанд.

Ва он гоҳ рӯй ба якдигар кунанд ва бипурсанд.

Гӯянд: «Шумо будед, ки аз дари некхоҳӣ бар мо медаромадед».

Гуфтаи Парвардигорамон бар мо воҷид шуд. Акнун бояд бичашем.
Verse 32

Мо шуморо гумроҳ кардем ва худ низ гумроҳ будем».

Чун ба онон гуфта мешуд, ки ғайри Худои якто худое нест, такаббур мекарданд

ва мегуфтанд: «Оё ба хотири шоири девонае худоёнамонро тарк гӯем?»

На, он паёмбар ҳақро овард ва паёмбарони пешинро тасдиқ кард.
Verse 38

Шумо азоби дардоварро хоҳед чашид!
Verse 42

аз меваҳо, ва гиромӣ доштагонанд
Verse 44

бар тахтҳое, ки рӯбарӯи ҳаманд.

Ва ҷоме аз чашмаи хушгувор миёнашон ба гардиш дарояд,
Verse 46

сафед асту нӯшандагонашро лаззатбахш,
Verse 48

Заноне фарохчашм, ки танҳо ба шавҳарони худ назар доранд, ҳамдами онҳоянд.
Verse 49

Ҳамонанди тухми мурғҳое дур аз дастрас.

Рӯ ба якдигар кунанд ва гуфтугӯ кунанд.
Verse 52

ки мегуфт: «Оё ту аз онҳо ҳастӣ, ки тасдиқ мекунанд?

Оё он гоҳ, ки мурдему хоку устухон шудем, ҷазоямон медиҳанд?»
Verse 54

Гӯянд: «Метавонед аз боло бинигаред?»

Аз боло бинигарад ва ӯро дар миёни оташи дӯзах бинад.

Гуядаш: «Ба Худо савганд, наздик буд, ки маро ба ҳалокат афканӣ.

Ва агар мавҳибати (бахшиши) Парвардигорам набуд, ман низ аз ҳозиршудагони азоб мебудам.

ҷуз он марги нахустин? Ва дигар азобамон намекунанд?»

Ҳар оина (албатта) ин аст комёбии бузург!
Verse 61

Амалкунандагон бояд барои чунин мукофоте амал кунанд.
Verse 63

Мо он дарахтро барои ибтилои (гирифтории) ситамкорон падид овардаем.
Verse 65

Мевааш монанди сари шайтонҳо аст,

дӯзахиён аз он мехӯранд ва шикам пур месозанд

Сипас бозгашташон ба ҳамон ҷаҳаннам аст.
Verse 69

Онҳо падарони худро пеш аз худ гумроҳ ёфтанд
Verse 70

ва аз паи онҳо шитобон мераванд.

Ва пеш аз онҳо бештар пешиниён гумроҳ шуданд.
Verse 72

Ва Мо бимдиҳандагоне ба миёнашон фиристодем.

Пас бингар, ки саранҷоми он бимёфтагон чӣ гуна буд.

Нӯҳ Моро нидо кард ва Мо чӣ нек посухдиҳандае будем!

Ӯ ва касонашро аз андӯҳи бузург наҷот додем.
Verse 77

Ва фарзандонашро боқӣ гузоштем.
Verse 78

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ ниҳодем.
Verse 80

Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.
Verse 82

Сипас дигаронро ғарқ сохтем.

Он гоҳ ки бо диле холи аз шубҳа рӯй ба Парвардигораш овард.

Оё ба ҷои Худои якто худоёни дурӯғинро мехоҳед?
Verse 87

Ба Парвардигори ҷаҳониён чӣ гумон доред?»
Verse 90

Аз ӯ рӯйгардон шуданд ва бозгаштанд.

Пинҳонӣ назди худоёнашон омад ва гуфт: «Чизе намехӯред?
Verse 93

Ва дар ниҳон дасте бақувват бар онҳо зад.
Verse 94

Қавмаш шитобон наздаш омаданд.
Verse 95

Гуфт: «Оё чизҳоеро, ки худ метарошед, мепарастед?
Verse 96

Худои яктост, ки шумо ва ҳар чӣ месозед, офаридааст».

Гуфтанд: «Барояш биное оозед ва дар оташаш андозед».

Хостанд то бадандешӣ кунанд, Мо низ онҳоро зердаст (хору мағлуб) гардонидем.

Гуфт: «Ман ба сӯи Парвардигорам меравам. Ӯ маро роҳнамоӣ хоҳад кард.
Verse 100

Эй Парвардигори ман, маро фарзанде солеҳ ато кун!»
Verse 101

Пас ӯро ба писаре бурдбор хушхабар додем.

Чун бо падар ба ҷое расид, ки бояд ба кор сар кунанд, гуфт: «Эй писаракам, дар хоб дидаам, ки туро забҳ мекунам. Бингар, ки чӣ меандешӣ». Гуфт: «Эй падар, ба ҳар чӣ фармон шудаӣ, амал кун, ки агар Худо бихоҳад, маро аз собирон (сабркунандагон) хоҳӣ ёфт».
Verse 103

Чун ҳар ду таслим шуданд ва ӯро ба пешонӣ хобонид,
Verse 104

Мо нидояш додем: «Эй Иброҳим,

хобатро ба ҳақиқат паивастӣ», Ва Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.
Verse 107

Ва ӯро ба забҳе бузург бозхаридем
Verse 108

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.
Verse 110

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем!
Verse 112

Ӯро ба Исҳок — паёмбаре шоиста мужда додем.

Ӯ на Исҳоқро баракат додем. Ва аз фарзандонашон баъзе некӯкор ҳастанд ва баъзе ба ошкоро бар худ ситамкор.
Verse 115

Он ду ва мардумашонро аз ранҷе бузург наҷот бахшидем.
Verse 116

Ононро ёрӣ додем, то ғолиб шуданд.
Verse 117

Ва китобе равшангарашон додем.
Verse 118

Ва ба роҳи рост ҳидояташон кардем.
Verse 119

Ва номи некашонро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.
Verse 121

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем!
Verse 122

Он ду аз бандагони мӯъмини Мо буданд.
Verse 124

Ба мардуми худ гуфт: «Оё аз Худо наметарсед?
Verse 125

Оё Баълро ба худои мехонед ва Он беҳтарини офаринандагонро тарк мекунед?
Verse 126

Парварднгори шумо ва Парвардигори падаронатон Худои яктост».
Verse 127

Пас дурӯғаш бароварданд ва онон аз ҳозиркардагонанд, (дар азоб)
Verse 129

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.
Verse 131

Мо некӯкоронро инчунин подош (мукофот) медиҳем!
Verse 134

Ӯ ва ҳамаи касонашро наҷот додем.
Verse 135

Ғайри пиразане, ки бо мардуми шаҳр бимонд.
Verse 136

Сипас дигаронро ҳалок кардем.
Verse 137

Шумо бар (маскани) онҳо мегузаред бомдодон
Verse 141

қуръа заданд ва ӯ дар қуръа мағлуб шуд.
Verse 142

Моҳӣ фурӯ бурдаш ва ӯ лоиқи сарзаниш буд.
Verse 145

Пас ӯро, ки бемор буд, ба хушкӣ афкандем.
Verse 146

Ва бар болои сараш бӯтаи кадуе рӯёнидем.

Ва ӯро ба пайғамбарӣ бар сад ҳазор кас ва бештар фиристодем.
Verse 148

Онҳо имон оварданд ва то зинда буданд, бархурдорияшон додем.
Verse 149

Аз онҳо бипурс; «Оё духтарон аз они Парвардигори ту бошанд ва писарон аз они онҳо?»

Оё вақте ки Мо малоикаро зан меофаридем, онҳо медиданд?
Verse 151

Огоҳ бош, ки аз дурӯғгӯияшон аст, ки мегӯянд:
Verse 152

«Худо соҳиби фарзанд аст». Дурӯғ мегӯянд.
Verse 153

Оё Худо духтаронро бар писарон бартарӣ дод?
Verse 154

Шуморо чӣ мешавад? Чӣ гуна ҳукм мекунед?
Verse 156

Ё бар даъвои худ далели равшане доред?
Verse 157

Агар рост мегӯед, китобатонро биёваред.

Ва миёни Худову ҷинниён хешовандӣ қоил шуданд ва ҷинниён медонанд, ки ҳозиркардашудагонанд. (дар азоб).
Verse 159

Аз он сифат, ки меоварданд, Худо пок аст,
Verse 161

Шумо ва бутоне, ки мепарастед,
Verse 163

магар он касро, ки роҳии ҷаҳаннам бошад.
Verse 165

Албатта мо сафзадагонем.
Verse 166

Ва албатта мо тасбеҳгӯяндагонем».
Verse 169

мо аз бандагони мухлиси Худо мебудем».
Verse 170

Онҳо ба он китоб кофир шуданд ва ба зуди, ки хоҳанд фаҳмид.
Verse 171

Мо дар бораи бандагонамон, ки ба пайғамбарӣ мефиристем, аз пеш тасмим гирифтаем,
Verse 172

ки албатта онон ёрӣ мешаванд.
Verse 174

Пас то муддате аз онҳо рӯй бигардон.
Verse 175

Оқибаташонро бубин, онҳо низ хоҳанд дид.
Verse 176

Оё азоби Моро ба шитоб металабанд?

Чун азоб ба майдонашон фарояд, ин бимдодашудагон чӣ бомдоди баде хоҳанд дошт.
Verse 179

Пас оқибаташонро бубин, онҳо низ хоҳанд дид.

Муназзаҳ (покаст) аст Парвардигори ту — он Парвардигори пирӯзманд — аз ҳар чӣ ба васфи Ӯ мегӯянд!
Verse 182

Ва ҳамд аз они Парвардигори ҷаҳониён аст!
تقدم القراءة