سورة الصافات

الترجمة الطاجيكية - عارفي

Тарҷумаи сураи СОФФОТ ба الطاجيكية аз الترجمة الطاجيكية - عارفي

الترجمة الطاجيكية - عارفي

Verse 1
Савганд ба фариштагони саф ба саф [ки барои парастиши Парвардигор истодаанд]
Verse 2
Ва савганд ба фариштагоне, ки абрҳоро меронанд
Verse 3
Ва савганд ба фариштагоне, ки Қуръон тиловат мекунанд
Verse 4
[ки] Бе тардид, маъбуди шумо яктост
[Ҳамон] Парвардигори осмонҳову замин ва он чи миёни онҳост ва Парвардигори [хуршед дар ғурубгоҳҳо ва] тулуъгоҳҳо
Ба ростӣ, ки Мо осмони дунёро бо зевари ситорагон оростем
Ва онро аз [дастрасии] ҳар шайтони саркаш ҳифз кардем
[Он шаётин ҳаргиз] наметавонанд [суханони фариштагони] олами болоро бишунаванд ва аз ҳар сӯ [бо шаҳобҳои оташин] тирборон мешаванд
[Аз вуруди онон ба олами фариштагон ҷилавгирӣ мешавад ва ҳамвора ба] ақиб ронда мешаванд ва азоби ҷовидон [дар пеш] доранд
Магар касе, ки ногаҳон чизе [аз гуфтугӯи фариштагон]-ро дуздида гӯш диҳад, ки [дар ин сурат] шаҳоби дурахшон ӯро дунбол мекунад
Аз онон [кофирон] бипурс, ки оё офариниши [пайкарҳои] онон сахттар аст ё он чи ки Мо [аз замину осмонҳо ва ҷаҳони бекарон] офаридаем; [дар ҳоле ки] Мо онҳоро аз гили [беарзиш ва] часпида падид овардем
Verse 12
Ту [аз инкори онон] дар шигифтӣ ва онҳо [низ суханонатро дар бораи қиёмат] масхара мекунанд
Verse 13
Ва чун панд дода шаванд, намепазиранд
Verse 14
Ва чун нишонаҳои [дар мавриди ростгӯии Паёмбар] мебинанд, [онро] ба тамасхур мегиранд
Ва мегӯянд: «Ин [Қуръон чизе] нест, магар ҷодуе ошкор
Оё ҳангоме ки мурдем ва хок ва устухон шудем, барангехта хоҳем шуд?
Verse 17
Оё падарони мо [низ барангехта мешаванд]?»
Verse 18
Бигӯ: «Оре, шумо, дар ҳоле ки хор ҳастед [зинда мешавед]»
Пас, [вуқуи қиёмат] танҳо бо як бонг [-и саҳмнок] аст ва ногаҳон [ҳама аз қабрҳо берун меоянд ва дар интизори дастури Парвардигор, ваҳшати қиёматро] назорат мекунанд
Ва мегӯянд: «Вой бар мо! Ин [ҳамон] рӯзи ҷазост»
[Гуфта мешавад: Оре] ин ҳамон рӯзи довариест, ки дурӯғаш меангоштед»
[Ба фариштагон гуфта мешавад] «Касонеро, ки [бо ширк ба хеш] ситам карданд,ё бо [ҳамфикрон ва] ҳаммонандҳояшон
ва он чи ба ҷои Аллоҳ таоло мепарастиданд, гирд оваред ва ба роҳи дузах ҳидояташон кунед
Verse 24
Ва ононро нигаҳ доред, ки, ҳатман, [пеш аз рафтан ба дузах] бозхост хоҳанд шуд
Verse 25
[Аз дузахиён мепурсанд] «Чаро [монанди дунё] аз якдигар ҳимоят намекунед?»
Verse 26
Балки имрӯз [ҳамагӣ] таслим [-и амри Парвардигор] ҳастанд
Ва сарзанишкунон ба якдигар рӯ меоранд
[Ва ба роҳбарон ва бузургони худ] мегӯянд: «Шумо [барои ба куфр кашонондани мо бо иддаои дини ростин ва] аз ҷониби ҳақ ба суроғамон меомадед»
[Роҳбаронашон] Мегӯянд: «Мо муқассир нестем], балки шумо худ имон надоштед
Пас, [акнун] фармони муҷозоти Парвардигорамон бар мо муҳаққақ шуда ва ба ростӣ, мо [ҳамагӣ азоби дузахро] чашандаем
Verse 32
Пас, шуморо гумроҳ намудем [чаро ки] дар ҳақиқат, худ низ гумроҳ будем»
Пас, яқинан он рӯз ҳамаи [онон] дар азоб шариканд
Verse 34
Бе тардид, Мо бо гунаҳкорон инчунин [рафтор] мекунем
Онон буданд, ки чун ба эшон гуфта мешуд: «Маъбуде [барҳақ] ҷуз Аллоҳ таоло нест» саркашӣ [ва такаббур] мекарданд
ва мегуфтанд: «Оё мо маъбудонамонро ба хотири [сухани] шоире девона раҳо кунем?»
[Чунин нест] балки ӯ ҳақ [тавҳид]- ро оварда ва паёмбарони [пешин] – ро тасдиқ кардааст
Verse 38
Шумо [кофирон], ҳатман, азоби дардноки [дузах]-ро мечашед
Ва ҷуз [дар баробари] он чи мекардед, муҷозот намешавед
Verse 40
Ҳама азоб мебинанд, магар бандагони мухлиси Аллоҳ таоло
Verse 41
Онон [дар пешгоҳи Парвардигор ризқу] рӯзии мушаххасе доранд
Verse 42
[Анвои] меваҳо [-ро дар ихтиёр хоҳанд дошт] ва гиромӣ дошта мешаванд
Verse 43
Дар боғҳои пурнеъмати [биҳишт]
Verse 44
Дар ҳоле ки муқобили якдигар бар тахтҳо [такя задаанд]
ҷоме аз шароби ноб [ва зулол] перомунашон мегардонанд
Verse 46
[Шаробе равшан ва] сафед, ки барои нӯшандагонашон лаззатбахш аст
[Шаробе, ки хуморӣ ва] сардардӣ дар нӯшиданаш нест ва аз он маст намегарданд
Verse 48
Ва наздашон занони дуруштчашм аст, ки [ танҳо ба шавҳарони худ] назар доранд
Verse 49
[Занон чунон сафедандоманд, ки] гӯё тухм [-и парандагон] ҳастанд [ва зери пар ва боли онҳо аз дастрасии ҳамагон] пинҳон мондаанд
[Биҳиштиён дар бораи рӯйдодҳои дунё суҳбат мекунанд ва] бархе аз онон пурсишкунон рӯ ба бархе дигар мекунанд
Verse 52
[Ӯ пайваста] Мегуфт: Оё ту воқеан [ба қиёмат] бовар дорӣ?
Оё ҳангоме ки мурдем ва хок ва устухон шудем, оё ҳақиқатан [зинда мешавем ва ба хотири корҳоямон] ба мо кайфар медиҳанд?»
Verse 54
[Сипас, ба дӯстони биҳиштиаш] мегӯяд: «Оё [шумо низ ҳамроҳи ман] сар мекашед [то бидонем ӯ куҷост]?»
Он гоҳ худи ӯ сар мекашад ва ӯро дар миёни дузах мебинад
Ба ӯ мегӯяд: «Ба Аллоҳ таоло савганд, ки наздик буд маро [бо васвасаҳои куфромезат] нобуд созӣ
Агар неъмати [ҳидояти] Парвардигорам набуд, ман низ аз ҳозиршудагон [дар дузах] будам»
Verse 58
[Он гоҳ ба биҳиштиён мегӯяд] «Оё мо дигар марге нахоҳем дошт
Ба ростӣ, ки ин ҳамон комёбии бузург аст
Verse 61
Аҳли амал бояд барои чунин [подош] бикӯшанд
Оё ин [неъмати биҳишт, каримонатар ва] барои пазироӣ беҳтар аст ё дарахти зақум [дар дузах]?
Verse 63
Бе тардид, Мо он дарахтро мояи озмоиши ситамгорони [мушрик] додаем [чаро ки мегӯянд: «Ҳеҷ дарахте дар оташ намерӯяд»]
Дар ҳақиқат, он [мояи азоб] дарахте аст, ки аз жарфои дузах мерӯяд
Verse 65
Меваҳояш [чунон бадманзар аст, ки] гӯё сарҳои шаётин аст
Онон [дузахиён] аз [меваҳои талхи] он мехӯранд ва шикамҳоро аз онҳо анбошта мекунанд
Он гоҳ рӯи ин [ғизои нопок, ба ҷойи нӯшидани] омезаҳои аз оби ҷӯшон доранд
Сипас, яқинан, бозгашташон ба дузах аст
Verse 69
Онон падарони худро гумроҳ ёфтанд
Verse 70
Ва [ҳамчунон] дар пайи онон мешитофтанд
Ва, ҳатман, қабл аз онон низ бештари пешиниён гумроҳ шуданд
Verse 72
Ва бе тардид, Мо миёнашон ҳушдордиҳандагон [-и бисёр] фиристодем
Пас, бингар, ки саранҷоми ҳушдорёфтагон чи гуна буд
Verse 74
[Ҳама гирифтори азоб шуданд] магар бандагони мухлиси Аллоҳ таоло
Нуҳ ба даргоҳи Мо дуо кард ва [Мо] чи наку иҷобаткунанда будем!
Ва ӯ ва хонаводаашро [бо ҳамроҳи муъминон] аз балои бузурги [тӯфон] наҷот додем
Verse 77
Ва [пас аз тӯфон, фақат пайравони муъмин ва] хонаводаи ӯро [дар замин] боқӣ гузоштем
Verse 78
Ва барояш дар миёни ояндагон [номи нек] бар ҷой ниҳодем
Салом [ва ситоиши] ҷаҳониён бар Нуҳ бод
Verse 80
Ба ростӣ Мо накукоронро, инчунин, подош медиҳем
Verse 81
Бе тардид, ӯ аз бандагони муъмини Мо буд
Verse 82
Он гоҳ дигаронро [ки дар тӯфон монда буданд] ғарқ кардем
Ва, ҳатман, Иброҳим аз пайравони ӯ [Нуҳ] буд
[Ёд кун аз] ҳангоме ки вай бо дили пок [ва холӣ аз ширк] ба [даргоҳи] Парвардигораш омад
Он гоҳ ки ба падар ва қавмаш гуфт: « Чи чизе мепарастед?
Оё ба ҷойи Аллоҳ таоло ин маъбудони дурӯғинро мехоҳед?
Verse 87
Гумонатон дар бораи Парвардигори ҷаҳониён чист?»
Verse 88
Сипас нигоҳе ба ситорагон афканд [ва андешид]
Verse 89
Ва гуфт: «Ман беморам [ва дар ҷашн ширкат намекунам]»
Verse 90
Мардум ӯро тарк карданд ва рафтанд
Он гоҳ пинҳонӣ назди бутҳояшон рафт ва [бо тамасхур] гуфт: «Чизе намехӯред?
Verse 92
Шуморо чи шудааст, ки сухан намегӯед?»
Verse 93
Сипас бо дасти рости худ зарбаҳои [муҳкам] бар онҳо ворид овард [ва ҷуз бути бузург ҳамаро шикаст]
Verse 94
Пас, қавмаш шитофтанд ва ба сӯйи ӯ омаданд
Verse 95
[Иброҳим] гуфт: «Оё чизеро, ки худ метарошед, мепарастед?
Verse 96
Ва ҳол он ки Аллоҳ таоло [ҳам] шумо ва [ ҳам] он чиро анҷом медиҳед офаридааст
[Вақте бутпарастон аз посух дармонданд] Гуфтанд: «Барояш бинои [баланд] бисозед ва ӯро дар оташ биафканед»
Пас, барои [нобудии] ӯ найранг хостанд, [вале] Мо ононро паст ва [мағлуб] сохтем [ва оташ бар Иброҳим сард ва беасар шуд]
Ва гуфт: «Ман ба сӯи [сарзамини дигаре барои ибодати] Парвардигорам меравам ва Ӯ ҳидоятам хоҳад кард
Verse 100
Парвардигоро, ба ман [фарзанде] аз шоистагон ато кун»
Verse 101
Мо [дуояшро мустаҷоб кардем ва] ӯро ба таваллуди писари бурдборе башорат додем
Ва чун [Исмоил] ба [синни навҷавонӣ ва] ҳадди талош [ва ҳамкорӣ] бо ӯ [Иброҳим] расид, ба вай гуфт: Писарам, дар хоб [ба ман ваҳй мешавад ва] мебинам, ки туро забҳ мекунам. Назарат дар ин бора чист?» [Исмоил] гуфт: «Падарҷон, он чиро ки ба ту амр шудааст анҷом бидеҳ. Иншоаллоҳ маро [дар баробари ин фармон] шикебо хоҳӣ ёфт»
Verse 103
Пас, чун ҳар ду таслими [фармони Парвардигор] шуданд ва [Иброҳим] ӯро бо гуна [бар хок] ниҳод
Verse 104
Ба ӯ нидо додем, ки «Эй Иброҳим!
Яқинан хобатро таҳаққуқ бахшидӣ». Мо накукоронро чунин подош медиҳем
Verse 106
Бе тардид, ин [хоб] озмоише ошкор буд [ва Иброҳим аз он сарбаланд берун омад]
Verse 107
Ва [ҷони] ӯро дар баробари қурбонии бузурге бозхаридем
Verse 108
Ва барояш дар миёни ояндагон [номи нек] бар ҷой ниҳодем
Verse 110
Мо накукоронро чунин подош медиҳем
Verse 111
Бе тардид, ӯ аз бандагони муъмини Мо буд
Verse 112
Ва ӯро ба [таваллуди] Исҳоқ, ки паёмбаре аз шоистагон буд, башорат додем
[Мо] Ба ӯ ва Исҳоқ баракат додем, ва [бархе] аз афроди дудмонашон накукор буданд ва [бархе дигар] ошкоро нисбат ба хештан ситамгор буданд
Verse 114
Ва ба ростӣ, бар Мӯсо ва Ҳорун миннат ниҳодем
Verse 115
Ва он дуро ҳамроҳи қавмашон аз андуҳи бузург [ситами Фиръавн ва хатари ғарқ шудан дар Нил] наҷот додем
Verse 116
Ва ёриашон кардем, то пирӯз шуданд
Verse 117
Ва ба он ду китоби равшангар [Таврот] додем
Verse 118
Ва ба роҳи рост ҳидояташон кардем
Verse 119
Ва барояшон дар миёни ояндагон [номи нек] бар ҷой ниҳодем
Verse 121
Мо накукоронро чунин подош медиҳем
Verse 122
Бе тардид, он ду бандагони муъмини Мо буданд
Verse 123
Ва, ҳатман, Илёс [низ] яке аз паёмбарони [Мо] буд
Verse 124
[Ёд кун аз] Ҳангоме ки ӯ ба қавмаш гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?
Verse 125
Оё [бути] «Баъл»-ро [ба парастиш] мехонед ва беҳтарин офарандаро раҳо мекунед?
Verse 126
Аллоҳ таоло [-ро тарк мекунед], ки Парвардигори шумо ва Парвардигори падаронатон аст»
Verse 127
Аммо ӯро дурӯғгӯ ангоштанд ва мусалламан, [барои азоб] ҳозир карда мешаванд
Verse 128
Магар бандагони мухлиси Аллоҳ таоло
Verse 129
Мо барояш дар миёни ояндагон [номи нек] бар ҷой ниҳодем
Verse 131
Ба ростӣ, Мо накукоронро чунин подош медиҳем
Verse 132
Бе тардид, ӯ аз бандагони муъмини Мо буд
Verse 133
Ва ҳатман, Лут [низ] яке аз паёмбарони [Мо] буд
Verse 134
[Ёд кун аз] ҳангоме ки ӯ ва ҳамаи хонаводаашро наҷот додем
Verse 135
Магар пиразане, ки аз боқимондагон [дар азоб] буд
Verse 136
Сипас дигаронро ҳалок кардем
Verse 137
Ва шумо [дар сафар ба сарзамини Шом] субҳгоҳон бар [вайронаҳои шаҳрҳои] онон мегузаред,
Verse 138
ва шабонгоҳ. Оё намеандешед [ва ибрат намегиред]?
Verse 139
Ва, ҳатман, Юнус [низ] яке аз паёмбарони [Мо] буд
Verse 140
[Ёд кун аз] ҳангоме ки [ хашмгин аз куфри қавмаш, бидуни иҷозати Парвардигор] ба киштии анбошта [аз мусофир ва бор] гурехт
Verse 141
Пас, [чун киштӣ дар ҳоли ғарқ шудан буд, Юнус ҳамроҳи мусофирон барои берун андохтани бархе афрод] қуръа андохтанд ва бозанда шуд [ва ӯро ба дарё андохтанд]
Verse 142
Сипас моҳии [бузурге] ӯро балъид [фурӯ бурд], дар ҳоле ки [худро ба хотири тарки вазифа] сарзаниш мекард
Verse 143
Пас, агар дар зумраи тасбеҳгӯёни [Парвардигор] набуд,
Яқинан, то рӯзе, ки [мардум] барангехта мешаванд, дар шиками он [моҳӣ] боқӣ мемонд
Verse 145
Он гоҳ ӯро дар ҳоле ки [заъиф ва] бемор буд ба сарзамини хушк [ва бегиёҳ] афкандем
Verse 146
Ва бар [сари] ӯ бутаи каду рӯёндем [то аз соя ва меваҳояш баҳра гирад]
Ва [дубора] ӯро ба сӯйи сад ҳазор нафар ё бештар [ба рисолат] фиристодем
Verse 148
Пас, онон имон оварданд ва Мо низ то муддате [аз неъматҳои зиндагӣ] баҳрамандашон сохтем
Verse 149
Пас, аз эшон [мушрикон] бипурс, оё духтарҳо барои Парвардигори ту ва писарҳо барои онҳост?
Оё Мо фариштагонро духтар офаридем ва онҳо ҳузур доштанд?
Verse 151
Огоҳ бош! Онон аз [рӯи туҳмат ва] дурӯғгӯӣ
Verse 152
мегӯянд: «Аллоҳ таоло фарзанд дорад» ва, яқинан, дурӯғ мегӯянд
Verse 153
Оё [Аллоҳ таоло] духтаронро бар писарон тарҷеҳ додааст?
Verse 154
Шуморо чи шудааст? Чи гуна ҳукм мекунед?
Verse 155
Оё [намеандешед ва] панд намегиред?
Verse 156
Оё [бар иддаои ботили хеш] далели равшане доред?
Verse 157
Пас, агар ростгӯед, китобатонро биёваред
[Мушрикон] байни Ӯ [Аллоҳ таоло] ва фариштагон, хешовандӣ қоил шудаанд; дар ҳоле ки фариштагон ба яқин медонанд, ки [мушрикон рӯзи қиёмат барои ҳисобрасӣ] эҳзор мешаванд
Verse 159
Аллоҳ таоло аз он чи [мушрикон] тавсиф мекунанд, муназзаҳ аст
Verse 160
[Мардум дар тавсифи Парвардигор, сухани газоф мегӯянд] магар бандагони мухлиси Аллоҳ таоло
Verse 161
Пас, шумо [мушрикон] ва он чи мепарастед,
Verse 162
[ҳаргиз] гумроҳгари [касе аз дини ҳақ] нестед
Verse 163
Магар он ки [ба тақдири илоҳӣ] аҳли дузах бошад
Ва [фариштагон мегӯянд]: « Ҳеҷ як аз мо нест, магар он ки мақоми мушаххасе [дар пешгоҳи илоҳӣ] дорад
Verse 165
Моем, ки [барои парастиш ва ниёиш ба даргоҳи Парвардигор] ба саф истодаем
Verse 166
Ва бе тардид, моем, ки тасбеҳгӯи [Ӯ] ҳастем»
Verse 167
Ва [кофирон, пеш аз биъсат] ҳамвора мегуфтанд:
«Агар китобе аз [китобҳои осмонии] пешиниён наздамон буд,
Verse 169
яқинан, аз бандагони мухлиси Аллоҳ таоло мешудем»
Verse 170
Аммо [ҳангоме ки паёмбар бо Қуръон ба сӯяшон омад, ҳаққонияти] онро инкор карданд; пас, ба зудӣ [натиҷаи ин корашонро] хоҳанд донист
Verse 171
Ва ҳатман суханони Мо дар бораи бандагони фиристодаамон аз пеш содир шудааст
Verse 172
Онон, ҳатман, аз ҷониби Мо ёрӣ шудаанд
Verse 173
Ва бе тардид, лашкари Мо пирӯзанд
Verse 174
Пас, [эй Паёмбар] то муддате аз онон [мушрикон] рӯй бигардон
Verse 175
Ва ононро [дар ҳангоми нузули азоб] бингар; пас, ба зудӣ худ [низ натиҷаи куфрашонро] хоҳанд дид
Verse 176
Оё онон азоби моро ба шитоб хосторанд?
Он гоҳ ки [азоби илоҳӣ] бар хонаҳояшон фуруд ояд, чи бад аст бомдоди ҳушдорёфтагон!
Verse 178
Ва то муддате аз онон рӯй бигардон
Verse 179
Ва ононро [дар ҳангоми нузули азоб] бингар; пас, ба зудӣ худ [низ натиҷаи куфрашонро] хоҳанд дид
Пок ва муназзаҳ аст Парвардигорат - Парвардигори иззат ва қудрат-аз он чи [мушрикон ба дурӯғ] васф мекунанд
Verse 182
Ва сипос [ва ситоиш] аз они Аллоҳ таоло- Парвардигори ҷаҳониён- аст
تقدم القراءة