Тарҷумаи сураи СОД ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation
Verse 1
ﭑﭒﭓﭔﭕ
ﭖ
СОД
Сод. Савганд ба Қуръони шарифи соҳиби панд,
Verse 2
ﭗﭘﭙﭚﭛﭜ
ﭝ
ки кофирон ҳамчунон дар саркашиву зиддият
Verse 3
Чӣ бисёр мардумеро, ки пеш аз онҳо ба ҳалокат расонидем. Онон фарёд мебароварданд, вале гурезгоҳе набуд.
Verse 4
Дар тааҷҷуб шуданд аз ин ки бимдиҳандае аз миёни худашон бархост. Ва кофирон гуфтанд: «Ин ҷодугаре дурӯғгӯст.
Verse 5
Оё ҳамаи худоёнро як худо гардонида аст? Ва ин чизе аҷиб аст!»
Verse 6
Бузургонашон ба роҳ афтоданду гуфтанд: «Биравед ва бар парастиши худоёни худ пойдорӣ кунед, ки ин аст чизе, ки аз шумо хоста шуда.
Verse 7
Мо дар ин охирин дин чунин сухане нашунидаем ва ин ғайри дурӯғ ҳеҷ нест.
Verse 8
Оё аз миёки ҳамаи мо ваҳй бар ӯ нозил шудааст?» Балки онҳо аз ваҳйи Ман дар шубҳаанд ва ҳанӯз азоби Маро начашидаанд.
Verse 9
ё он ки хазинаҳои раҳмати Парвардигори ғолиби бахшандаат дар назди онҳост?
Verse 10
Ё фармонравоии осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни он дуст, аз они онҳост? Пас бо нардбонҳое худро ба осмон кашанд.
Verse 11
ﯟﯠﯡﯢﯣﯤ
ﯥ
Он ҷо лашкарест ночиз аз чанд гурӯҳи шикастхӯрдаи (бар зидди пайрамбарон) ҷамъшуда.
Verse 12
Пеш аз онҳо қавми Нӯҳ ва Од ва Фиръавн, ки мардумро ба чаҳормех мекашид, паёмбаронро дурӯғ мебароварданд.
Verse 13
Ва низ қавми Самуд ва қавми Лут ва мардуми Айка аз он ҷамоъатҳо буданд.
Verse 14
Аз инҳо касе набуд, ки паёмбаронро дурӯғ набаровард ва уқубати Ман воҷиб омад.
Verse 15
Инҳо низ бонге сахтро интизори доранд, чунон ки онро дигар таваққуфе (бозистодане) набошад.
Verse 16
Ва гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, номаи аъмоли моро пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба дасти мо бидеҳ!»
Verse 17
Бар ҳарчӣ мегӯянд, сабр кун. Ва аз бандаи Мо Довуди қудратманд, ки ҳамеша ба даргоҳи Мо тавба мекард, ёд овар!
Verse 18
Мо кӯҳҳоро ром кардем ва кӯҳҳо ҳар шомгоҳу бомдодон бо ӯ тасбеҳ мекарданд.
Verse 19
ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ
ﭬ
Ва паррандагон бар ӯ ҷамъ меомаданд. Ҳама фармонбари ӯ буданд.
Verse 20
ﭭﭮﭯﭰﭱﭲ
ﭳ
Фармонравоияшро устуворӣ бахшидем ва ӯро ҳикмату фасоҳат дар сухан ато кардем.
Verse 21
Оё хабари он хусуматкунандагонро шунидаӣ, он гоҳ ки аз девори қаср ба масҷид даромаданд?
Verse 22
Бар Довуд дохил шуданд. Довуд аз онҳо тарсид. Гуфтанд: «Матарс, мо ду даъвогар ҳастем, ки яке бар дигаре ситам кардааст. Миёни мо ба ҳақ довари кун ва пой аз адолат берун манеҳ ва моро ба рохи рост ҳидоят кун.
Verse 23
Ин бародари ман аст. Ӯро наваду нӯҳ меш (гӯсфанд) аст ва маро як меш. Мегӯяд: «Онро ҳам ба ман бидеҳ» ва дар даъво бар ман ғалаба ёфтааст».
Verse 24
Довуд гуфт: «Ӯ, ки меши туро аз ту мехоҳад то ба мешҳои худ бияфзояд, ба ту ситам мекунад. Ва бисёре аз шарикон ғайри касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд — ва инҳо низ андак ҳастанд — бар якдигар ситам мекунанд». Ва Довуд донист, ки ӯро озмудем. Пас аз Парвардигораш бахшоиш хост ва ба руқӯъ дарафтоду тавба кард. (Саҷда).
Verse 25
Мо ин хатояшро бахшидем. Ӯро ба даргоҳи Мо тақарруб (наздикӣ) аст ва бозгаште некӯ.
Verse 26
Эй Довуд, Мо туро халифаи рӯи замин гардонидем. Дар миёни мардум ба ҳақ довари кун ва аз паи ҳавои нафс марав, ки туро аз роҳи Худо бероҳ созад. Онон, ки аз роҳи Худо каҷрав шаванд, ба он сабаб, ки рӯзи ҳисобро аз ёд бурдаанд, ба азобе сахт гирифтор мешаванд.
Verse 27
Мо ин осмону замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ба ботил наёфаридаем. Ин гумони касонест, ки кофир шуданд. Пас вой бар кофирон аз оташ.
Verse 28
Оё касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, монанди фасокунандагон дар замин қарор хоҳем дод? Ё парҳезгоронро чун гуноҳкорон?
Verse 29
Китобе муборак аст, ки онро бар ту нозил кардаем, то дар оятҳояш бияндешанд ва хирадмандон аз он панд гиранд.
Verse 30
Сулаймонро ба Довуд ато кардем. Чӣ бандае некӯе буд ва рӯй ба Худо дошт.
Verse 31
ﮅﮆﮇﮈﮉﮊ
ﮋ
Он гоҳ ки ба ҳангоми аср аспони тезравро, ки истода буданд, ба ӯ нишон доданд,
Verse 32
гуфт: «Ман дӯстии ин аспонро бар ёди Парвардигорам бигзидам, то офтоб дар пардаи ғуруб пушида шуд (яъне намози аср қазо шуд),
Verse 33
он аспонро назди ман бозгардонед». Пас ба буридани соқҳо ва гарданашон оғоз кард.
Verse 34
Мо Сулаймонро озмудем ва бар тахти ӯ ҷасадеро афкандем ва ӯ рӯй ба Худо овард.
Verse 35
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро бибахш ва маро мулке ато кун, ки пас аз ман касе сазовори он набошад, ки ту бахшояндаӣ».
Verse 36
Пас бодро роми ӯ кардем, ки ба нармӣ ҳар ҷо, ки мехост, ба фармони ӯ мерафт.
Verse 37
ﯥﯦﯧﯨ
ﯩ
Ва девонро, ки ҳам бинокор буданду ҳам ғаввос (шиновар).
Verse 38
ﯪﯫﯬﯭ
ﯮ
Ва гурӯҳе дигарро, ки ҳама баста дар занҷири ӯ буданд.
Verse 39
Ин атои беҳисоби Мост, хоҳӣ онро бидеҳ ва хоҳӣ нигаҳ дор.
Verse 40
ﯷﯸﯹﯺﯻﯼ
ﯽ
Ӯрост назди Мо тақаррубу (наздик шудану) бозгаште некӯ.
Verse 41
Ва аз бандаи Мо Айюб ёд кун, он гоҳ ки Парвардигорашро нидо кард, ки маро шайтон ба ранҷу азоб афканда аст.
Verse 42
«Поятро бар замин бикӯб: ин обест барои шустушӯй ва сард барои ошомидан».
Verse 43
Ва ба ӯ хонаводааш ва ҳамчанди он аз дигар ёронро ато кардем ва ин худ раҳмате аз Мо буд ва барои хирадмандон андарзе (панде).
Verse 44
«Дастае аз чубҳои борик ба даст гир ва бо он (занатро) бизан ва савганди худро машикан». Ӯро бандае собир ёфтем, Ӯ, ки ҳамеша рӯй ба даргоҳи Мо дошт, чӣ некӯ бандае буд!
Verse 45
Бандагони Мо Иброҳиму Исҳоқ ва Яъқуб он мардони қудратманду бо илмро ёд кун!
Verse 46
ﭶﭷﭸﭹﭺ
ﭻ
Ононро хислати покдилӣ бахшидем, то ёди қиёмат кунанд.
Verse 47
ﭼﭽﭾﭿﮀ
ﮁ
Онҳо дар назди Мо интихобшудагону неконанд.
Verse 48
Ва Исмоил ва Алясаъ ва Зулкифлро ёд кун, ки ҳама аз неконанд.
Verse 49
Ин Қуръон пандест ва парҳезгоронро бозгаште некӯст;
Verse 50
ﮔﮕﮖﮗﮘ
ﮙ
бихиштҳои ҷовидон, ки дари он ба рӯяшон кушода аст,
Verse 51
Дар он ҷо такя задаанд ва ҳар гуна меваву нӯшиданӣ, ки бихоҳанд, металабанд.
Verse 52
ﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
Заноне ҳамсол аз он гуна, ки ғайри шӯи худ ба касе назар надоранд, назди онҳоянд.
Verse 53
ﮨﮩﮪﮫﮬ
ﮭ
Ин аст он чизҳое, ки барои рӯзи ҳисоб ба шумо ваъда додаанд.
Verse 54
Ин ризқи Мост, ки поён наёфтанист,
Verse 55
ﯗﯘﯙﯚﯛﯜ
ﯝ
чунин аст. Ва саркашонро бадтарин бозгаштхост.
Verse 56
ﯞﯟﯠﯡ
ﯢ
Ба ҷаҳаннам мераванд, ки бад ҷойгоҳест.
Verse 57
ﯣﯤﯥﯦ
ﯧ
Бояд оби ҷӯшону чирк ва хунобаи дӯзахиёнро бинӯшанд.
Verse 58
ﯨﯩﯪﯫ
ﯬ
Ва азобҳои дигар аз ҳар навъ.
Verse 59
Ин гурӯҳ бо шумо (эй гумроҳкунандаҳо) ба оташ медароянд. Хушомадашон мабод, ки ба оташ меафтанд.
Verse 60
Гӯянд: «На, хушомад шуморо набод. Шумо ин азобро пешопеш барои мо фиристода будед, чӣ бад ҷойгоҳест!»
Verse 61
Гӯянд: «Эй Парвардигори мо, ҳар кас, ки ин азобро пешопеш барои мо омода кардааст, азобашро дар оташ дучандон зиёда кун!»
Verse 62
Ва гӯянд: «Чаро мардонеро, ки аз ашрор (бадкорон). мешумурдем, акнун намебинем?
Verse 63
ﭜﭝﭞﭟﭠﭡ
ﭢ
Ононро ба масхара мегирифтем. Оё аз назарҳо дур мондаанд?»
Verse 64
ﭣﭤﭥﭦﭧﭨ
ﭩ
Ин баҳсу ҷидоли аҳли ҷаҳаннам бо якдигар чизест, ки ба ҳақиқат воқеъ шавад.
Verse 65
Бигӯ: «Фақат ҳамин аст, ки ман бимдиҳандае ҳастам ва ҳеҷ худое ғайри Худои яктои каҳҳор нест.
Verse 66
Он пирӯзманду бахшоянда, Парвардигори осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни онҳост».
Verse 67
ﭿﮀﮁﮂ
ﮃ
Бигӯ: «Ин хабаре бузург аст,
Verse 68
ﮄﮅﮆ
ﮇ
ки шумо аз он рӯй мегардонед,
Verse 69
Ҳангоме ки бо якдигар ҷидол (баҳс) мекарданд, ман хабаре аз сокинони олами боло надоштам.
Verse 70
Танҳо аз он рӯй ба ман ваҳй мешавад, ки бимдиҳандае равшангар ҳастам».
Verse 71
Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Ман башареро аз гил меофаринам.
Verse 72
Чун тамомаш кардам ва дар он аз рӯҳи худ дамидам, ҳама саҷдааш кунед!»
Verse 73
ﮯﮰﮱﯓ
ﯔ
Ҳама фариштагон саҷда карданд,
Verse 74
ﯕﯖﯗﯘﯙﯚ
ﯛ
Ғайри Иблис, ки саркашӣ карду аз кофирон шуд.
Verse 75
Гуфт: «Эй Иблис, чӣ чиз туро аз саҷда кардан дар баробари он чӣ Ман бо ду дасти худ офаридаам, манъ кард? Оё бузургӣ намудӣ ё мақоме арҷманд доштӣ?»
Verse 76
Гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам. Маро аз оташ офаридаи ва ӯро аз гил».
Verse 77
ﯷﯸﯹﯺﯻ
ﯼ
Гуфт: «Аз ин ҷо берун шав, ки ту рондашудаӣ.
Verse 78
ﯽﯾﯿﰀﰁﰂ
ﰃ
Ва то рӯзи қиёмат лаънати Ман бар туст».
Verse 79
ﰄﰅﰆﰇﰈﰉ
ﰊ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро то рӯзе, ки аз нав зинда шаванд, мӯҳлат деҳ»
Verse 80
ﰋﰌﰍﰎ
ﰏ
Гуфт: «Ту аз мӯҳлатёфтагонӣ,
Verse 81
ﰐﰑﰒﰓ
ﰔ
то он рӯзи муъайяни маълум».
Verse 82
ﰕﰖﰗﰘ
ﰙ
Гуфт: «Ба иззати Ту савганд, ки ҳамагонро гумроҳ кунам,
Verse 83
ﰚﰛﰜﰝ
ﰞ
ғайри онҳо, ки аз бандагони мухлиси Ту бошанд».
Verse 84
ﭑﭒﭓﭔ
ﭕ
Гуфт: «Ҳақ аст ва он чӣ мегӯям, рост аст,
Verse 85
ки ҷаҳаннамро аз туву аз ҳамаи пайравонат пур кунам».
Verse 86
Бигӯ: «Ман аз шумо музде наметалабам ва нестам аз онон, ки ба дурӯғ чизе бар худ мебофанд».
Verse 87
ﭩﭪﭫﭬﭭ
ﭮ
Ва ии ғайри панде барои мардуми ҷаҳон нест.
Verse 88
ﭯﭰﭱﭲ
ﭳ
Ва ту баъд аз ин аз хабари он огох хоҳӣ шуд!
تقدم القراءة