Тарҷумаи сураи МУЪМИНУН ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation
Verse 1
ﭑﭒﭓ
ﭔ
МУЪМИНУН
Дар ҳақиқат наҷот ёфтанд мӯъминон:
Verse 2
ﭕﭖﭗﭘﭙ
ﭚ
онон, ки дар намозашон тарсу умед мекунанд
Verse 3
ﭛﭜﭝﭞﭟ
ﭠ
ва онон, ки аз беҳуда рӯй мегардонанд
Verse 4
ﭡﭢﭣﭤ
ﭥ
ва онон, ки закотро медиҳанд
Verse 5
ﭦﭧﭨﭩ
ﭪ
ва онон, ки шармгоҳи худро нигоҳ медоранд
Verse 6
ғайри ҳамсарон ё канизони худ, ки дар наздикӣ бо онон мавриди маломат қарор намегиранд
Verse 7
ва касоне, ки ғайр аз ин ду биҷӯянд, аз ҳадди худ таҷовуз кардаанд.
Verse 8
ﭾﭿﮀﮁﮂ
ﮃ
ва онон, ки амонатҳо ва паймонҳои худро риоя ме- кунанд
Verse 9
ﮄﮅﮆﮇﮈ
ﮉ
ва онон, ки бар намозҳои худ давомдиҳандаанд,
Verse 10
ﮊﮋﮌ
ﮍ
инҳо меросбарон ҳастанд,
Verse 11
ﮎﮏﮐﮑﮒﮓ
ﮔ
ки фирдавсро, ки ҳамеша дар он ҷовидонанд, ба мерос мебаранд.
Verse 12
Албатта Мо инсонро аз гили холис офаридем,
Verse 13
ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ
ﮣ
сипае ӯро нутфае дар ҷойгоҳе устувор қарор до- дем,
Verse 14
он гоҳ аз он нутфа лахтахуне офаридем ва аз он лахтахун порагӯште ва аз он порагӯшт устухонҳо офаридем ва устухонҳоро бо гӯшт пӯшонидем; бори дигар ӯро офаринише дигар додем. Сазовори таъ- зим аст Худованд, он беҳтарини офаринандагон!
Verse 15
ﯜﯝﯞﯟﯠ
ﯡ
Ва баъд аз ин ҳамаи шумо хоҳед мурд.
Verse 16
ﯢﯣﯤﯥﯦ
ﯧ
Боз дар рӯзи қиёмат зинда мегардед.
Verse 17
Ва бар болои саратон ҳафт осмон биёфаридем, ҳол он ки аз ин офариниш ғофил набудаем.
Verse 18
Ва аз осмон ба миқдори эҳтиёҷ об фиристодем ва онро дар замин ҷой додем ва Мо бар нобуд карда- наш тавоно ҳастем.
Verse 19
Бо он об бароятон бӯстонҳое аз хурмову ангур пайдо кардем. Шуморо дар он борҳо меваҳои бисё- рест, ки аз онҳо мехӯред.
Verse 20
Ва дарахтест, ки дар Тӯри Сино мерӯяд. Равған медиҳад ва он равған барои хӯрандагон нонхӯри- шест.
Verse 21
Шуморо дар чорпоён ибратест. Аз шире, ки дар шикамашон ҳаст, ба шумо мепушонем ва аз онҳо фоида- ҳои бисёр мебаред ва аз онҳо мехӯред.
Verse 22
ﮉﮊﮋﮌ
ﮍ
Ва бар онҳо ва бар киштиҳо савор мешавед.
Verse 23
Қасам, ки Нӯҳро бар қавмаш фиристодем. Гуфт: «Эй қавми ман, Худои якторо бипарастед. Шуморо Худованде ғайри Ӯ нест. Оё наметарсед?»
Verse 24
Бузургони қавмаш, ки кофир буданд, гуфтанд: «Ин мард инсонест монанди шумо, мехоҳад аз шумо болотар шавад. Агар Худо мехост, фарпштаго- неро мефиристод. Мо ҳаргиз чунин чизе дар рӯзго- ри ниёгонамон нашунидаем.
Verse 25
Ӯ марди девонае беш нест. Якчанд муддат бар ӯ сабр кунед». (то маргаш фаро расад).
Verse 26
ﯧﯨﯩﯪﯫ
ﯬ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, акнун, ки маро дурӯғ мебароранд, ёриам кун».
Verse 27
Ба ӯ ваҳй кардем, ки киштиро дар ҳузури Мо ва ба илҳоми Мо бисоз. Ва чун фармони Мо дарра- сид ва об аз танӯр берун зад, аз ҳар ҷинсе дуто ва низ касони худро ба он бибар. Ғайри он кас, ки пеш аз ин дар бораи ӯ сухан рафтааст. Ва дар бораи си- тамкорон бо Ман сухан магӯй, ки онҳо ҳама ғарқ- шудагонанд.
Verse 28
Чун худ ва ҳамроҳонат ба киштӣ нишастед, би- гӯ: «Шукр Худойро, ки моро аз мардуми золим наҷот бахшид».
Verse 29
Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, маро фуруд овар дар ҷойгоҳе муборак, ки ту беҳтарини фароран- дагонӣ».
Verse 30
Дар ин достон ибратҳову пандҳост ва мо танҳо озмояндагоне будем.
Verse 31
ﭲﭳﭴﭵﭶﭷ
ﭸ
Ва баъд аз онҳо мардуме дигар биёфаридем.
Verse 32
Ва аз худашон ба миёнашон паёмбаре фиристо- дем, ки Худои якторо бипарастед, шуморо худое ҷуз Ӯ нест. Оё наметарсед?
Verse 33
Гурӯҳе аз бузургони қавмаш, ки кофир буданд ва дидори охиратро дурӯғ мешумурданд ва дар ин дунёяшон айшу неъмат дода будем, гуфтанд: «Ин мард инсонест монанди шумо, аз он чӣ мехӯред, мехӯрад ва аз он чӣ меошомед. меошомад.
Verse 34
Ва агар ба инсоне монанди худ итоъат кунед, зиён кардаед.
Verse 35
Оё ба шумо ваъда медиҳад, ки чун мурдед ва хоку устухон шудед, шуморо аз гӯр берун меова- ранд?
Verse 36
ﯖﯗﯘﯙﯚ
ﯛ
Ин ваъдае, ки ба шумо дода шуда, дур аст, дур!
Verse 37
Ҷуз ҳамин зиндагонии дунявии мо ҳеҷ нест, ба дунё меоему мемирем ва дигар бор зинда намеша- вем.
Verse 38
Ин мардест, ки ба худои якто дурӯғ мебофад ва мо ба ӯ имон намеоварем».
Verse 39
ﯴﯵﯶﯷﯸ
ﯹ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, акнун ки маро ду- рӯғ мебароранд, ёриам кун!»
Verse 40
ﯺﯻﯼﯽﯾ
ﯿ
Гуфт: «Ба ҳамин зуди аз карда пушаймон меша- ванд».
Verse 41
Пас ба ҳақ садое сахт ононро фурӯ гирифт. Мо- нанди гиёҳ хушкашон кардем. Эй, насиби мардуми ситамкора дурӣ аз раҳмати Худо бод!
Verse 42
ﰊﰋﰌﰍﰎﰏ
ﰐ
Ва баъд аз онҳо мардуме дигар биёфаридем.
Verse 43
Ҳеҷ миллате аз аҷали худ на пеш меафтад ва на дертар мекунад,
Verse 44
Сипас пай дар пай паёмбарони худро фиристо- дем. Ҳар бор, ки паёмбаре бар миллате омад, дурӯғ бароварданд ва Мо низ онҳоро аз паси якдигар ба ҳалокат расонидем ва ононро достонҳо кардем. Эй, насиби мардуме, ки имон намеоваравдд, дурӣ аз раҳмати Худо бод!
Verse 45
Он гоҳ Мӯсо ва бародараш Ҳорунро бо оёти Худ ва далелҳои равшан фиристодем;
Verse 46
назди Фиръавн ва бузургони қавмаш. Пас гар- данкашӣ кардаид, кн мардуме бартариҷӯй буданд
Verse 47
ва гуфтанд: «Оё ба ду инсон, ки монанди мо ҳастанд ва қавмашон бандагони мо буданд, имон биёварем?»
Verse 48
ﮉﮊﮋﮌ
ﮍ
Онҳоро дурӯғ бароварданд ва худро ба ҳалокат афканданд.
Verse 49
ﮎﮏﮐﮑﮒﮓ
ﮔ
Албатта Мо ба Мӯсо китоб додем, бошад, ки ҳи- доят ёбанд.
Verse 50
Ва писари Марям ва модарашро мӯъҷизае сохтем ва он дуро бар баланд ҷое, ки қароргоҳе ва оби равон дошт ҷой додем.
Verse 51
Эй паёмбарон, аз чизҳои покизаву хуш бихӯред ва корҳои шоиста кунед, ки Ман ба корҳое, ки ме- кунед, огоҳам!
Verse 52
Албатта ин дини шумо динест ягона ва Ман Парвардигори шумоям, аз Ман битарсед.
Verse 53
Пас дини худро фирқа-фирқа карданд ва ҳар фирқае ба равише, ки интихоб карда буд, дилхуш буд.
Verse 54
ﯣﯤﯥﯦﯧ
ﯨ
Ононро то чанде дар гумроҳияшон бигузор.
Verse 55
Оё мепиндоранд, ки он молу фарзанд, ки ба онҳо додем,
Verse 56
барои он аст, ки мекӯшем хайре ба онҳо бирасо- нем? На, онон дарнамеёбанд!
Verse 57
Онҳое, ки аз хавфи Парвардигорашон ларзонанд
Verse 58
ﰂﰃﰄﰅﰆ
ﰇ
ва онҳое, ки ба оёти Парвардигорашон имон ме- оваранд
Verse 59
ﰈﰉﰊﰋﰌ
ﰍ
ва онҳое, ки ба Парвардигорашон ширк намеова- ранд
Verse 60
ва онҳое, ки ҳамаи он чиро бояд адо кунанд, адо мекунанд ва боз ҳам дилҳояшон тарсон аст, ки бояд назди Парвардигорашон бозгарданд,
Verse 61
инҳо ҳастанд, ки ба корҳои нек мешитобанд ва дар он бар якдигар пешӣ меҷӯянд.
Verse 62
Бар ҳеҷ кас ҷуз ба миқдори тавонаш таклиф на- мекунем. Ва назди Мо китобест, ки ба ҳақ сухан мегӯяд. Ва бар онҳо ситаме намеравад.
Verse 63
На! Дилҳояшон аз ин сухан дар пардаи ғафлат аст. Ва онҳоро корҳоест ҷуз ин корҳо, ки мекунанд.
Verse 64
То он гоҳ ки сарватмандонашонро ба азоб ги- рифтор кунем ва нола сар диҳанд.
Verse 65
Имрӯз нола сар мадиҳед, ки шуморо аз азоби Мо кас наҷот надиҳад!.
Verse 66
Оёти Ман! бароятюн хонда, мешуд ва шумо наме- пазируфтед ва пас-пас мерафтед.
Verse 67
ﮝﮞﮟﮠ
ﮡ
Бар он такаббур мекардед ва шабҳангом дар аф- сонасароӣ носазо мегуфтед.
Verse 68
Оё дар ин сухан намеандешанд ё барои онҳо чи- зе нозил шуда, ки барои ниёгонашон нозил нашуда буд?
Verse 69
Ё он ки паёмбарашонро нашинохтаанд, ки инко- раш мекунанд?
Verse 70
Ё мегӯянд, ки девона аст? На, паёмбарашон ба дини ҳақ бар онҳо фиристода шуд, вале бештара- шон аз ҳақ бадбинӣ доранд.
Verse 71
Агар ҳақ аз паи ҳавасҳояшон мерафт, осмонҳо- ву замин ва ҳар кӣ дар онҳост, ҳалок мешуд. Вале Мо пан; даш, он фиристодем ва онҳо аз пандашон рӯйгардон шуданд.
Verse 72
Ё ту аз онҳо музде металабӣ? Музди Парварди- горат беҳтар аст, ки Ӯ беҳтарини рӯзидиҳандагон аст!
Verse 73
ﯿﰀﰁﰂﰃ
ﰄ
Албатта ту ба роҳи росташон даъват мекунӣ.
Verse 74
Ва касоне, ки ба охират имон надоранд, аз роҳи рост каҷраванд!
Verse 75
Агар бар онҳо раҳмат меоварем ва озореро, ки ба он гирифторанд, аз онҳо дур месохтем, боз ҳам хамчунон бо сарсахтӣ дар таҷовузи худ саргашта ме- монданд.
Verse 76
Ба азоб гирифторашон кардем на сар хам кар- данд ва на илтиҷо.
Verse 77
То он гоҳ ки даре аз азоби сахт ба рӯяшон ку- шодем, чунон ки аз ҳама ҷо ноумед гаштанд.
Verse 78
Ва ӯст он Худое, ки бароятон гӯшу чашму дил биёфарид. Чӣ андак шукр мегузоред!
Verse 79
Ӯст он Худое, ки шуморо дар рӯи замин халқ кард ва ҳама назди Ӯ ҷамъ оварда мешавед.
Verse 80
Ва Ӯст он Худое, ки зинда мекунад ва мемиро- над ва омадушуди шабу рӯз аз Ӯст, Чаро ақл намекунед?
Verse 81
ﮔﮕﮖﮗﮘﮙ
ﮚ
На, онҳо низ ҳамон суханон гуфтанд, ки пеши- ниён мегуфтанд.
Verse 82
Гуфтанд: «Оё агар мо бимирем ва хоку устухон шавем, боз ҳам зинда мешавем?»
Verse 83
Ба мо ва падаронамон низ пеш аз ин чунин ваъ- даҳое дода шуда буд. Инҳо чизе ҷуз афсонаҳои пе- шиниён нест!»
Verse 84
Бигӯ: «-Агар медонед, ин замин ва ҳар кӣ дар он аст, аз они кист?»
Verse 85
ﯛﯜﯝﯞﯟﯠ
ﯡ
Хоҳанд гуфт: «Аз они Худо». Бигӯ: «Оё панд на- мегиред?»
Verse 86
Бигӯ: «Кист Парвардигори ҳафт осмон ва Пар- вардигори арши бузург?».
Verse 87
ﯫﯬﯭﯮﯯﯰ
ﯱ
Хоҳанд гуфт: «Худо». Бигӯ: «Оё наметарсед?»
Verse 88
Бигӯ: «Агар медонед, подшоҳии ҳама чизҳо ба дасти кист? Кист он, ки ба ҳама кас паноҳ диҳад ва касеро аз ӯ паноҳ нест?»
Verse 89
ﰁﰂﰃﰄﰅﰆ
ﰇ
Хоҳанд гуфт: «Худо». Бигӯ: «Пас чаро фиреб ме- хӯред?»
Verse 90
ﭑﭒﭓﭔﭕ
ﭖ
На! Мо бар онҳо сухани рост фиристодем ва онҳо дурӯғ мегӯянд!
Verse 91
Худо ҳеҷ фарзанде надорад ва ҳеҷ худое бо Ӯ нест. Агар чунин мебуд ҳар худое бо офаридагони худ ба як сӯ мекашид ва бар якдигар болотаршавиро меҷустанд. Худо аз он гуна, ки Ӯро васф мекунанд, пок аст.
Verse 92
ﭲﭳﭴﭵﭶﭷ
ﭸ
Донои пинҳону ошкоро, аз ҳар чӣ шарики Ӯ ме- созанд, болотар аст.
Verse 93
ﭹﭺﭻﭼﭽﭾ
ﭿ
Бигӯ: «Эй Парвардигори, ман, кош чизеро, ки ба онон ваъда дода шуда, ба ман нишон медодӣ.
Verse 94
ﮀﮁﮂﮃﮄﮅ
ﮆ
Пас, эй Парвардигори ман, маро дар зумраи си- тамкорон қарор мадеҳ».
Verse 95
Ва Мо агар бихоҳем, ки он чиро ба онон ваъда додаем, туро нишон диҳем, метавонем.
Verse 96
Сухани бади онҳоро бар ҳар чӣ некӯтар меояд, ҷавоб деҳ. Мо ба сухани онҳо огоҳтар ҳастем.
Verse 97
Бигӯ: «Эй Парвардигори ман, аз васвасаҳои шай- тон ба ту паноҳ меоварам.
Verse 98
ﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
Ва ба Ту паноҳ меоварам, эй Парвардигори ман, агар назди ман ҳозир оянд!»
Verse 99
Чун якеашонро марг фаро расад, гӯяд: «Эй Пар- вардигори ман, маро бозгардон. (ба ҳаёт).
Verse 100
Шояд корҳои шоистаеро, ки тарк карда будам, ба ҷой оварам». Ҳаргиз! Ин суханест, ки ӯ мегӯяд ва пушти сарашон то рӯзи қиёмат монеъест, ки бозгашт натавонанд.
Verse 101
Чун дар сур дамида шавад, ҳеҷ хешованде миё- нашон намонад ва ҳеҷ аз холи якдигар напурсанд.
Verse 102
ﯱﯲﯳﯴﯵﯶ
ﯷ
Онон, ки тарозуяшон сангин бошад, худ наҷотёф- тагонанд.
Verse 103
Ва онон, ки тарозуяшон сабук бошад, ба худ зиён расокидаанд ва дар ҷаҳаннам ҷовид монда- гонанд.
Verse 104
ﰃﰄﰅﰆﰇﰈ
ﰉ
Оташ чеҳраҳояшонро месӯзонад ва дар дӯзах туршрӯянд.
Verse 105
Оё оятҳои Ман бароятон хонда намешуд ва онҳо- ро дурӯғ меҳисобидед?
Verse 106
Гӯянд: «Эй Парвардигори мо, шӯрбахтиямон бар мо ғалаба кард ва мо мардуме гумроҳ будем.
Verse 107
Эй Парвардигори мо, моро аз ин оташ берун овар. Агар дигар бор чунон кардем, аз золимон бошем».
Verse 108
ﭫﭬﭭﭮﭯ
ﭰ
Гӯяд: «Дар оташ гум шавед ва бо Ман сухан нагӯед».
Verse 109
Оре, гурӯҳе аз бандагони Ман мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, имон овардем, моро бибахшо ва бар мо раҳмат овар, ки Ту беҳтарини раҳмоваран- дагонӣ».
Verse 110
Ва шумо масхараашон мекардед то ёди Маро аз хотиратон рабуданд. Ва шумо ҳамчунон ба онҳо механдидед.
Verse 111
Имрӯз онҳоро ба хотири сабре, ки мекарданд, музд медиҳам. Онҳо ба муроди худ расидаанд,
Verse 112
Гӯяд: «Ба шумори солҳо чӣ муддат дар замин зистаед?»
Verse 113
Гӯянд: «Як рӯз ё қиёмате аз як рӯз. Аз онҳо, ки мешумурданд, бипурс».
Verse 114
Гӯяд: «Агар огоҳӣ доштед, медонистед, ки ҷуз андаке назистаед.
Verse 115
Оё пин д оре д, ки шуморо беҳуда офаридаем ва шумо ба назди Мо бозгардонида намешавед?»
Verse 116
Пас пок аст Худои якто — он фармонравои ростин. Ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест! Парвардигори арши бузургвор аст.
Verse 117
Он кас, ки ба ҷои Худои якто худои дигареро ме- хонад, ва ба ҳаққонияташ ҳеҷ бурҳоне надорад, ин аст, ки ҳисобаш назди Парвардигораш хо- ҳад буд. Ва кофирон наҷот намеёбанд.
Verse 118
Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, бибахшову раҳ- мат кун ва Ту беҳтарини раҳматкунандагон ҳас- тӣ!»
تقدم القراءة