Тарҷумаи сураи ЁСИН ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation
Verse 1
ﭬ
ﭭ
ЁСИН
Ё, син.
Verse 2
ﭮﭯ
ﭰ
Савганд ба Қуръони ҳикматомез,
Verse 3
ﭱﭲﭳ
ﭴ
ки ту аз паёмбарон ҳастӣ,
Verse 4
ﭵﭶﭷ
ﭸ
бар роҳе рост.
Verse 5
ﭹﭺﭻ
ﭼ
Қуръон аз ҷониби он ғолиби меҳрубон нозил шуда,
Verse 6
то мардумеро бим диҳӣ, ки падаронашон бим дода нашуданд ва дар бехабарӣ буданд.
Verse 7
Азоби Худо барои бештаринашон воҷиб шудааст ва имон намеоваранд.
Verse 8
Ва мо бар гарданҳояшон то манаҳҳо тавқҳо (занҷирҳо) ниҳодем, чунон ки сарҳояшон ба болост ва поин оварда натавонанд,
Verse 9
Дар баробарашон деворе кашидем ва дар пушти сарашон деворе. Ва бар чашмонашон низ пардае афкандем, то натавонанд дид.
Verse 10
Фарқашон накунад, чӣ онҳоро битарсонӣ ва чӣ натарсонӣ, имон намеоваранд.
Verse 11
Танҳо ту касеро метарсонӣ, ки ба Қуръон пайравӣ кунад ва аз Худои раҳмон дар ниҳон битарсад. Чунин касро ба бахшоиш ва музди некӯ хушхабар бидеҳ!
Verse 12
Мо мурдагонро зинда мекунем. Ва ҳар кореро, ки пеш аз ин кардаанд ва ҳар асареро, ки падид овардаанд, менависем ва ҳар чизро дар китоби мубин шумор кардаем.
Verse 13
Достони мардуми он деҳаро бар онҳо биёвар, он гоҳ ки расулон ба он ҷо омаданд.
Verse 14
Нахуст ду танро ба наздашон фиристодем ва дурӯғ бароварданд, пас бо саввуми қувваташон додем ва гуфтанд: «Мо ба сӯи шумо фиристода шудаем».
Verse 15
Гуфтанд: «Шумо инсонҳое монанди мо ҳастед ва Худои раҳмон ҳеҷ чиз нафиристодааст ва шумо дурӯғ мегӯед».
Verse 16
ﭶﭷﭸﭹﭺﭻ
ﭼ
Гуфтанд: «Парвардигори мо медонад, ки мо ба сӯи шумо фиристода шудаем.
Verse 17
ﭽﭾﭿﮀﮁ
ﮂ
Ва бар ӯҳдаи мо ғайри паём расонидани ошкоро ҳеҷ чизи дигар нест».
Verse 18
Гуфтанд: Мо шуморо ба фоли бад гирифтаем. Агар бас накунед, сангсоратон хоҳем кард ва шуморо аз мо шиканҷае сахт хоҳад расид».
Verse 19
Гуфтанд: «Фоли бади шумо бо худи шумост. Оё агар пандатон диҳанд чунин мегӯед? На, мардуме аз ҳад гузашта ҳастед!»
Verse 20
Марде аз дурдасти шаҳр давон-давон омаду гуфт: «Эй қавми ман, ба ин расулон пайравӣ кунед!
Verse 21
Ба касоне, ки аз шумо ҳеҷ музде наметалабанд ва худ мардуме ҳидоятёфтаанд, пайравӣ кунед!
Verse 22
Чаро Худоеро, ки маро офаридааст ва ба назди Ӯ бозгардонда мешавед, напарастам?
Verse 23
Оё ғайри Ӯ худоёяеро ихтиёр кунам, ки агар Худои раҳмон бихоҳад ба ман зиёне бирасонад, шафоъаташон маро ҳеҷ суд накунад ва маро халосӣ набахшанд?
Verse 24
ﯪﯫﯬﯭﯮ
ﯯ
Ва дар ин ҳолат ман дар гумроҳии ошкор бошам.
Verse 25
ﯰﯱﯲﯳ
ﯴ
Ман ба Парвардигоратон имон овардам. Сухани маро бишнавед».
Verse 26
Гуфта шуд: «Ба биҳишт дарой!» Гуфт: «Эй кош, қавми ман медонистанд,
Verse 27
ки Парвардигори ман маро бибахшоид ва дар гурӯҳи гиромишудагон даровард».
Verse 28
Ва аз он пас бар сари қавми ӯ ҳеҷ лашкаре аз осмон фурӯ нафиристодем. Ва Мо фурӯфиристанда набудем.
Verse 29
Як бонги сахте буд, ки ногоҳ ҳама бар ҷой сард шуданд.
Verse 30
Эй дареғ бар ин бандагон! Ҳеҷ паёмбаре бар онҳо фиристода нашуд, ки масхарааш накарда бошанд.
Verse 31
Оё надидаанд, ки чӣ мардумеро пеш аз онҳо ҳалок кардаем, ки дигар ба наздашон бознамегарданд.
Verse 32
ﮂﮃﮄﮅﮆﮇ
ﮈ
Ва касе немопад, ки назди Мо ҳозираш наоранд.
Verse 33
Нишонаи ибратест бар онҳо замини мурда, ки зиндааш сохтем ва аз он донае, ки аз он мехӯранд, берун овардем.
Verse 34
Ва дар он боғҳое аз дарахтони хурмову токҳо падид овардем ва чашмаҳои равон сохтем,
Verse 35
то аз меваҳои он ва дастранҷи худ бихӯранд. Чаро шукр намегӯянд?
Verse 36
Пок аст он Худое, ки ҳамаи ҷуфтҳоро биёфарид, чӣ аз он чӣ замин мерӯёнад ва чӣ аз худашон ва чӣ он чизҳое, ки намешиносанд.
Verse 37
Шаб низ барояшон ибрате дигар аст, ки рӯзро аз он бармекашем ва ҳама дар торикӣ фурӯ мераванд.
Verse 38
Ва офтоб ба сӯи қароргоҳи худ равон аст. Ин фармони Худои пирӯзманду доност.
Verse 39
Ва барои моҳ манзилҳое андоза кардем, то монанди шохаи хушки хурмо борик шавад.
Verse 40
Офтобро сазовортар нест, ки ба моҳ расад ва шабро сазовор нест, ки бар рӯз пешӣ гирад ва ҳама дар фалаке шиноваранд.
Verse 41
Ибрате дигар барои онҳо, ки падаронашонро дар он киштии пуркардашуда савор кардем.
Verse 42
ﭚﭛﭜﭝﭞﭟ
ﭠ
Ва барояшон монанди киштӣ чизе офаридем, ки бар он савор шаванд.
Verse 43
Ва агар бихоҳем, ҳамаро ғарк, месозем ва онҳоро ҳеҷ фарёдрасе набошад ва халосӣ наёбанд,
Verse 44
ﭫﭬﭭﭮﭯﭰ
ﭱ
ғайри раҳмати Мо ва бархурдорӣ то ҳангоми марг.
Verse 45
Ва он гоҳ ки ба онҳо гуфта шавад, ки аз он чӣ дар пеши рӯй доред ё пушти сар мегузоред, битарсед, шояд бар шумо раҳмат оранд, рӯй бигардонанд.
Verse 46
Ва кадом ояте аз оёти Парвардигорашон бар онҳо нозил шавад, албатта аз он рӯй гардонанд.
Verse 47
Ва чун гуфта шавад, ки аз он чӣ Худо рӯзиятон кардааст, садақа кунед, кофирон ба мӯъминон гуянд: «Оё касонеро таъом диҳем, ки агар Худо мехост, худ онҳоро таъом медод? Шумо дар гумроҳии ошкор ҳастед».
Verse 48
Ва мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ин ваъда кай хоҳад буд?»
Verse 49
Инҳо интизори як бонги сахтро мебаранд, то ба он ҳангом ки саргарми хусумат ҳастанд, фурӯ гирадашон,
Verse 50
ончунон ки тавони васияте надошта бошанд ва натавонанд назди касони худ бозгарданд.
Verse 51
Ва дар сур дамида шавад ва онон аз қабрҳо берун оянд ва шитобон ба сӯи Парвардигорашон раванд.
Verse 52
Мегӯянд: «Вой бар мо, чӣ касе моро аз хобгоҳҳоямон бархезонд? Ин ҳамон ваъдаи Худои раҳмон аст ва паёмбарон рост гуфта буданд!»
Verse 53
Фақат як бонги сахт хоҳад буд, ки ҳама назди Мо ҳозир меоянд.
Verse 54
Он рӯз ба кас ситам намешавад. Ва ҷуз монанди коре, кн кардаед, мукофот намебинед.
Verse 55
Биҳиштиён он рӯз ба шодмонӣ машғул бошанд.
Verse 56
Онҳо ва ҳамсаронашон дар сояҳо бар тахтҳо такя задаанд.
Verse 57
ﭡﭢﭣﭤﭥﭦ
ﭧ
Дар он ҷо ҳар мева ва ҳар чизи дигар, ки бихоҳанд, фароҳам аст.
Verse 58
ﭨﭩﭪﭫﭬ
ﭭ
Ва саломе, ки сухани Парвардигори меҳрубон аст.
Verse 59
ﭮﭯﭰﭱ
ﭲ
Эй гуноҳкорон, имрӯз ҷудо шавед (аз мӯъминон)!
Verse 60
Эй фарзандони Одам, оё бо шумо паймон набастам, ки шайтонро напарастед, зеро душмани ошкори шумост?
Verse 61
ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ
ﮉ
Ва Маро бипарастед, ки роҳи рост ин аст.
Verse 62
Бисёре аз шуморо гумроҳ кард. Магар ба ақл дарнамеёфтед?
Verse 63
ﮔﮕﮖﮗﮘ
ﮙ
Ин аст он ҷаҳаннаме, ки ба шумо ваъда дода шуда буд.
Verse 64
ﮚﮛﮜﮝﮞ
ﮟ
Ба ҷазои куфратон инак дар он дохил шавед!»
Verse 65
Имрӯз бар даҳонҳояшон мӯҳр мениҳем. Ва дастҳояшон бо Мо сухан хоҳанд гуфт ва поҳояшон шоҳидӣ хоҳанд дод, ки чӣ мекардаанд.
Verse 66
Агар бихоҳем чашмонашонро маҳв мекунем. Пас шитобон оҳанги роҳ кунанд. Аммо куҷоро тавонанд дид?
Verse 67
Ва агар бихоҳем,, онҳоро бар ҷояшон масх (тағйир) кунем, ки на тавони он дошта бошанд, ки ба пеш қадам бардоранд ва на бозпас гарданд.
Verse 68
Ҳар киро умри дароз диҳем, дар офариниш дигаргунаш кунем. Чаро ақл намекунанд?
Verse 69
Ба ӯ шеър наёмӯхтаем ва шеър лоиқи ӯ нест. Он чӣ ба ӯ омухтаем, панду Қуръоне равшангар аст,
Verse 70
то мӯъминонро бим диҳад ва сухани ҳақ бар азоби кофирон воҷиб шавад.
Verse 71
Оё надидаанд, ки ба яди (дасти) қудрати худ бар онҳо чорпоёнро офаридем ва акнун моликашон ҳастанд?
Verse 72
ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ
ﭤ
Ва онҳоро ромашон кардем. Бар баъзе савор мешаванд ва аз гӯшти баъзе мехӯранд.
Verse 73
Ва онҳоро дар онҷо фоидаҳост ва ошомиданиҳо. Чаро шукр намегӯянд?
Verse 74
Ва ба ҷои Оллоҳ худоёне ихтиёр карданд, ба он умед, ки ёрияшон кунанд.
Verse 75
Онҳоро қудрати он нест, ки ба ёриашон бархезанд, вале инҳо (кофирон) монанди лашкаре ба хидмати онҳо омодаанд.
Verse 76
Суханашон туро андӯҳгин насозад. Мо ҳар чиро пинҳон медоранд, ё ошкор месозанд, медонем.
Verse 77
Оё одами, ки акнун хасме ошкор аст, намедонад, ки ӯро аз нутфае офаридаем?
Verse 78
Дар ҳоле, ки офариниши худро аз ёд бурдааст, барои мо мисол меорад, ки чӣ касе ин устухонҳои пусидаро зинда мекунад?
Verse 79
Бигӯ: «Касе онҳоро зинда мекунад, ки аввалин бор офаридааст ва Ӯ ба ҳар офаринише доност.
Verse 80
Он Худое, ки аз дарахти сабз бароятон оташ падид овард ва шумо аз он оташ меафрӯзед».
Verse 81
Оё касе, ки осмонҳову заминро офаридааст, наметавонад монандашонро биёфаринад? Оре, метавонад, ки Ӯ офаринандае доност!
Verse 82
Чун бихоҳад чизеро биёфаринад, фармонаш ин аст, ки мегӯяд: «Мавҷуд шав!» Пас мавҷуд мешавад.
Verse 83
Пок аст он Худое, ки малакути (қудрати) ҳар чизе ба дасти Ӯст ва ҳама ба сӯи Ӯ бозгардонда мешавед!
تقدم القراءة