سورة الدخان

Tajik - Tajik translation

Тарҷумаи сураи ДУХОН ба الطاجيكية аз Tajik - Tajik translation

Tajik - Tajik translation

Verse 1

ДУХОН


Ҳо, мим.
Verse 2

Савганд ба ин китоби равшангар!

Дар он шаб ҳар фармоне мувофиқи ҳикмат содир мешавад,

Раҳматест аз ҷониби Парвардигорат ва албатта Ӯст шунавову доно.

Парвардигори осмонҳову замин ва он чӣ миёни ин ду аст, агар шумо яқинкунандаед.

Нест Худое ғайри Ӯ. Зннда мекунаду мемиронад. Парвардигори шумову Парвардигори падарони пешини шумост.

На, онҳо ҳамчунон ба шакки худ дилхушанд!

Пас мунтазири рӯзе бош, ки осмон ба ошкоро дуд биёварад.

Ва он дуд ҳамаи мардумро дар худ фурӯ гирад. Ва ин азобест дардовар.

«Эй Парвардигори мо, ин азобро аз мо дур гардон, ки мо имон овардаем».

Куҷо панд мегиранд? Ҳол он ки чун паёмбари равшангар бар онҳо фиристода шуд,

аз ӯ рӯйгардон шуданд ва гуфтанд: «Девонаест таълимёфта!»

Азобро андаке бармедорем ва шумо боз ба дини худ бозмегардед.

Рӯзе онҳоро ба савлате (ҳамлае) сахт фурӯ гирем, ки Мо интиқомгирандаем!

Пеш аз онҳо қавми Фиръавнро озмудем ва паёмбаре бузургвор наздашон омад,

Ва низ бар Худо саркашӣ макунед, ки ман бо ҳуҷҷате равшан назди шумо омадаам.

Ва агар бихоҳед бар ман санг бизанед, ман ба Парвардигори худ ва Парвардигори шумо паноҳ мебарам,

ва агар ба ман имон намеоварад, аз ман канор гиред».

Пас Парвардигорашро дуо кард, ки инҳо мардуме муҷриманд (гунаҳгоранд).

Бандагони Маро шабҳангом равона кун, то аз паи шумо биёянд.

Дарёро ором пушти сар гузор, ки он лашкар ғарқшудагонанд.

Баъд аз худ чӣ боғҳову чашмасорҳо бар ҷой гузоштанд
Verse 26

ва киштзорҳову хонаҳои некӯ
Verse 27

ва неъмате, ки дар он ғарқи шодмонӣ буданд.

Ҳамчунин шуд ва Мо он неъматҳоро ба мардуме дигар мерос гузоштем.

На осмон бар онҳо гирист ва на замин ва на ба онҳо мӯҳлат дода шуд.

Ва мо банӣ-Исроилро аз он азоби хоркунанда халос кардем.

Ва оёте ба онҳо ато кардем, ки дар он имтиҳоне ошкор буд.

«Поёни кор ҷуз ҳамин марги нахустин нест ва мо дигар бор зинда намешавем.

Ва агар рост мегӯед, падарони моро ба ҷаҳон бозоваред».

Оё инҳо беҳтаранд ё қавми Туббаъ ва касоне, ки пеш аз он қавм буданд? Ҳамаро ҳалок кардем, ки муҷримон (гунаҳгорон) буданд.

Мо ин осмонҳову замин ва он чиро миёни онҳост, ба бозича наёфаридаем.

Ваъдагоҳи ҳама дар рӯзи доварӣ қиёмат аст.

Рӯзе, ки ҳеҷ дӯсте аз дӯсти худ чизеро дафъ накунад ва аз сӯи касе ёрӣ нашавад,

ғайри касе, ки Худо бар ӯ бубахшояд, зеро Ӯст ғолибу меҳрубон.
Verse 43

Ҳар оина (Албатта) дарахти зуккум
Verse 44

таъоми гуноҳкорон аст.
Verse 45

Монанди миси гудохта дар шикамҳо меҷушад.
Verse 46

Монанди ҷӯшидани оби ҷӯшон.

Бигиредаш ва ба сахтӣ ба миёни ҷаҳаннамаш бикашед

либосҳое аз сундусу истабрақ мепушанд ва рӯбарӯи ҳам мешинанд.
Verse 54

Ҳамчунин ҳурулъайнро (ҳурони фарохчашм) ба ҳамсарияшон дароварем.

Дар осоиштагӣ ҳар меваеро, ки бихоҳанд, металабанд.

Дар он ҷо таъми маргро намечашанд, ғайри ҳамон марги аввалин. Ва онҳоро Худо аз азоби ҷаҳаннам нигоҳ доштааст.

Ин бахшишест аз ҷониби Парвардигорат ва ин пирӯзии бузургест!

Мо адои сухани худ бар забони ту осон кардем, бошад, ки панд гиранд!
Verse 59

Ту мунтазир бош, ки онҳо низ мунтазиранд.
تقدم القراءة