سورة الشعراء

الترجمة الطاجيكية - عارفي

Тарҷумаи сураи ШУЪАРО ба الطاجيكية аз الترجمة الطاجيكية - عارفي

الترجمة الطاجيكية - عارفي

Шояд мехоҳӣ аз [андуҳи] ин ки [мушрикон] имон намеоваранд, худро ҳалок кунӣ
Агар бихоҳем, аз осмон нишонае бар онон нозил мекунем, ки дар баробараш бо фурӯтанӣ сар фуруд оваранд
Ва ҳеҷ панди тозае аз сӯи [Аллоҳи] Раҳмон барои онон намеояд, магар ин ки аз он рӯй гардонанд
Ба ростӣ, онон [даъвати паёмбарон ва азоби қиёматро] дурӯғ ангоштанд, пас, ба зудӣ ахбори он чи масхара мекарданд, ба эшон хоҳад расид
Оё ба замин наменигаранд, ки чи бисёр аз ҳар гуна [гиёҳи] судманде дар он рӯёнидаем?
Бе тардид, дар ин [офариниш] нишонае [аз қудрати Аллоҳ таоло бар меод] аст, вале бештарашон имон намеоваранд
Ва бе тардид, Парвардигорат шикастнопазири меҳрубон аст
Ва [ёд кун аз] ҳангоме ки Парвардигорат Мӯсоро нидо дод, ки: «Ба сӯйи қавми ситамгор бирав
– қавми Фиръавн - [ва ба онон бигӯ] оё [аз куфру саркашӣ] намепарҳезанд?»
[Мӯсо] Гуфт: «Парвардигоро, бим дорам, ки маро дурӯғгӯ ангоранд
Ва [аз куфрашон ношикебо ва] ғамгин гардам. Пас, [Ҷабраилро] ба сӯйи Ҳорун бифрист [то барои ёриам раҳсипораш кунад]
Ва онон [ба гумони хеш қасоси] гуноҳе бар ман доранд, пас, метарсам, ки маро бикушанд»
[Аллоҳ таоло] Фармуд: «Ҳаргиз! Пас бо оёт [ва муъҷизот]-и Мо биравед. Яқинан, [ҳама ҷо] бо шумоем ва [гуфтугӯятонро] мешунавем
Пас, назди Фиръавн биравед ва бигӯед: «Мо фиристодаи Парвардигори ҷаҳониён ҳастем
[Ӯ мефармояд] Ки Бани Исроилро ҳамроҳи мо бифирист»
[Фиръавн] гуфт: «Оё туро дар кӯдакӣ миёни хеш парвариш надодем ва солҳое аз умратро байни мо набудӣ?
Ва кори худро – чунон ки хостӣ – кардӣ [ва он марди қибтиро куштӣ] ва ту [нисбат ба неъматҳои ман] носипосӣ?!»
[Мӯсо] гуфт: «Ман он [кор]-ро замоне анҷом додам, ки гумроҳ будам
Пас, чун аз шумо тарсидам, фирор кардам. Он гоҳ Парвардигорам ба ман дониш бахшид ва маро аз паёмбарон қарор дод
Ва ин [чи] неъматест, ки ту бар ман миннат мегузорӣ, ки Бани Исроилро бардаи худ сохтаӣ?!»
Фиръавн гуфт: «Парвардигори ҷаҳониён кист?»
[Мӯсо] Гуфт: «Парвардигори осмонҳо ва замин ва он чи миёни онҳост. Агар аҳли яқин ҳастед [танҳо ӯро бипарастед]»
[Фиръавн] Ба касоне, ки дар атрофаш буданд [бо тамасхур] гуфт: «Оё мешунавед [чи мегӯяд]?»
[Мӯсо] Гуфт: «[Аллоҳ таоло] Парвардигори шумо ва Парвардигори ниёгони шумост
[Фиръавн] Гуфт: «Ин паёмбаратон, ки ба сӯйи шумо фиристода шудааст, яқинан девона аст»
[Мӯсо] Гуфт: «Агар биандешед, [хоҳед донист, ки Ӯ] Парвардигори машриқ ва мағриб аст ва ҳар он чи миёни он ду қарор дорад»
[Фиръавн] Гуфт: «Агар маъбуде ҷуз ман баргузинӣ, ҳатман, зиндонат мекунам»
[Мӯсо] Гуфт: «Ҳатто агар нишонаи ошкоре [дар мавриди рисолатам] бароят оварда бошам?»
Пас, [Мӯсо] асои худро андохт, ногаҳон [табдил ба] аждаҳое ошкор шуд
Ва дасташро [аз гиребон] берун овард ва ногоҳ дар назари бинандагон сапед [-у равшан] буд
[Фиръавн] ба бузургони перомунаш гуфт: «Ҳаққо, ки ин [мард] ҷодугари доност
[Ӯ] Мехоҳад, бо ҷодуяш шуморо аз сарзаминатон берун кунад, пас, назаратон чист?»
Онон гуфтанд: «[Тасмим дар бораи муҷозоти] ӯ ва бародарашро ба таъхир андоз ва маъмурони ҷамъоварӣ [ҷорзанандагон]-ро ба [ҳамаи] шаҳрҳо бифирист,
Verse 37
то ҳар ҷодугари моҳир [ва] доноеро наздат биёваранд»
Пас, [чунин карданд ва саранҷом] ҷодугарон барои ваъдагоҳи рӯзи муайян гирд оварда шуданд
Ва ба мардум гуфта шуд: «Оё шумо [низ] ҷамъ мешавед, то [бубинем баранда кист]?
Агар ҷодугарон пирӯз шуданд, [ҳамагӣ] аз онон пайравӣ кунем»
Пас, вақте ҷодугарон омаданд, ба Фиръавн гуфтанд: «Агар мо пирӯз шавем, оё подоше хоҳем дошт»?
Ӯ гуфт: «Оре, дар он сурат, ҳатман, аз наздиконам хоҳед буд»
Мӯсо ба онон гуфт: «Ҳар чи [мехоҳед] биафканед, [акнун] биафканед»
Пас, онон ресмонҳо ва асоҳояшонро афканданд ва гуфтанд: «Ба иззати Фиръавн савганд, ки мо, ҳатман, пирӯзем»
Сипас Мӯсо асояшро афканд, ногаҳон [табдил ба аждаҳое шуд ва] он чиро, ки ба дурӯғ сохта буданд, балъид [фуру бурд]
Verse 46
Пас, ҷодугарон ба саҷда дарафтоданд
Verse 47
[Ва] Гуфтанд: «Мо ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем
Verse 48
Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун»
[Фиръавн] Гуфт: «Оё пеш аз он ки ба шумо иҷозат диҳам, ба ӯ имон овардед? Бе тардид, ӯ ҳамон бузурги шумост, ки ба шумо ҷоду омӯхтааст. Пас, ба зудӣ хоҳед донист [ки муҷозотатон чист]. Яқинан, дастҳо ва пойҳоятонро баръакс [-и якдигар аз чапу рост] қатъ мекунам ва ҳамагиатонро ба дор меовезам»
Онон гуфтанд: «[Дар ин шиканҷа ва азоб] Ҳеҷ зиёне нест. Бе тардид, мо ба сӯйи Парвардигорамон бозмегардем
Умед дорем, ки Парвардигорамон гуноҳони моро бубахшад, ки мо нахустин касоне ҳастем, ки [аз ин қавм ба Парвардигори Мӯсо] имон овардем»
Ва ба Мӯсо ваҳй кардем, ки: «Бандагонамро шабона [аз Миср] берун бибар; [зеро сипоҳи Фиръавн] ҳатман, ба дунболатон хоҳад омад»
Пас Фиръавн [чун аз моҷаро огоҳ гардид] маъмурони ҷамъоварӣ [неру]-ро ба шаҳрҳо фиристод
Verse 54
[Ва эълон кард] Инҳо [Бани Исроил] иддаи ночизанд
Verse 55
Ва ҷиддан моро ба хашм овардаанд
Verse 56
Ва мо ҳамагӣ комилан [ҳушёру] омодаи пайкорем»
Verse 57
Пас, ононро аз боғҳо ва чашмаҳо [-и сарзамини Миср] берун овардем
Verse 58
Ва аз ганҷҳо ва хонаҳои муҷаллал [дур сохтем]
Инчунин [кардем] ва Бани Исроилро вориси он [сарвату дороӣ] кардем
Verse 60
Пас, [сипоҳи Фиръавн] ҳангоми тулуи офтоб ба таъқиби онон пардохтанд
Ва чун ду гурӯҳ якдигарро диданд, ёрони Мӯсо гуфтанд: «Ҳатман, [дар чанголи фиръавниён] гирифторем»
[Мӯсо] Гуфт: «Ҳаргиз! Бе тардид, Парвардигорам бо ман аст ва маро [ба роҳи наҷот] ҳидоят хоҳад кард»
Пас, ба Мӯсо ваҳй кардем: «Асоятро ба дарё бизан», пас, [Нил] шикофта шуд ва ҳар бахше [аз он] ҳамчун кӯҳе бузург гашт
Verse 64
Ва он гурӯҳи дигар [сипоҳи Фиръавн]-ро ба он ҷо кашондем
Ва Мӯсо ва ҳамаи касонеро, ки ҳамроҳаш буданд, наҷот додем
Verse 66
Ва дигаронро ғарқ намудем
Ҳатман, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст, вале бештарашон муъмин набуданд
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 69
[Эй паёмбар] Достони Иброҳимро бар онон бозгӯ
Ҳангоме ки ба падар ва қавмаш гуфт: «Чи чизро мепарастед?»
Онон гуфтанд: «Бутҳоеро мепарастем ва пайваста сар бар остонашон дорем»
[Иброҳим] Гуфт: «Оё вақте онҳоро мехонед, [садои] шуморо мешунаванд?
Verse 73
Ё ба шумо суду зиён мерасонанд?»
Онон гуфтанд: «[На] Вале падаронамонро ёфтем, ки чунин мекарданд»
[Иброҳим] гуфт: «Оё дидед [ва донистед] чизҳоеро, ки ҳамвора мепарастидед
Verse 76
- [ҳам] шумо ва [ҳам] падаронатон –
яқинан, [ҳамаи] онҳо душмани [ақидаи тавҳидии] ман ҳастанд. Магар Парвардигори ҷаҳониён
Verse 78
Он [маъбуде], ки маро офарида ва ҳидоятам мекунад
Verse 79
Ва ҳамоне, ки ба ман ғизо медиҳад ва серобам месозад
Verse 80
Ва ҳангоме ки бемор мешавам, Ӯст, ки шифоям медиҳад
Verse 81
Ва касе, ки маро мемиронад ва [дубора] зиндаам мекунад
Парвардигоро, ба ман донише [дар дин] бубахш ва маро ба шоистагон мулҳақ кун
Ва бароям дар ояндагон овозаи нек қарор бидеҳ
Ва маро аз ворисони биҳишти пурнеъмат бигардон
Ва падарамро биёмурз, [ки] бе тардид, дар зумраи гумроҳон буд
Verse 87
Ва рӯзе, ки [мардум] барангехта мешаванд, маро расво [ва шарманда] насоз
Ҳамон рӯзе, ки молу фарзандон суде намебахшанд
Магар касе, ки бо қалби пок [ва холӣ аз ширку нифоқ ва риё] ба пешгоҳи Аллоҳ таоло биёяд»
Verse 90
Ва [он рӯз] биҳишт барои парҳезкорон наздик мегардад
Verse 91
Ва дузах барои гумроҳон ошкор мешавад
Ва ба онон гуфта мешавад: «Он чи ба ҷои Аллоҳ таоло мепарастидед, [акнун] куҷо ҳастанд?
Оё [онҳо дар баробари азоби илоҳӣ] ёриатон мекунанд ё [ҳатто худ]-ро ёрӣ медиҳанд?»
Verse 94
Пас, онҳо [бутҳо] ҳамроҳи гумроҳон дар он [оташи ҳавлангез] афканда мешаванд
Verse 95
Ва [ҳамроҳи] тамоми лашкариёни Иблис
Verse 96
Дар он ҷо [мушрикон] дар ҳоли ситез [бо маъбудони ботил] мегӯянд:
«Ба Аллоҳ таоло савганд, ки мо дар гумроҳии ошкоре будем»
Verse 98
Он гоҳ ки шуморо бо Парвардигори ҷаҳониён баробар медонистем
Verse 99
Ва моро касе ҷуз муҷримон гумроҳ накард
Verse 100
Пас, [акнун] на ҳеҷ шафоатгаре дорем
Verse 101
Ва на ҳеҷ дӯсти меҳрубоне
Пас, кош бозгаште [ба дунё] доштем ва дар зумраи муъминон қарор мегирифтем»
Ҳатман, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст, вале бештарашон муъмин набуданд
Verse 104
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 105
Қавми Нуҳ паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Он гоҳ ки бародарашон Нуҳ ба онон гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?»
Verse 107
Ба ростӣ, ман барои шумо паёмбари амин ҳастам
Verse 108
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед
Ва ман [дар баробари рисолатам] ҳеҷ подоше аз шумо намехоҳам. Подоши ман танҳо бар [уҳдаи] Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 110
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед»
Онон гуфтанд: «Оё ба ту имон биёварем, дар ҳоле ки [фақат] фурӯмоягон] аз ту пайравӣ кардаанд?»
[Нуҳ] Гуфт: «Ман ба он чи онон [дар гузашта] мекарданд, чи донише дорам?
Ҳисоби онон танҳо бо Парвардигори ман аст. Агар мефаҳмед [чунин сухани газофе нагӯед]
Verse 114
Ва ман [ҳаргиз] муъминонро тард [дур] намекунам
Онон гуфтанд: «Эй Нуҳ, агар [аз даъватат] даст барнадорӣ, ҳатман, сангсор мешавӣ»
Verse 117
Ӯ гуфт: «Парвардигоро, қавмам маро дурӯғгӯ ангоштанд
Пас, миёни ману эшон доварӣ кун ва маро ва муъминонеро, ки ҳамроҳам ҳастанд, наҷот бидеҳ»
Пас, ӯ ва афродеро, ки ҳамроҳаш буданд, дар [он] киштии оганда [ пур аз инсону ҳайвон] наҷот додем
Ҳатман, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст, вале бештарашон муъмин набуданд
Verse 122
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 123
[Қавми] Од паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Он гоҳ ки бародарашон Ҳуд ба онон гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?”
Verse 125
Ба ростӣ, ман барои шумо паёмбари амин ҳастам
Verse 126
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед
Ва ман [дар баробари рисолатам] ҳеҷ подоше аз шумо намехоҳам. Подоши ман танҳо бар [уҳдаи] Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 128
Оё бар ҳар макони баланде биное беҳуда месозед?
Verse 129
Ва қасрҳо ва қалъаҳои муҳкаму устувор бино мекунед, гӯиё [дар дунё] ҷовидонаед
Verse 130
Ва чун [ба касе] ҳамлавар мешавед, [бераҳм ва] золимона ҳамла мекунед
Verse 131
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед
Verse 132
Ва аз касе парво кунед, ки ба шумо [неъматҳое чунон фаровон] ато кардааст, ки худ [онҳоро беҳтар] медонед
Verse 133
Ӯ ба шумо чаҳорпоёну фарзандон [-и бисёр] ато кардааст
Verse 134
Ва боғҳо ва чашмасорҳо
Ба ростӣ, ки ман аз азоби рӯзи бузург бар шумо метарсам”
Онон гуфтанд: “Чи моро панд бидиҳӣ, ё надиҳӣ, бароямон яксон аст [ва аз ту тоат намекунем]
Verse 138
ва мо [ҳаргиз] азоб нахоҳем шуд»
Пас, онон Ҳудро дурӯғгӯ ангоштанд. Пас, Мо [низ] ҳалокашон кардем. Ҳатман, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст ва бештарашон муъмин набуданд
Verse 140
Ва бе тардид, Парвардигорат шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 141
[Қавми] Самуд паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Он гоҳ ки бародарашон Солеҳ ба онон гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?
Verse 143
Ба ростӣ, ман барои шумо паёмбари амин ҳастам
Verse 144
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед
Ва ман [дар баробари рисолатам] ҳеҷ подоше аз шумо намехоҳам. Подоши ман танҳо бар [уҳдаи] Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 146
Оё [мепиндоред, ки] шуморо дар неъматҳое, ки ин ҷост, осуда раҳо мекунанд?
Verse 147
Дар [ин] боғҳо ва чашмасорҳо
Verse 148
Ва [дар канори ин] киштзорҳо ва нахлҳое, ки меваҳояш нарму расидааст?
Verse 149
Ва моҳирона аз кӯҳҳо [барои худ] хонаҳое метарошед
Verse 150
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед»
Verse 151
Ва аз исрофкорон [-и гунаҳгор] пайравӣ накунед
[Ҳамон] Касоне, ки дар замин ба фасод мепардозанд ва [хештанро] ислоҳ намекунанд”
Verse 153
Онон гуфтанд: “[Эй Солеҳ] Ҷуз ин нест, ки ту ҷодушудаӣ
Ту ҷуз башаре ҳаммонанди мо нестӣ, пас, агар рост мегӯӣ, нишонае [бар паёмбариат] биёвар”
[Солеҳ] Гуфт: «Ин модашутурест, ки саҳме аз об [-и чашма] дорад ва [рӯзҳои муайяне низ] шумо саҳме аз об доред
Пас, [камтарин] озоре ба он нарасонед, ки азоби рӯзи бузург шуморо фаро мегирад”
Verse 157
Пас, онро [захмӣ карданд ва] куштанд ва [он гоҳ аз кардаи худ] пушаймон шуданд
Пас, азоб [-и илоҳӣ] ононро фурӯ гирифт. Бе гумон, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст ва бештарашон муъмин набуданд
Verse 159
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 160
Қавми Лут [низ] паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Он гоҳ ки бародарашон Лут ба онон гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?
Verse 162
Ба ростӣ, ман барои шумо паёмбаре амин ҳастам
Verse 163
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед ва мутеи [дастурҳои] ман бошед»
Ва ман [дар баробари рисолатам] ҳеҷ подоше аз шумо намехоҳам. Подоши ман танҳо бар [уҳдаи] Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 165
Аз мардуми ҷаҳон бо мардон меомезед
ва ҳамсаронеро, ки Аллоҳ таоло бароятон офаридааст, раҳо мекунед? Балки шумо гурӯҳи мутаҷовизед
Онон гуфтанд: «Эй Лут, агар [аз ин амру наҳй] даст барнадорӣ, ҳатман, [аз шаҳр] ихроҷ мешавӣ»
Verse 168
[Лут] Гуфт: «Ман душмани [сарсахти] ин коратон ҳастам
Verse 169
Парвардигоро, ман ва хонаводаамро аз [оқибати] он чи [инҳо] анҷом медиҳанд, наҷот деҳ»
Verse 170
Пас, мо ӯ ва ҳамаи хонаводаашро наҷот додем
Verse 171
Магар пиразане, ки дар миёни бозмондагон [дар азоб] буд
Verse 172
Сипас дигаронро нобуд кардем
Ва бар онон бороне [аз санг] боронидем ва борони бимдодашудагон чи бад буд!
Бе гумон, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст ва бештарашон муъмин набуданд
Verse 175
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 176
Асҳоби Айка [низ] паёмбаронро дурӯғгӯ ангоштанд
Он гоҳ ки Шуайб ба онон гуфт: «Оё [аз Аллоҳ таоло] парво намекунед?
Verse 178
Ба ростӣ, ман барои шумо паёмбаре амин ҳастам
Verse 179
Пас, аз Аллоҳ таоло парво кунед [битарсед] ва мутеи [дастурҳои] ман бошед»
Ва ман [дар баробари рисолатам] ҳеҷ подоше аз шумо намехоҳам. Подоши ман танҳо бар [уҳдаи] Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 182
Ва бо тарозуи дуруст вазн кунед
Ва колои мардумро кам надиҳед [ва ҳаққашонро зоеъ накунед] ва дар замин ба фасод [ва табоҳӣ] накӯшед
Verse 184
Ва аз касе, ки шумо ва умматҳои пешинро офарид, парво кунед [битарсед]
Verse 185
Онон гуфтанд: «[Эй Шуайб] Ҷуз ин нест, ки ту ҷодушудаӣ
Verse 188
[Шуайб] Гуфт: «Парвардигорам ба он чи мекунед, донотар аст»
Пас, ӯро дурӯғгӯ ангоштанд ва азоби рӯзи абр [-и оташбор] ононро фаро гирифт. Ба ростӣ, ки он [борони оташ] азоби рӯзи ҳавлноке буд
Бе гумон, дар ин [моҷаро] нишонае [барои ибрат гирифтан] аст; ва бештарашон муъмин набуданд
Verse 191
Ва бе тардид, Парвардигорат ҳамон шикастнопазири меҳрубон аст
Verse 192
Ва ба ростӣ, [ин] Қуръон фуруфиристодаи Парвардигори ҷаҳониён аст
Verse 193
Рӯҳу-л-амин [Ҷабраил] онро фуруд овардааст
Verse 194
Бар қалби ту [нозил кардааст], то бимдиҳанда бошӣ
Verse 195

[Қуръонро] Ба забони арабии равшан [нозил намуд]

Verse 196
Ва бе тардид, [башорати нузули] он дар китобҳои пешиниён [низ омада] аст
Оё ҳамин нишона барояшон кофӣ нест, ки уламои Бани Исроил аз [ҳақиқати] Қуръон огоҳанд?
Verse 198
Ва агар онро бар баъзе аз ғайриарабҳо нозил мекардем
Ва [паёмбар] онро барояшон мехонд, ба он имон намеоварданд
Verse 200
[Оре] Ин гуна он [куфру такзиб]-ро дар дилҳои гунаҳгорон ҷой додем
Аммо ба он имон намеоваранд, то он гоҳ ки азоби дарднокро бубинанд
Verse 202
Пас, ногаҳон дар ҳоле ки бехабаранд, ба суроғашон меояд
Verse 203
Пас, [дар он ҳол] мегӯянд: “Оё муҳлате [барои тавба] хоҳем дошт?”
Verse 204
Оё онон азоби моро ба шитоб хосторанд?
Verse 205
Оё донистӣ, ки агар ононро солҳо [аз зиндагии дунё] баҳраманд созем
Verse 206
Сипас он чи ки ба онон ваъда дода шудааст, ба суроғашонн биёяд
Ин баҳрамандиашон [аз дунё дар ҳангоми азоб] суде барояшон нахоҳад дошт?
Ва Мо [сокинони] ҳеҷ шаҳреро ҳалок накардем, магар ин ки ҳушдордиҳандагоне [аз паёмбарон] доштанд
Verse 209
То ононро панд диҳанд ва Мо ҳаргиз ситамгор набудаем [ки итмоми ҳуҷҷат накунем]
Verse 210
Ва ин Қуръонро шаётин нозил накардаанд
Verse 211
Онон на дархӯри ин коранд ва на тавонашро доранд
Verse 212
Бе тардид, онон аз шунидани [ваҳй] барканоранд
Пас, [эй паёмбар] ҳеҷ маъбудеро бо Аллоҳ таоло махон, ки азоб хоҳӣ шуд
Verse 214
Ва хешовандони наздикатро [аз азоби илоҳӣ] бим деҳ
Ва бо муъминоне, ки аз ту пайравӣ кардаанд, меҳрубон [-у фурӯтан] бош
Пас, агар аз [фармони] ту сарпечӣ карданд, бигӯ: “Ба ростӣ, ман аз он чи мекунед, безорам”
Verse 217
Ва бар [Аллоҳи] шикастнопазири меҳрубон таваккал кун
Verse 218
Ҳамон ки чун [барои ибодат] бармехезӣ, туро мебинад
Verse 219
Ва ҳаракат [ва нишасту бархости] туро миёни саҷдакунандагон [мебинад]
Verse 220
Бе тардид, Ӯ ҳамон шунавои доност
Оё ба шумо хабар диҳам, ки шаётин бар чи касе нозил мешаванд?
Verse 223
Онон шунидаҳое [-ро, ки дуздона аз малакут гӯш додаанд, ба ҷодугарон ва фолгирон] илқо мекунанд ва бештарашон дурӯғгӯ ҳастанд
Verse 224
Ва [Муҳаммад шоир нест, зеро] шоиронро гумроҳон пайравӣ мекунанд
Оё надидӣ, ки онон дар ҳар лағву беҳудае [ҳайрону] саргаштаанд?
Verse 226
Ва чизеро мегӯянд, ки [худ ба он эътиқод надоранд ва] амал намекунанд?
Магар касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста анҷом додаанд ва Аллоҳро бисёр ёд кардаанд ва пас аз он ки ситам диданд, интиқом гирифтанд [ва бо шеъри худ аз ислому муслимин дифоъ намуданд] ва касоне, ки ситам карданд, ба зудӣ хоҳанд донист, ба чи бозгаштгоҳе бозмегарданд
تقدم القراءة