ترجمه سوره روم به الفارسية از الترجمة الفارسية - دار الإسلام
Verse 1
ﮫ
ﮬ
الم [= الف. لام. میم].
Verse 2
ﮭﮮ
ﮯ
رومیان [در جنگ با فارس] شكست خوردند.
Verse 3
در نزدیکترین سرزمین [مرزی شام با فارس]؛ و آنان پس از شکستشان، [در نبردی دیگر] پیروز خواهند شد؛
Verse 4
در چند سال [آینده]. چه قبل و چه بعد از این [پیروزی، سررشتۀ] کار در اختیار الله است؛ و در آن روز، مؤمنان شادمان میگردند.
Verse 5
[این شادی،] به خاطرِ یاری رساندنِ الله [به اهل کتاب] است؛ و او تعالی هر کس را که بخواهد یاری میکند و شکستناپذیرِ مهربان است.
Verse 6
[این پیروزی] وعدۀ الله است [و] الله هرگز از وعدۀ خود تخلف نمیکند؛ ولی بیشتر مردم نمیدانند.
Verse 7
آنان فقط ظاهری از زندگی دنیا را میدانند و از آخرت غافلند.
Verse 8
آیا با خود نمیاندیشند که الله آسمانها و زمین و آنچه را که میان آنهاست، جز بهحق و برای مدت معیّنی نیافریده است؟ بیتردید، بسیاری از مردم به دیدار پروردگارشان [در قیامت] باور ندارند.
Verse 9
آیا [مشرکان] در زمین گشت و گذار نکردهاند تا ببینند سرانجامِ کسانی که پیش از آنان بودند چگونه بوده است؟ آنها بسیار نیرومندتر از اینان بودند و زمین را [برای کشاورزی و عمران،] بیش از اینان دگرگون ساختند و آباد کردند؛ و پیامبرانشان با دلایل روشن به سراغشان آمدند [اما آنان انکار کردند و نابود شدند]. الله هرگز بر آن نبود که به آنان ستم کند؛ بلکه آنان خود به خویشتن ستم میکردند.
Verse 10
آنگاه سرانجامِ کسانی که بدی کرده بودند، بسیار بدتر شد؛ چرا که آیات الله را دروغ میانگاشتند و آنها را به تمسخر میگرفتند.
Verse 11
الله آفرینش را آغاز میکند؛ سپس آن را [پس از مرگش] بازمیگردانَد؛ آنگاه [در قیامت، همگی] به سویش بازگردانده میشوید.
Verse 12
ﯝﯞﯟﯠﯡ
ﯢ
روزی که قیامت بر پا گردد، گناهکاران [از رحمت الهی] ناامید میشوند.
Verse 13
[در آن روز،] مشرکان از بین معبودان خود [که عبادت میکردند] هیچ شفاعتگری نخواهند داشت و نسبت به معبودانشان [که آنها را همتای الله قرار داده بودند] کفر میورزند.
Verse 14
ﯭﯮﯯﯰﯱ
ﯲ
روزی که قیامت برپا گردد، [مردم بر اساس کارهایشان] از یکدیگر جدا میشوند.
Verse 15
اما کسانی که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته انجام دادهاند، در بوستانی [از بهشت] شادمان میگردند.
Verse 16
و اما کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما و دیدارمان در آخرت را تکذیب کردند، در عذاب [دوزخ] احضار میشوند.
Verse 17
ﭝﭞﭟﭠﭡﭢ
ﭣ
پس الله را به پاکی ستایش کنید، آنگاه که به شب درمیآیید و آن دَم که به صبح میرسید
Verse 18
و عصرگاهان و هنگامی که به نیمروز میرسید؛ و حمد و ستایش در آسمانها و زمین از آنِ اوست.
Verse 19
او تعالی [موجود] زنده را از [مادّۀ] بیجان [= نطفه] پدید میآورد و [مادّۀ] بیجان را از [موجود] زنده خارج میسازد؛ و زمین را ـ پس از خشکی و خزانش ـ زنده میسازد؛ و [شما نیز روز قیامت،] اینچنین برانگیخته میشوید.
Verse 20
و [یکی دیگر] از نشانههای او تعالی [این] است که شما را از خاک آفرید، سپس انسانهایی شدید [که تولید مثل کردید و در زمین] پراکنده گشتید.
Verse 21
و از [دیگر] نشانههای او [این] است که از جنس خود شما همسرانی برایتان آفرید تا در کنارشان آرام گیرید و در میانتان محبت و مهربانی قرار داد. بیگمان، در این [نعمت،] نشانههایی است [از قدرت پروردگار] برای مردمی که تفکر میکنند.
Verse 22
و از [دیگر] نشانههای او تعالی، آفرینش آسمانها و زمین و اختلاف زبانها و رنگهای شماست. بیتردید، در این [امور،] نشانههایی [از قدرت پروردگار] برای دانشوران است.
Verse 23
و [یکی دیگر] از نشانههای او، خواب شما در شب و روز و تلاشتان برای بهرهگیری از بخشش پروردگار [و تأمین معاش] است. بیگمان، در این امور، برای مردمی که گوش شنوا دارند، نشانههایی [از قدرتِ پروردگار] است.
Verse 24
و از [دیگر] نشانههای او [این] است که صاعقه را برای بیم و امید، به شما نشان میدهد و آبی از آسمان میفرستد و زمین را ـ پس از خشکی و خزانش ـ با آن زنده میسازد. بیگمان، در این امور، برای مردمی که میاندیشند، نشانههایی [از قدرتِ پروردگار] است.
Verse 25
و از نشانههای او [این] است که آسمانها و زمین به فرمانش برپاست و [روز قیامت] هنگامی که با ندایی شما را از زمین فرامیخوانَد، ناگهان [همگی از گورها] بیرون میآیید.
Verse 26
هر کس [و هر چه] در آسمانها و زمین است از آنِ الله است و همگی [تسلیم و] فرمانبردارِ او هستند.
Verse 27
او همان ذاتی است که آفرینش را آغاز میکند، سپس آن را [پس از مرگش] بازمیگردانَد و این کار برایش آسانتر [از آفرینش نخستین] است؛ و برترین وصف در آسمانها و زمین برای اوست و او تعالی شکستناپذیرِ حکیم است.
Verse 28
[ای مشرکان،] الله برای شما از خودتان مثالی میآورد: آیا از بردگانتان کسی هست که در اموالی که به شما دادهایم شریکتان باشد؛ چنان که هر دو [در برخورداری از آن اموال،] یکسان باشید و همان طور که [به خاطر تصرف مال] از یکدیگر بیم دارید، از آنان نیز بیم داشته باشید؟ [حال که چنین نیست، پس چرا بندگان و مخلوقات الله را با او شریک میدانید؟] ما آیات خویش را برای کسانی که میاندیشند، اینچنین به روشنی بیان میکنیم.
Verse 29
[دلیل شرک، کمبود دلایل توحیدی نیست؛] بلکه ستمکاران بدون علم و آگاهی، از هوی و هوس خود پیروی میکنند؛ پس کسی را که الله گمراه کرده است چه کسی هدایت میکند؟ و آنان [در برابر عذاب الهی] هیچ یاوری نخواهند داشت.
Verse 30
[ای پیامبر،] حقگرایانه و خالصانه به این دین روی آور. [این آیین پاک،] اسلام است که الله فطرت مردم را بر اساس آن سرشته است. هیچ تغییری در آفرینشِ الله نیست. این است [راه راست و] دین استوار؛ ولی بیشتر مردم [حقیقت را] نمیدانند.
Verse 31
[ای مؤمنان، به درگاه پروردگار توبه کنید و] به سوی او بازگردید و از او پروا کنید و نماز برپا دارید و از مشرکان نباشید.
Verse 32
از کسانی [نباشید] که در دینشان تفرقه ایجاد کردند و دستهدسته شدند و هر گروهی به آنچه نزد خویش دارند خشنودند.
Verse 33
هنگامی که به مردم [رنج و] زیانی برسد، زاریکنان پروردگارشان را میخوانند؛ سپس چون [الله] رحمتی از جانب خویش به آنان بچشاند [و گره از کارشان بگشاید]، آنگاه گروهی از آنان به پروردگارشان شرک میآورند
Verse 34
تا به آنچه که به آنان دادهایم ناسپاسی کنند. [از لذتهای دنیوی] بهره بگیرید که به زودی [نتیجۀ کردارتان را] خواهید دانست.
Verse 35
آیا [در کتابهای آسمانی] دلیل محکمی بر آنان نازل کردهایم که از [درستیِ] آنچه به او [= الله] شرک ورزیدهاند سخن میگوید [و این کار را تأیید میکند]؟
Verse 36
وقتی رحمتی به مردم بچشانیم، از آن [بیش از حد] شاد میگردند [و تکبر میورزند] و اگر به سزای کارهایی که میکردند رنج و مصیبتی به آنان برسد، [از رحمت الهی] ناامید میشوند.
Verse 37
آیا ندیدند که الله [نعمت و] روزی را بر هر کس که بخواهد گسترده میدارد و [یا] تنگ میگیرد؟ بیگمان، در این [گشایش و سختی،] نشانههایی [از لطف و رحمت پروردگار،] برای مؤمنان است.
Verse 38
حقِ [صلۀ رَحِم] خویشاوند و [صدقه و زکاتِ] مستمند و درراهمانده را ادا کن. این [کار] برای کسانی که [خشنودی] الله را میطلبند بهتر است و آنان همان رستگارانند.
Verse 39
آنچه از اموال [خود، که به قصد] ربا به مردم میدهید تا [با پس گرفتنِ آن به میزان بیشتری بر اموالتان] افزوده گردد، نزد الله افزایش نمییابد و[لی] آنچه برای خشنودی الله [به عنوان] زکات میپردازید، [برکت و افزایش مییابد] و [کسانی که چنین میکنند] اینانند که پاداششان [نزد الله] چند برابر میگردد.
Verse 40
الله است که شما را آفرید و روزی داد؛ آنگاه شما را میمیراند و باز [در قیامت] زنده میکند. آيا در ميان شريكانتان كسى هست که چیزی از این [کارها] را انجام دهد؟ او تعالی منزّه است و از چیزهایی که با وی شریک میسازند برتر است.
Verse 41
به سبب گناهانی که مردم مرتکب شدهاند، فساد [و تباهی] در خشکی و دریا آشکار گشته است تا [الله] جزای برخی از اعمالشان را به آنان بچشاند؛ باشد که [به سوی حق] بازگردند.
Verse 42
[ای پیامبر، به مشرکان] بگو: «در زمین بگردید تا ببینید سرانجامِ کسانی که پیش از شما بودند چگونه بوده است؛ بیشتر آنان مشرک بودند [و به همین سبب هلاک شدند]».
Verse 43
به سوى دین مستقیم [و پایدار] روی آور پیش از آنكه روزى از جانب الله فرارسد كه بازگشتى ندارد. در آن روز، [مردم] پراکنده میشوند [گروهی به بهشت میروند و گروهی به دوزخ].
Verse 44
هر کس کفر بورزد، کفرش به زیان [خودِ] اوست و هر کس کاری شایسته انجام دهد، [بهشت را] برای خود آماده میسازند.
Verse 45
تا [الله] کسانی را که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته انجام دادهاند، از فضل خود پاداش دهد. بیتردید، او تعالی کافران را دوست ندارد.
Verse 46
از نشانههای [قدرتِ] او این است که بادهای بشارتبخش را [با مژدۀ باران] میفرستد تا از رحمت خویش به شما بچشاند و کشتیها به فرمانش حرکت کنند تا از بخشش او [روزی] بجویید؛ باشد که شکر به جای آورید.
Verse 47
و در حقیقت، پیش از تو [نیز] پیامبرانی را به سوی قومشان فرستادیم و آنان با دلایل روشن نزدشان آمدند [ولی آن دلایل را تکذیب کردند]؛ سپس از کسانی که مرتکب گناه شده بودند انتقام گرفتیم [و مؤمنان را نجات دادیم] و یاریدادن مؤمنان [حقی] بر عهدۀ ما بود.
Verse 48
الله است که بادها را روانه میکند و [آنها نیز تودۀ] ابری را به حرکت درمیآورند و [الله] آنها را چنان که میخواهد در [پهنۀ] آسمان میگسترانَد و به صورت پارههایی درمیآورَد و باران را میبینی که از میان آن [ابرها] بیرون میآید؛ و چون [پروردگار مهربان] این [بارانِ حیاتبخش] را به هر یک از بندگانش که بخواهد فروبارَد، آنگاه است که شادمان میشوند.
Verse 49
و قطعاً پیش از آنکه بر آنان ببارد، [آری] پیش از آن، ناامید بودند.
Verse 50
پس به آثار رحمت الهی بنگر که چگونه زمین را پس از خشکی و خزانش زنده میکند. به راستی، اوست که یقیناً زندگیبخشِ مردگان است و او تعالی بر هر چیزی تواناست.
Verse 51
اگر بادی [سوزان] بفرستیم و آن [کشتزارهایشان] را زرد [و پژمرده] ببینند، قطعاً پس از آن، ناسپاسی میکنند.
Verse 52
[ای پیامبر،] تو هرگز نمیتوانی مردگان را شنوا سازی و آواى دعوت [حق را] را به گوش كران برسانى؛ آنگاه که آنان پشت میکنند و روی میگردانند.
Verse 53
و تو راهنمای کوردلان از گمراهیشان نیستی. تو تنها [سخن حق را] به گوش کسانی میرسانی که به آیات ما ایمان دارند و [در برابر فرمان الله] تسلیمند.
Verse 54
الله است که شما را از [آب] بیارزشی آفرید؛ سپس بعد از ناتوانى [دوران خردسالی،] نیرومندى بخشید؛ آنگاه پس از نیرومندى، ضعف و کهنسالی پدید آورد. او هر چه بخواهد میآفریند و او دانای تواناست.
Verse 55
و روزی که قیامت برپا گردد، گناهکاران سوگند یاد میکنند که جز ساعتی [در گور] درنگ نکردهاند. آنان [در دنیا نیز] این گونه به انحراف كشیده مىشدند.
Verse 56
و کسانی که به آنان دانش و ایمان داده شده است [به گناهکاران] میگویند: «بیتردید، شما [بر اساس آنچه] در كتاب الله [مقدر بوده است] تا روز رستاخیز درنگ کردهاید. پس این روز رستاخیز است؛ اما شما نمیدانستید [و آن را انکار میکردید]».
Verse 57
در آن روز، عذرخواهیِ کسانی که ستم کردهاند سودی ندارد و از آنان درخواستِ پوزش نمیشود.
Verse 58
به راستی که در این قرآن، از هر گونه مَثَلی برای مردم آوردیم؛ و اگر نشانهای [در مورد راستگوییات] برایشان بیاوری، کسانی که کفر ورزیدند میگویند: «شما باطلاندیشانی بیش نیستید».
Verse 59
الله بر دلهای کسانی که [سخن حق را] نمیفهمند، این گونه مُهر [غفلت] مینهد.
Verse 60
[ای پیامبر، بر آزار و تکذیبِ مشرکان] شکیبا باش [که] قطعاً وعدۀ [یاریِ] الله، حق است؛ و مبادا کسانی که [به رستاخیز] باور ندارند، تو را از شکیبایی بازدارند.
تقدم القراءة