Verse 1

ﭑ ﭒ ​

طسم [= طا. سین. میم].

Verse 2

ﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این آیاتِ کتابِ روشنگر است.

Verse 3

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

گویی می‌خواهی از [اندوهِ] اینکه [مشرکان] ایمان نمی‌آورند، خود را هلاک کنی.

Verse 4

ﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

اگر بخواهیم، از آسمان نشانه‏اى بر آنان نازل مى‏كنیم كه در برابرش با فروتنى سر فرود آورند.

Verse 5

ﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

و هیچ پند تازه‌ای از سوی [الله] رحمان برایشان نمی‌آید، مگر اینکه از آن رویگردانند.

Verse 6

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾ ﭿ ​

به راستی آنان [دعوت پیامبران و عذاب قیامت را] تکذیب کردند؛ به زودی اخبار آنچه مسخره می‌کردند به آنان خواهد رسید.

Verse 7

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

آیا به زمین نمى‏نگرند كه چه بسیار از هر گونه [گیاه] سودمندى در آن رویانده‌ایم؟

Verse 8

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

بی‌تردید، در این [آفرینش،] نشانه‌ای [از قدرت الله بر معاد] است؛ ولی بیشتر آنان ایمان نمی‌آورند.

Verse 9

ﮖﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

و بی‌تردید، پروردگارت شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 10

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و [یاد کن از] هنگامی که پروردگارت موسی را ندا داد که: «به سوی قوم ستمکار برو

Verse 11

ﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

قوم فرعون ـ [و به آنان بگو] آیا [از کفر و سرکشی] نمی‌پرهیزند؟»

Verse 12

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

[موسی] گفت: «پروردگارا، به‌راستی می‌ترسم که مرا تکذیب کنند،

Verse 13

ﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

و دلم [از تکذیب و کفرشان] تنگ می‌گردد و زبانم [به قدر کافی گویا و] روان نیست؛ پس [جبرئیل را] به سوی هارون بفرست [تا مرا یاری کند].

Verse 14

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و آنان [به گمان خویش، قصاصِ] گناهی بر من دارند؛ می‌ترسم که مرا بکشند».

Verse 15

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

[الله] فرمود: «هرگز! [چنین نیست که بتوانند تو را به قتل برسانند. پس تو و هارون] با آیات [و معجزات] ما بروید. یقیناً [با یاری و تایید] با شماییم و [گفتگویتان را] مى‏شنویم.

Verse 16

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس نزد فرعون بروید و بگویید: «ما فرستادۀ پروردگار جهانیان هستیم؛

Verse 17

ﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

که بنی‌اسرائیل را همراه ما بفرست».

Verse 18

ﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

[فرعون] گفت: «آیا تو را در كودكى میان خویش پرورش ندادیم و سال‏هایی از عمرت را بین ما نبودی؟

Verse 19

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

و كار خود را ـ چنان که خواستی‌ـ كردى [و برای یاری مردی از قومت آن مرد قِبطی را کشتی]؛ و تو [نسبت به نعمت‏های من] ناسپاسی».

Verse 20

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

[موسی] گفت: «من آن [کار] را زمانی انجام دادم که از بی‌خبران بودم [نمى‌دانستم مشتى سبب قتل می‌گردد].

Verse 21

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

پس چون از شما ترسیدم، فرار کردم. آنگاه پروردگارم به من دانش بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.

Verse 22

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

و این [چه] نعمتی است که تو بر من منت می‌گذاری که بنی‌اسرائیل را بردۀ خود ساخته‌ای؟»

Verse 23

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

فرعون گفت: «پروردگار جهانیان کیست؟»

Verse 24

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼ ﭽ ​

[موسی] گفت: «پروردگار آسمان‏ها و زمین و آنچه میان آنهاست. اگر اهل یقین هستید [تنها او را عبادت کنید]».

Verse 25

ﭾﭿﮀﮁﮂ ﮃ ​

[فرعون] به کسانی که در اطرافش بودند [با تمسخر] گفت: «آیا می‌شنوید [چه می‌گوید]؟»

Verse 26

ﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

[موسی] گفت: «[الله] پروردگار شما و پروردگارِ نیاکان شماست.

Verse 27

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

[فرعون] گفت: «این پیامبرتان که به سوی شما فرستاده شده، یقیناً دیوانه است».

Verse 28

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

[موسی] گفت: «اگر بیندیشید، [خواهید دانست که او] پروردگار مشرق و مغرب و همۀ چیزهایی است که میان آن دو قرار دارد».

Verse 29

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

[فرعون پس از ناتوانی از استدلال با موسی] گفت: «اگر معبودی جز من برگزینی، قطعاً تو را زندانی می‌کنم».

Verse 30

ﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

[موسی] گفت: «حتی اگر نشانۀ آشکاری [در مورد رسالتم] برایت آورده باشم؟»

Verse 31

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

[فرعون] گفت: «اگر راست می‌گویی، آن را بیاور».

Verse 32

ﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

آنگاه [موسی] عصایش را افکند و ناگهان [تبدیل به] اژد‌هایی آشکار شد.

Verse 33

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و دستش را [از گریبان] بیرون آورد و ناگاه در نظرِ بینندگان سپید [و روشن] بود.

Verse 34

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

[فرعون] به بزرگان پیرامونش گفت: «حقا که این [مرد،] جادوگری داناست.

Verse 35

ﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

[او] می‌خواهد شما را با جادویش از سرزمینتان بیرون کند؛ نظرتان چیست؟»

Verse 36

ﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺ ﯻ ​

آنان گفتند: «[تصمیم دربارۀ مجازاتِ] او و برادرش را به تأخیر انداز و مأمورانِ جمع‌آوری را به [همۀ] شهر‌ها بفرست

Verse 37

ﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

تا هر جادوگر ماهر [و] دانایی را نزدت بیاورند».

Verse 38

ﰁﰂﰃﰄﰅ ﰆ ​

[چنین کردند، و سر‌انجام] جادوگران برای وعده‌گاهِ روز معیّن گرد آورده شدند.

Verse 39

ﰇﰈﰉﰊﰋ ﰌ ​

و به مردم گفته شد: «آیا شما [نیز] جمع می‌شوید تا [ببینیم برنده کیست]؟

Verse 40

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗ ﭘ ​

امید که اگر جادوگران پیروز شدند، [همگی] از آنان پیروی کنیم».

Verse 41

ﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

وقتی جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: «اگر ما پیروز شویم، آیا پاداشی خواهیم داشت؟»

Verse 42

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

او گفت: «آری؛ در آن صورت، قطعاً از نزدیکانم خواهید بود».

Verse 43

ﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

موسی به آنان گفت: «هر چه [می‌خواهید] بیفکنید، [اکنون] بیفکنید».

Verse 44

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

آنان ریسمان‏ها و عصا‌هایشان را افکندند و گفتند: «به عزت فرعون سوگند که ما حتماً پیروزیم».

Verse 45

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

سپس موسی عصایش را افکند؛ ناگهان [تبدیل به اژدهایی شد و] آنچه را به دروغ ساخته بودند بلعید.

Verse 46

ﮈﮉﮊ ﮋ ​

آنگاه جادوگران به سجده درافتادند.

Verse 47

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

[و] گفتند: «ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم؛

Verse 48

ﮑﮒﮓ ﮔ ​

پروردگار موسی و هارون».

Verse 49

ﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

[فرعون] گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟ بی‌تردید، او همان بزرگِ شماست که به شما جادو آموخته است. به زودی خواهید دانست [که مجازاتتان چیست]. یقیناً دست‏ها و پاهایتان را برعكس [یكدیگر از چپ و راست] قطع مى‏كنم و همگی‌تان را به دار مى‏آویزم».

Verse 50

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آنان گفتند: «[در این شکنجه و عذاب] هیچ زیانی نیست. بی‌تردید، ما به سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم.

Verse 51

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

امیدواریم که پروردگارمان گناهان ما را ببخشد که ما نخستین كسانى هستیم كه [از این قوم، به پروردگارِ موسی] ایمان آورده‌ایم».

Verse 52

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و به موسی وحی کردیم که: «بندگانم را شبانه [از مصر] بیرون ببر؛ [زیرا سپاه فرعون] قطعاً در پیِ شما خواهد آمد».

Verse 53

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

فرعون [چون از ماجرا آگاه گردید] مأمورانِ جمع‌آوری [نیرو] را به شهرها فرستاد.

Verse 54

ﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

[و اعلام کرد:] اینها [= بنی‌اسرائیل] عده‌ای ناچیزند

Verse 55

ﯸﯹﯺ ﯻ ​

و جداً ما را به خشم آورده‌اند

Verse 56

ﯼﯽﯾ ﯿ ​

و ما همگی کاملاً [هوشیار و] آمادۀ پیکاریم».

Verse 57

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

[سرانجام] آنان را از باغ‏ها و چشمه‏ها[ی سرزمین مصر] بیرون آوردیم

Verse 58

ﰅﰆﰇ ﰈ ​

و از گنج‏ها و خانه‌های مجلّل [دور ساختیم].

Verse 59

ﰉﰊﰋﰌﰍ ﰎ ​

اینچنین [کردیم] و بنی‌اسرائیل را وارث آن [ثروت و داراییِ] نمودیم.

Verse 60

ﰏﰐ ﰑ ​

[سپاه فرعون] هنگام طلوع آفتاب به تعقیب آنان پرداختند.

Verse 61

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

و چون دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «قطعاً [در چنگال فرعونیان] گرفتاریم».

Verse 62

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠ ﭡ ​

[موسی] گفت: «هرگز! بی‌تردید، پروردگارم با من است و مرا [به راه نجات] هدایت خواهد کرد».

Verse 63

ﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

به موسی وحی کردیم: «عصایت را به دریا بزن»؛ [هنگامی که عصایش را زد، نیل] شکافته شد و هر بخشی [از آن،] همچون کوهی بزرگ گشت.

Verse 64

ﭱﭲﭳ ﭴ ​

و آن گروه دیگر [= سپاه فرعون] را به آنجا كشاندیم.

Verse 65

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

و موسی و همۀ کسانی را که همراهش بودند نجات دادیم.

Verse 66

ﭻﭼﭽ ﭾ ​

و دیگران را غرق نمودیم.

Verse 67

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 68

ﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

و بی‌تردید، پرورگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 69

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

[ای پیامبر،] داستان ابراهیم را بر آنان بازگو.

Verse 70

ﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

هنگامى كه به پدر و قومش گفت: «چه چیز را عبادت می‏کنید؟»

Verse 71

ﮛﮜﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

آنان گفتند: «بُت‌هایی را عبادت می‌کنیم و پیوسته سر بر آستانشان داریم».

Verse 72

ﮢﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

[ابراهیم] گفت: «آیا وقتی آنها را می‌خوانید، [صدای] شما را می‌شنوند؟

Verse 73

ﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

یا به شما سود و زیان می‌رسانند؟»

Verse 74

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

آنان گفتند: «[نه،] ولی پدرانمان را یافتیم که چنین می‌کردند [و از آن‏ها تقلید می‏کنیم]».

Verse 75

ﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

[ابراهیم] گفت: «آیا دیدید [و دانستید] چیزهایی را که همواره عبادت می‏کردید

Verse 76

ﯛﯜﯝ ﯞ ​

[هم] شما و [هم] پدرانتان‌ـ

Verse 77

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

یقیناً [همۀ] آنها [= معبودان باطل] دشمنِ [عقیدۀ توحیدیِ] من هستند؟ مگر پروردگار جهانیان.

Verse 78

ﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

آن [معبودی] ‌که مرا آفریده و هدایتم می‌کند

Verse 79

ﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و همان ذاتی ‌که به من غذا می‌دهد و سیرابم می‌سازد

Verse 80

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

و هنگامی که بیمار می‌شوم، اوست که شفایم می‌دهد

Verse 81

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

و ذاتی ‌که مرا می‌میرانَد و [دوباره] زنده‌ام می‌کند

Verse 82

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و ذاتی ‌که امیدوارم روز جزا گناهانم را ببخشد.

Verse 83

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

پروردگارا، به من دانشی [در دین] ببخش و مرا به شایستگان ملحق کن.

Verse 84

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

و در آیندگان آوازه‌ای نیک برایم قرار بده.

Verse 85

ﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

و مرا از وارثان بهشتِ پرنعمت بگردان.

Verse 86

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

و پدرم را بیامرز [که] بی‌تردید در زمرۀ گمراهان بود.

Verse 87

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و روزی ‌که [مردم] برانگیخته می‌شوند، مرا رسوا [و شرمنده] نساز.

Verse 88

ﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

همان روزی ‌که مال و فرزندان سودی نمی‌بخشد؛

Verse 89

ﭱﭲﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

مگر کسی ‌که با قلبی پاک [و خالی از شرک و نفاق و ریا] به پیشگاه الله بیاید».

Verse 90

ﭸﭹﭺ ﭻ ​

و [آن روز،] بهشت برای پرهیزگاران نزدیک می‌گردد

Verse 91

ﭼﭽﭾ ﭿ ​

و دوزخ برای گمراهان آشکار می‌شود.

Verse 92

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

و به آنان گفته می‌شود: «[اکنون] کجا هستند آنچه عبادت می‏کردید

Verse 93

ﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

به جای الله؟ آیا [آنها در برابر عذاب الهی] شما را یاری می‌کنند یا [حتی خود] را یاری می‌دهند؟»

Verse 94

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

پس، آنها [= معبودان باطل] همراه گمراهان در آن [آتش مهیب] افکنده می‌شوند.

Verse 95

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و [همراه] تمام لشکریان ابلیس.

Verse 96

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

در آنجا [مشرکان] در حال ستیز [با معبودان باطل] می‌گویند:

Verse 97

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

«به الله سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم.

Verse 98

ﮤﮥﮦﮧ ﮨ ​

آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌دانستیم.

Verse 99

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و ما را کسی جز مجرمان گمراه نکرد.

Verse 100

ﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

[اکنون] نه هیچ شفاعتگری داریم

Verse 101

ﯔﯕﯖ ﯗ ​

و نه هیچ دوست مهربانی.

Verse 102

ﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞ ﯟ ​

كاش بازگشتی [به دنیا] داشتیم و در زمرۀ مؤمنان قرار مى‏گرفتیم».

Verse 103

ﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 104

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 105

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

قوم نوح، پیامبران را دروغگو انگاشتند.

Verse 106

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

آنگاه‌ که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا [از الله‌] پروا نمی‌کنید؟

Verse 107

ﯽﯾﯿﰀ ﰁ ​

به راستی، من پیامبری امین برایتان هستم؛

Verse 108

ﰂﰃﰄ ﰅ ​

پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 109

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑ ﰒ ​

و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است؛

Verse 110

ﰓﰔﰕ ﰖ ​

پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید».

Verse 111

ﰗﰘﰙﰚﰛﰜ ﰝ ​

آنان گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم در حالی كه [فقط] فرومایگان از تو پیروى كرده‌اند؟»

Verse 112

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

[نوح] گفت: «من به آنچه آنان [در گذشته] مى‌كردند چه دانشی دارم؟

Verse 113

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

حساب آنان تنها با پروردگار من است. اگر می‌فهمید [چنین سخن گزافی نگویید].

Verse 114

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

و من [هرگز] مؤمنان را طرد نمی‌کنم.

Verse 115

ﭦﭧﭨﭩﭪ ﭫ ​

من جز بیم‌دهنده‌ای آشکار نیستم».

Verse 116

ﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

آنان گفتند: «ای نوح، اگر [از دعوتت] دست برنداری، قطعاً سنگسار می‌شوی».

Verse 117

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

او گفت: «پروردگارا، قومم مرا دروغگو انگاشتند؛

Verse 118

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

پس میان من و آنان داوری کن و من و مؤمنانی را که همراهم هستند نجات بده».

Verse 119

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

او و افرادی را که همراهش بودند، در [آن] کشتیِ آکنده [از انسان و حیوان] نجات دادیم

Verse 120

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

و باقی‏ماندگان را غرق کردیم.

Verse 121

ﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 122

ﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

Verse 123

ﮡﮢﮣ ﮤ ​

[قوم] عاد [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.

Verse 124

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

آنگاه‌ که برادر‌شان هود به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟»

Verse 125

ﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

به راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.

Verse 126

ﯓﯔﯕ ﯖ ​

پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 127

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.

Verse 128

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

آیا بر هر مکان بلندی، بنایی بیهوده می‌سازید؟

Verse 129

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و قصر‌ها و قلعه‌های محکم و استوار بنا می‌کنید؛ گویی [در دنیا] جاودانید.

Verse 130

ﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

و چون [به کسی] حمله‌ور می‌شوید، [بی‏رحم و] ظالمانه حمله می‌کنید.

Verse 131

ﯴﯵﯶ ﯷ ​

از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 132

ﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

و از ذاتی پروا کنید كه [نعمت‏هایی چنان فراوان] به شما عطا کرده است كه خود، [آنها را بهتر] مى‏دانید.

Verse 133

ﯾﯿﰀ ﰁ ​

او به شما چهارپایان و فرزندان [بسیار] عطا کرده است

Verse 134

ﰂﰃ ﰄ ​

و باغ‏ها و چشمه‌سار‏ها.

Verse 135

ﰅﰆﰇﰈﰉﰊ ﰋ ​

به راستی که من از عذاب روزی بزرگ بر شما می‌ترسم».

Verse 136

ﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

آنان گفتند: «چه ما را پند بدهی یا ندهی، برایمان یکسان است [و از تو اطاعت نمی‌کنیم].

Verse 137

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

این [آیینِ ما، همان] روش پیشینیان است

Verse 138

ﭗﭘﭙ ﭚ ​

و ما [هرگز] عذاب نخواهیم شد».

Verse 139

ﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

آنان هود را دروغگو انگاشتند؛ ما [نیز] هلاکشان کردیم. قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 140

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 141

ﭮﭯﭰ ﭱ ​

[قوم] ثمود پیامبران را دروغگو انگاشتند.

Verse 142

ﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

آنگاه ‌که برادر‌شان صالح به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟

Verse 143

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

به راستی، من پیامبری امین برایتان هستم.

Verse 144

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 145

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.

Verse 146

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

آیا [مى‌پندارید كه‌] شما را در این نعمت‏هایی كه اینجاست آسوده رها مى‌كنند؟

Verse 147

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

در [این] باغ‏ها و چشمه‌سارها

Verse 148

ﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

و [در کنار این] کشتزارها و نخل‏هایی که میوه‌هایش نرم و رسیده است؟

Verse 149

ﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و ماهرانه از کوه‏ها [برای خود] خانه‌هایی می‌تراشید.

Verse 150

ﮥﮦﮧ ﮨ ​

از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 151

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و از اسرافکاران [گناهکار] پیروی نکنید.

Verse 152

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔ ﯕ ​

[همان] کسانی که در زمین به فساد می‌پردازند و [خویشتن را] اصلاح نمی‌کنند».

Verse 153

ﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

آنان گفتند: «[ای صالح،] جز این نیست که تو جادوشده‌ای.

Verse 154

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی؛ پس اگر راست می‌گویی، نشانه‌ای [بر پیامبری‌ات] بیاور».

Verse 155

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

[صالح] گفت: «این ماده شتری است كه سهمى از آب [چشمه] دارد و [روزهای معیّنى نیز] شما سهمی از آب دارید.

Verse 156

ﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

پس [کمترین] آزاری به آن نرسانید که عذابِ روزی بزرگ شما را فرامی‌گیرد».

Verse 157

ﯺﯻﯼ ﯽ ​

اما آن را [زخمی نموده و] کشتند و [آنگاه از کردۀ خود] پشیمان شدند.

Verse 158

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پس عذاب [الهی] آنان را فروگرفت. بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 159

ﰋﰌﰍﰎﰏ ﰐ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 160

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

قوم لوط [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.

Verse 161

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

آنگاه ‌که برادر‌شان لوط به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟

Verse 162

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

به راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.

Verse 163

ﭣﭤﭥ ﭦ ​

پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 164

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲ ﭳ ​

و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.

Verse 165

ﭴﭵﭶﭷ ﭸ ​

آیا از میان جهانیان، با مردان می‌آمیزید،

Verse 166

ﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و همسرانی را که الله برایتان آفریده است رها می‌کنید؟ بلکه شما گروهی متجاوزید.

Verse 167

ﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

آنان گفتند: «ای لوط، اگر [از این امر و نهی] دست بر نداری، قطعاً [از شهر] اخراج می‌شوی».

Verse 168

ﮏﮐﮑﮒﮓ ﮔ ​

[لوط] گفت: «من دشمن [سرسخت] این کارتان هستم.

Verse 169

ﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

پروردگارا، من و خانواده‌ام را از [عاقبت] آنچه [اینها] انجام می‌دهند نجات ده».

Verse 170

ﮛﮜﮝ ﮞ ​

ما او و همۀ خانواده‌اش را نجات دادیم

Verse 171

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

مگر پیرزنی که در میان بازماندگان [در عذاب] بود.

Verse 172

ﮤﮥﮦ ﮧ ​

سپس دیگران را نابود کردیم

Verse 173

ﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

و بارانی [از سنگ] بر آنان باراندیم؛ و بارانِ بیم‌داده‌شدگان چه بد بود!

Verse 174

ﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 175

ﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 176

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

اصحاب اَیکه [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.

Verse 177

ﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

آنگاه که شعیب به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟

Verse 178

ﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

به‌راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.

Verse 179

ﯲﯳﯴ ﯵ ​

پس از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.

Verse 180

ﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.

Verse 181

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پیمانه را تمام بدهید و کم‌فروشی نکنید.

Verse 182

ﰋﰌﰍ ﰎ ​

و با ترازوی درست وزن کنید.

Verse 183

ﰏﰐﰑﰒﰓﰔﰕﰖﰗ ﰘ ​

و کالای مردم را کم ندهید [و حقشان را ضایع نکنید] و در زمین به فساد [و تباهی] نکوشید.

Verse 184

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

و از ذاتی‌ که شما و امت‏های پیشین را آفرید پروا کنید.

Verse 185

ﭗﭘﭙﭚﭛ ﭜ ​

آنان گفتند: «[ای شعیب،] جز این نیست که تو جادوشده‌ای.

Verse 186

ﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥ ﭦ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی و ما تو را دروغگو می‌پنداریم.

Verse 187

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

اگر راست می‌گویی، پاره‌ای از آسمان را بر [سر] ما بینداز».

Verse 188

ﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

[شعیب] گفت: «پروردگارم به آنچه می‌کنید داناتر است».

Verse 189

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

او را دروغگو انگاشتند و عذابِ روزِ ابر [آتشبار] آنان را فراگرفت. به راستى که آن [بارانِ آتش،] عذاب روزى هولناک بود.

Verse 190

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.

Verse 191

ﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

Verse 192

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

و به راستی [این] قرآن فروفرستادۀ پروردگار جهانیان است.

Verse 193

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

روح‌ الامین [= جبرئیل] آن را فرود آورده است.

Verse 194

ﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

بر قلب تو [نازل کرده است] تا بیم‌دهنده باشی.

Verse 195

ﮣﮤﮥ ﮦ ​

[قرآن را] به زبان عربی روشن [نازل نمود].

Verse 196

ﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

و بی‌تردید، [بشارت نزولِ] آن، در کتاب‏های پیشینیان [نیز آمده] است.

Verse 197

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا همین نشانه برایشان کافی نیست که علمای بنی‌اسرائیل از [حقیقتِ] قرآن آگاهند؟

Verse 198

ﯗﯘﯙﯚﯛ ﯜ ​

و اگر آن را بر بعضی از غیر عرب‏ها نازل می‌کردیم

Verse 199

ﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و [پیامبر،] آن را برایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آوردند.

Verse 200

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

[آری،] این گونه آن [کفر و تکذیب] را در دل‏های گناهکاران جای دادیم.

Verse 201

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

اما به آن ایمان نمی‌آورند تا آنگاه که عذاب دردناک را ببینند.

Verse 202

ﯲﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

ناگهان در حالی ‌که بی‌خبرند، به سراغشان می‌آید.

Verse 203

ﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

[در آن حال] می‌گویند: «آیا مهلتی [برای توبه] خواهیم داشت؟»

Verse 204

ﯽﯾ ﯿ ​

آیا آنان عذاب ما را به شتاب خواستارند؟

Verse 205

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

آیا دانستی که اگر آنان را سال‏ها [از زندگی دنیا] بهره‌مند سازیم

Verse 206

ﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

سپس آنچه که به آنان وعده داده شده است به سراغشان بیاید

Verse 207

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این بهره‌مندی‌شان [از دنیا، در هنگام عذاب] سودی برایشان نخواهد داشت؟

Verse 208

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞ ﭟ ​

و ما [ساکنان] هیچ شهری را هلاک نکردیم مگر اینکه هشداردهندگانی [از پیامبران] داشتند.

Verse 209

ﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

تا آنان را پند دهند؛ و ما هرگز ستمکار نبوده‌ایم [که اتمام حجت نکنیم].

Verse 210

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و این قرآن را شیاطین نازل نکرده‌اند.

Verse 211

ﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

آنان نه درخورِ این كارند و نه توانش را دارند.

Verse 212

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

بى‌تردید، آنان از شنیدن [وحى‌] برکنارند.

Verse 213

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

پس [ای پیامبر،] هیچ معبودی را با الله مخوان، که عذاب خواهی شد.

Verse 214

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

و خویشاوندان نزدیکت را [از عذاب الهی] بیم ده.

Verse 215

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

و با مؤمنانی ‌که از تو پیروی کرده‌اند، مهربان [و فروتن] باش.

Verse 216

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

اگر از [فرمان] تو سرپیچی کردند، بگو: «به راستی، من از آنچه می‌کنید بیزارم».

Verse 217

ﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و بر [الله] شکست‌ناپذیرِ مهربان توکل کن.

Verse 218

ﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

همان ذاتی ‌که چون [برای عبادت] برمی‌خیزی، تو را می‌بیند.

Verse 219

ﮜﮝﮞ ﮟ ​

و حرکت [و نشست و برخاستِ] تو را میان سجده‌کنندگان [می‌نگرد].

Verse 220

ﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

بی‌تردید، او همان شنوای داناست.

Verse 221

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

آیا به شما خبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شوند؟

Verse 222

ﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

بر هر دروغگوی گناهکار.

Verse 223

ﯓﯔﯕﯖ ﯗ ​

آنان شنیده‌ها[یی را که دزدانه از ملکوت گوش داده‌اند، به جادوگران و فال‏گیران] القا مى‌كنند و بیشتر آنان دروغگو هستند.

Verse 224

ﯘﯙﯚ ﯛ ​

و [محمد شاعر نیست؛ زیرا‌] شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند.

Verse 225

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

آیا ندیدی که آنان در هر لغو و بیهوده‌ای [حیران و] سرگشته‌اند؟

Verse 226

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و چیزی را می‌گویند که [خود به آن اعتقاد ندارند و] عمل نمی‌کنند؟

Verse 227

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

مگر کسانی ‌که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند و الله را بسیار یاد کرده‌اند و پس از آنکه ستم دیدند، انتقام گرفتند [و با شعر خود از اسلام و مسلمانان دفاع نمودند]؛ و کسانی ‌که ستم کردند، به زودی خواهند دانست به چه بازگشتگاهی بازمی‌گردند.