Verse 1

ﭑ ﭒ ​

شعراء

طسم (طا. سین. میم)

Verse 2

ﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این آیات کتاب روشن است.

Verse 3

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

گویی می خواهی از (شدت غم واندوه) این که آنها ایمان نمی آورند؛ خود را هلاک کنی !

Verse 4

ﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

اگر بخواهیم از آسمان بر آنها نشانه ای نازل می کنیم که گردنهایشان در برابر آن تسلیم (و خاضع) گردد.

Verse 5

ﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

و هیچ پند تازه ای از سوی (خداوند) رحمان برای آنها نمی آید؛ مگر این که از آن روی گردان هستند.

Verse 6

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾ ﭿ ​

به راستی آنها تکذیب کردند، پس به زودی اخبار آنچه را که به آن استهزاء (و تمسخر) می کردند؛ به آنها خواهد رسید.

Verse 7

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

آیا به زمین ننگریسته اند که چه قدر از هر گونه گیاهان (نیکو و) پر ارزش در آن رویانده ایم ؟!

Verse 8

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

بی گمان در این نشانه ی (بزرگی) است، و بیشتر آنها مؤمن نیستند.

Verse 9

ﮖﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

و به راستی پروردگارتو پیروزمند مهربان است.

Verse 10

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و (به یاد بیاور) هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که به سوی قوم ستمکار برو،

Verse 11

ﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

قوم فرعون، آیا آنها نمی ترسند ؟!

Verse 12

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

(موسی) گفت :« پروردگارا ! من می ترسم که مرا تکذیب کنند !

Verse 13

ﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

و سینه ام تنگ گردد و زبانم باز نشود، پس (برادرم) هارون را (نیز) رسالت ده (تا مرا یاری کند).

Verse 14

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و آنها بر (گردن) من (ادعای) گناهی دارند، پس می ترسم که مرا بکشند».

Verse 15

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

(خداوند) فرمود:«چنین نیست، پس شما هر دو با آیات ما بروید، یقیناً ما با شما شنوندگان هستیم.

Verse 16

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس (به نزد) فرعون بروید، و بگویید:«ما فرستاده ی پروردگار جهانیان هستیم،

Verse 17

ﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

که بنی اسرائیل را با ما بفرست».

Verse 18

ﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

(فرعون) گفت :«آیا ما تو را در کوکی نزد خود پرورش ندادیم، و سالهایی از عمرت را در میان ما نگذراندی؟!

Verse 19

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

و (بالآخره) آن کارت را (که نبایست انجام می دادی) انجام دادی، و تو از ناسپاسانی».

Verse 20

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

(موسی) گفت :«(من) آن (کار) را آنگاه انجام دادم که من از بی خبران بودم.

Verse 21

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

پس چون از شما ترسیدم از شما فرار کردم، آنگاه پروردگارم به من دانش (و نبوت) بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.

Verse 22

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

و آیا این نعمتی است که تو بر من منت می گذاری که بنی اسرائیل را برده ی خود ساخته ای؟!»

Verse 23

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

فرعون گفت :«پروردگار جهانیان چیست؟!»

Verse 24

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼ ﭽ ​

(موسی) گفت :« پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر اهل یقین هستید».

Verse 25

ﭾﭿﮀﮁﮂ ﮃ ​

(فرعون) به آنهای که در اطرافش بودند؛ گفت :«آیا نمی شنوید ؟»

Verse 26

ﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

(موسی) گفت :«( او) پروردگار شما و پروردگار نیاکان پیشین شماست.

Verse 27

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

(فرعون) گفت :« بی تردید پیامبرتان که به سوی شما فرستاده شده دیوانه است».

Verse 28

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

(موسی) گفت :«(او) پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آن دو است، اگر بیندیشید».

Verse 29

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

(فرعون) گفت :«اگر معبودی جز من برگزینی، البته تو را از زندانیان قرار خواهم داد».

Verse 30

ﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

(موسی) گفت :« حتی اگر معجزه ای روشنی برای تو آورده باشم ؟!»

Verse 31

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

(فرعون) گفت :« پس اگر از راستگویانی، آن را بیاور».

Verse 32

ﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

پس (موسی) عصای خود را افکند، که ناگهان آن اژدهایی آشکار شد.

Verse 33

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و دست خود را (در گریبان فرو برد و) بیرون آورد که ناگهان در برابر بینندگان سفید (و روشن) بود.

Verse 34

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

(فرعون) به اشرافی که اطراف او بودند؛ گفت :« بی گمان این (مرد) جادوگر دانایی است.

Verse 35

ﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

(او) می خواهد با سحرش شما را از سرزمینتان بیرون کند، پس شما چه نظر می دهید ؟!»

Verse 36

ﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺ ﯻ ​

گفتند :«(کار) او و برادرش را به تأخیر انداز، و جمع آوری کنندگان را در (همه ی) شهرها بفرست».

Verse 37

ﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

تا هر جادوگر ماهر (و) دانایی را نزد تو آورند».

Verse 38

ﰁﰂﰃﰄﰅ ﰆ ​

پس (سرانجام) جادوگران برای وعده گاه روز معینی گرد آورده شدند.

Verse 39

ﰇﰈﰉﰊﰋ ﰌ ​

و به مردم گفته شد :«آیا شما (نیز) جمع می شوید،

Verse 40

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗ ﭘ ​

تا اگر ساحران پیروز شدند، ما از آنها پیروی کنیم؟!»

Verse 41

ﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

پس هنگامی که ساحران آمدند، به فرعون گفتند :«اگر ما پیروز شویم، آیا ما پاداشی خواهیم داشت ؟!»

Verse 42

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

گفت :«آری، و بی گمان آنگاه شما از مقربان خواهید بود».

Verse 43

ﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

موسی به آنها گفت :«هر چه می خواهید بیفکنید، بیفکنید»

Verse 44

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

پس آنها ریسمانها و عصاهای خود را افکندند، و گفتند:« به عزت فرعون، قطعاً ما پیروزیم».

Verse 45

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

پس موسی عصایش را افکند، ناگهان آنچه را به دروغ بر ساخته بودند، بلعید.

Verse 46

ﮈﮉﮊ ﮋ ​

پس ساحران سجده کنان (به زمین) افتادند.

Verse 47

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

گفتند :« ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم،

Verse 48

ﮑﮒﮓ ﮔ ​

پروردگار موسی و هارون».

Verse 49

ﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

(فرعون) گفت:«آیا پیش از آن که به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید ؟! مسلماً او بزرگتر شماست که سحر را به شما یاد داده است، پس به زودی خواهید دانست ! دستانتان و پاهایتان را به عکس یکدیگر قطع می کنم، و همه ی شما را به دار می آویزم».

Verse 50

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

گفتند :« با کی نیست، ما به سوی پروردگار مان باز می گردیم.

Verse 51

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

ما امیدواریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، که ما از نخستین ایمان آورندگان بودیم».

Verse 52

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و به موسی وحی کردیم که :« شبانه بندگانم را (از مصر) بیرون ببر، بی گمان شما تعقیب می شوید».

Verse 53

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

پس فرعون (چون از ماجرا آگاه گردید) گرد آورندگان (نیرو) را به شهرها فرستاد.

Verse 54

ﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

(و گفت:) اینها (= بنی اسرائیل) گروهی اندک (و ناچیز) هستند،

Verse 55

ﯸﯹﯺ ﯻ ​

و اینها ما را به خشم آورده اند،

Verse 56

ﯼﯽﯾ ﯿ ​

و ما همگی آماده (و بیدار) هستیم».

Verse 57

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

پس آنها را از باغها و چشمه ها بیرون کردیم.

Verse 58

ﰅﰆﰇ ﰈ ​

و (نیز) از گنجها و منزلگاه نیکو (و قصرهای مجلل بیرون راندیم).

Verse 59

ﰉﰊﰋﰌﰍ ﰎ ​

(آری) این چنین (کردیم) و بنی اسرائیل را وارث آنها ساختیم.

Verse 60

ﰏﰐ ﰑ ​

پس آنها (صبحگاهان به) هنگام طلوع آفتاب به تعقیبشان پرداختند.

Verse 61

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

پس چون دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: « یقیناً ما (در چنگال فرعونیان) گرفتار شدیم».

Verse 62

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠ ﭡ ​

(موسی) گفت :« چنین نیست، بی گمان پروردگارم با من است، به زودی مرا هدایت خواهد کرد»

Verse 63

ﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

پس به موسی وحی کردیم :«عصایت به دریا بزن» آنگاه (دریا) شکافته شد، پس هر بخشی (از آن) همچون کوه عظیمی شد.

Verse 64

ﭱﭲﭳ ﭴ ​

و دیگران (= فرعون و فرعونیان) را (نیز) به آنجا نزدیک ساختیم.

Verse 65

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

و موسی و همراهانش را همگی نجات دادیم.

Verse 66

ﭻﭼﭽ ﭾ ​

سپس دیگران را غرق کردیم.

Verse 67

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای (روشن) است.

Verse 68

ﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

و بی تردید پرورگارتو پیروزمند مهربان است.

Verse 69

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

و خبر ابراهیم را بر آنها بخوان.

Verse 70

ﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

هنگامی که به پدرو قومش گفت :«چه چیز را می پرستید ؟!».

Verse 71

ﮛﮜﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

گفتند :« بتهایی را می پرستیم، و پیوسته برای (عبادت) آنها معتکف هستیم.

Verse 72

ﮢﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

(ابراهیم) گفت :«آیا هنگامی که آنها را می خوانید (صدای) شما را می شنوند ؟!

Verse 73

ﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

یا سود وزیانی به شما می رسانند؟!».

Verse 74

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

گفتند :«(نه) بلکه ما نیاکان خود را یافتیم که چنین می کردند».

Verse 75

ﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

(ابراهیم) گفت :«آیا دیدید چیزهایی را که پیوسته عبادت می کردید،

Verse 76

ﯛﯜﯝ ﯞ ​

شما و نیاکان پیشین شما.

Verse 77

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

پس همه آنها دشمن من هستند، جز پروردگار جهانیان.

Verse 78

ﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

(همان) کسی که مرا آفرید، پس او مرا هدایت می کند.

Verse 79

ﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و کسی که او به من غذای می دهد و سیراب می نماید.

Verse 80

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

و هنگامی که بیمار شوم پس او مرا شفا می دهد.

Verse 81

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

و کسی که مرا می میراند؛ سپس زنده می کند.

Verse 82

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و کسی که امیدوارم گناهانم را در روز جزا برایم ببخشد.

Verse 83

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

پروردگارا! به من (دانش و) حکمت ببخش، و مرا به صالحان ملحق کن.

Verse 84

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

و برای من در میان آیندگان آوازه نیک (و ذکر خیر) قرار بده.

Verse 85

ﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت بگردان.

Verse 86

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

و پدرم را بیامرز، بی گمان او از گمراهان بود.

Verse 87

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و در روزی که (همه ی مردم) برانگیخته می شوند، مرا رسوا (و شرمنده ) مکن.

Verse 88

ﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

روزی که مال و فرزندان سودی نبخشد.

Verse 89

ﭱﭲﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

مگر کسی که با قلب سلیم (خالی از شرک و کفر و نفاق) به پیشگاه خداوند بیاید».

Verse 90

ﭸﭹﭺ ﭻ ​

و (در آن روز) بهشت برای پرهیزگاران نزدیک آورده شود.

Verse 91

ﭼﭽﭾ ﭿ ​

و دوزخ برای گمراهان آشکار کنند.

Verse 92

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

و به آنها گفته می شود:« کجا هستند آنچه که به جای خدا پرستش می کردید ؟!

Verse 93

ﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

آیا آنها شما را یاری می کنند، یا (خود) انتقام می گیرند ؟!

Verse 94

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

پس آنها و گمراهان (به رو) در آن افکنده می شوند.

Verse 95

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و(نیز) همه ی لشکریان ابلیس.

Verse 96

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

آنها در آنجا در حالی که با یکدیگر مخاصمه می کنند، گویند:

Verse 97

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

« به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکار بودیم.

Verse 98

ﮤﮥﮦﮧ ﮨ ​

چون شما را با پروردگار جهانیان برابر می دانستیم.

Verse 99

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و کسی جز مجرمان ما را گمراه نکرد.

Verse 100

ﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

پس (اکنون) هیچ شفاعت کنندگانی برای ما نیست.

Verse 101

ﯔﯕﯖ ﯗ ​

و نه هیچ دوست (مخلص و) مهربانی.

Verse 102

ﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞ ﯟ ​

پس ای کاش بار دیگر (به دنیا) باز گردیم، تا از مؤمنان باشیم ».

Verse 103

ﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای (روشن) است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 104

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 105

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند.

Verse 106

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

هنگامی که برادرشان نوح به آنها گفت :« آیا (از خدا) نمی ترسید؟!».

Verse 107

ﯽﯾﯿﰀ ﰁ ​

مسلماً من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 108

ﰂﰃﰄ ﰅ ​

پس از خدا بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 109

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑ ﰒ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی طلبم، مزد من تنها بر (عهده ی) پروردگار جهانیان است.

Verse 110

ﰓﰔﰕ ﰖ ​

پس از خدا بترسید، و مرا اطاعت کنید».

Verse 111

ﰗﰘﰙﰚﰛﰜ ﰝ ​

گفتند:« آیا به تو ایمان بیاوریم در حالی که فرومایگان از تو پیروی کرده اند ؟!»

Verse 112

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

(نوح) گفت :« من چه می دانم آنها چه کارها کرده اند !

Verse 113

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

اگر می فهمید، حساب آنها تنها با پروردگار من است.

Verse 114

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

و من (هرگز) مؤمنان را طرد نخواهم کرد.

Verse 115

ﭦﭧﭨﭩﭪ ﭫ ​

من جز بیم دهنده ای آشکار نیستم».

Verse 116

ﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

گفتند :«ای نوح ! اگر (از دعوتت) دست بر نداری، حتماً سنگسار خواهی شد».

Verse 117

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

(نوح) گفت :«پروردگارا ! همانا قوم من، مرا تکذیب کردند.

Verse 118

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

پس میان من وآنها داوری کن، و مرا و مؤمنانی را که با من هستند؛ نجات بده».

Verse 119

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

پس او و کسانی را که همراه او بودند، در (آن) کشتی پر (و انباشته) نجات دادیم.

Verse 120

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

سپس بقیه را غرق کردیم.

Verse 121

ﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای (روشن) است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 122

ﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 123

ﮡﮢﮣ ﮤ ​

(قوم) عاد (نیز) پیامبران (خدا) را تکذیب کردند.

Verse 124

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

هنگامی که برادرشان هود به آنها گفت :«آیا (از خدا) نمی ترسید ؟!»

Verse 125

ﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

به راستی من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 126

ﯓﯔﯕ ﯖ ​

پس از خدا بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 127

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی طلبم، مزد من تنها بر (عهده ی) پرودگار جهانیان است.

Verse 128

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

آیا بر هر مکان مرتفعی نشانه ای (از روی هوا و هوس و) بیهوده می سازید ؟!

Verse 129

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و قصرها (و قلعه ها) محکم و استوار بنا می کنید، گویی که (در دنیا) جاودانه می مانید.

Verse 130

ﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

و چون (کسی را) کیفر دهید، همچون جباران کیفر می دهید.

Verse 131

ﯴﯵﯶ ﯷ ​

پس از خدا بترسید و مرا اطاعت کنید.

Verse 132

ﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

و از کسی بترسید که شما را به آنچه می دانید مدد کرده است.

Verse 133

ﯾﯿﰀ ﰁ ​

شما را به چهارپایان و فرزندان مدد (و یاری) فرموده است.

Verse 134

ﰂﰃ ﰄ ​

و (همچنین به) باغها و چشمه ها.

Verse 135

ﰅﰆﰇﰈﰉﰊ ﰋ ​

همانا من از عذاب روزی بزرگ بر شما می ترسم! »

Verse 136

ﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

گفتند :« برای ما یکسان است، چه ما را پند دهی یا پند ندهی.

Verse 137

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

این جز (همان) روش پیشینیان نیست.

Verse 138

ﭗﭘﭙ ﭚ ​

و ما (هرگز) عذاب نخواهیم شد».

Verse 139

ﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

پس او (= هود) را تکذیب کردند، در نتیجه ما آنها را هلاک کردیم، بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 140

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 141

ﭮﭯﭰ ﭱ ​

(قوم) ثمود پیامبران (خدا) را تکذیب کردند.

Verse 142

ﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

هنگامی که برادرشان صالح به آنها گفت :«آیا (از خدا) نمی ترسید ؟!

Verse 143

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

بی گمان من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 144

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

پس از خدا بترسید و مرا اطاعت کنید.

Verse 145

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی طلبم، مزد من تنها بر (عهده ی) پروردگار جهانیان است.

Verse 146

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

آیا (می پندارید که) شما در (نعمتهایی) اینجا ایمن رها می کنند ؟!

Verse 147

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

در (این) باغها و چشمه ها.

Verse 148

ﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

و (در این) زراعتها و نخلهایی که شکوفه هایش (نرم و) رسیده است ؟!

Verse 149

ﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و شادمانه از کوهها خانه هایی می تراشید؟

Verse 150

ﮥﮦﮧ ﮨ ​

پس از خدا بترسید و مرا اطاعت نکنید.

Verse 151

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و فرمان اسراف کاران را اطاعت نکنید.

Verse 152

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔ ﯕ ​

(همان) کسانی که در زمین فساد می کنند و اصلاح نمی کنند».

Verse 153

ﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

گفتند :«(ای صالح) جز این نیست که تو از جادوشدگانی.

Verse 154

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی، پس اگر از راستگویانی نشانه ای بیاور».

Verse 155

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

(صالح) گفت :«این ماده شتری است، که برای او یک نوبت آب خوردن، و برای شما (نیز) نوبت روز معینی است.

Verse 156

ﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

و (کمترین) آزاری به آن نرسانید، که عذاب روزی بزرگ شما را فرو می گیرد».

Verse 157

ﯺﯻﯼ ﯽ ​

پس آن را پی کردند، آنگاه (از کرده ی خود) پشیمان شدند.

Verse 158

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پس عذاب (الهی) آنها را فرو گرفت، بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 159

ﰋﰌﰍﰎﰏ ﰐ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 160

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

قوم لوط (نیز) پیامبران (خدا) را تکذیب کردند.

Verse 161

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

هنگامی که برادرشان لوط به آنها گفت :«آیا (از خدا) نمی ترسید ؟!

Verse 162

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

بی گمان من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 163

ﭣﭤﭥ ﭦ ​

پس از خدا بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 164

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲ ﭳ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی طلبم، مزد من تنها بر (عهده ی) پروردگار جهانیان است.

Verse 165

ﭴﭵﭶﭷ ﭸ ​

آیا در میان جهانیان شما به سراغ مردان می روید ؟!

Verse 166

ﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و همسرانی که خدا برای شما آفریده است؛ رها می کنید، بلکه شما قومی متجاوز هستید.

Verse 167

ﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

گفتند :«ای لوط، اگر دست بر نداری، یقیناً از اخراج شدگان خواهی بود».

Verse 168

ﮏﮐﮑﮒﮓ ﮔ ​

(لوط) گفت :«من دشمن سر سخت عمل شما هستم.

Verse 169

ﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

پروردگارا ! من و خانواده ام را از (عاقبت) آنچه (اینها) انجام می دهند، نجات بده».

Verse 170

ﮛﮜﮝ ﮞ ​

پس او وخانواده اش را همگی نجات دادیم.

Verse 171

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

مگر پیرزنی که در میان بازماندگان بود.

Verse 172

ﮤﮥﮦ ﮧ ​

سپس دیگران را نابود ساختیم.

Verse 173

ﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

و بر آنها بارانی (از سنگ) بارانیدیم، پس باران بیم داده شدگان چه بد بود.

Verse 174

ﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 175

ﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 176

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

اصحاب ایکه (= قوم شعیب) پیامبران (خدا) را تکذیب کردند.

Verse 177

ﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

هنگامی که شعیب به آنها گفت :«آیا (از خدا) نمی ترسید ؟!

Verse 178

ﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

همانا من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 179

ﯲﯳﯴ ﯵ ​

پس از خدا بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 180

ﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی طلبم، مزد من تنها بر (عهده ی) پروردگار جهانیان است.

Verse 181

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پیمانه را تمام بدهید، و از کاهندگان (و کم فروشان) نباشید.

Verse 182

ﰋﰌﰍ ﰎ ​

و با ترازوی درست وزن کنید.

Verse 183

ﰏﰐﰑﰒﰓﰔﰕﰖﰗ ﰘ ​

و چیزهای مردم را کم ندهید (و حق آنها را ضایع نکنید) و در زمین به فساد نکوشید.

Verse 184

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

و از کسی که شما و آفریدگان نخستین را آفرید بترسید.

Verse 185

ﭗﭘﭙﭚﭛ ﭜ ​

گفتند :«(ای شعیب!) جز این نیست که تو از جادو شدگانی،

Verse 186

ﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥ ﭦ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی، و تو را از دروغگویان می پنداریم.

Verse 187

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

پس اگر از راستگویانی، پاره ی از آسمان را بر (سر) ما بینداز»

Verse 188

ﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

(شعیب) گفت :«پروردگارم ! به آنچه انجام می دهید؛ داناتر است.

Verse 189

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

پس او را تکذیب کردند، آنگاه عذاب روز سایه آنها را فرو گرفت، بی گمان آن عذاب روز بزرگی بود.

Verse 190

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

بی گمان در این (ماجرا) نشانه ای است، و بیشتر آنها مؤمن نبودند.

Verse 191

ﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

و بی تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 192

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

و همانا این (قرآن) نازل شده (از جانب) پروردگار جهانیان است.

Verse 193

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

روح الامین (= جبرئیل) آن را فرود آورده است.

Verse 194

ﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

بر قلب تو، تا از هشدار دهندگان باشی.

Verse 195

ﮣﮤﮥ ﮦ ​

(آن را) به زبان عربی روشن (نازل کرد).

Verse 196

ﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

و همانا (توصیف) آن در کتابهای پیشینیان (نیز آمده) است.

Verse 197

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا همین نشانه برای آنها کافی نیست که علمای بنی اسرائیل از آن آگاهند؟!

Verse 198

ﯗﯘﯙﯚﯛ ﯜ ​

و اگر آن را بر بعضی از عجمیان (= غیر عربها) نازل می کردیم.

Verse 199

ﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

پس او آن را برایشان می خواند، به آن ایمان نمی آورند.

Verse 200

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

(آری) این گونه آن (تکذیب) را در دلهای مجرمان در آوردیم.

Verse 201

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

به آن ایمان نمی آورند تا عذاب دردناک را (با چشم خود) ببینند.

Verse 202

ﯲﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

پس ناگهان در حالی که بی خبرند به سراغ آنها می آید.

Verse 203

ﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

آنگاه می گویند:«آیا مهلتی به ما داده خواهد شد؟!»

Verse 204

ﯽﯾ ﯿ ​

آیا برای عذاب ما شتاب می کنند؟!

Verse 205

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

آیا دیدی که اگر سالیانی آنها را (از این زندگی دنیا) بهره مند سازیم.

Verse 206

ﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

سپس آنچه که به آنها وعده داده شده است به سراغشان بیاید.

Verse 207

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این بهره مندیشان (از دنیا) سودی برای آنها نخواهد داشت.

Verse 208

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞ ﭟ ​

و هیچ قریه ای را هلاک نکردیم؛ مگراین که هشدار دهندگانی (از پیامبران) داشتند.

Verse 209

ﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

برای پند دادن، و ما هرگز ستمکار نبودیم.

Verse 210

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و شیطانها (هرگز) این (قرآن) را نازل نکرده اند.

Verse 211

ﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

و برای آنها سزاوار نیست؛ و نمی توانند.

Verse 212

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

بی گمان آنها از شنیدن (وحی، و استراق سمع) برکنارند.

Verse 213

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

پس (ای پیامبر!) هیچ معبودی را با الله مخوان، که از عذاب شدگان خواهی بود.

Verse 214

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

و خویشاوندان نزدیکت را هشدار بده.

Verse 215

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

و بال (رحمت و فروتنی) خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می کنند؛ بگستر.

Verse 216

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

پس اگر از (فرمان) تو سرپیچی کردند، بگو :«همانا من از آنچه انجام می دهید؛ بیزارم».

Verse 217

ﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و بر خداوند پیروزمند مهربان توکل کن.

Verse 218

ﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

(همان) کسی که تو را به هنگامی که (برای عبادت) بر می خیزی می بیند.

Verse 219

ﮜﮝﮞ ﮟ ​

و (نیز) حرکت (و نشست و بر خاست) تو را میان سجده کنندگان (را می بیند).

Verse 220

ﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

همانا او شنوای داناست.

Verse 221

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

آیا به شما خبردهم که شیاطین بر چه کسی نازل می شوند؟!

Verse 222

ﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

بر هر دروغگوی گنهکار نازل می گردند.

Verse 223

ﯓﯔﯕﯖ ﯗ ​

(به شیاطین) گوش فرا می دهند و بیشترشان دروغگو هستند.

Verse 224

ﯘﯙﯚ ﯛ ​

و شاعران (کسانی) هستند که گمراهان از آنها پیروی می کنند.

Verse 225

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

آیا ندیدی که آنها درهر وادیی سرگشته (و حیران) هستند ؟!

Verse 226

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و بی گمان آنها چیزی می گویند که (خود به آن) عمل نمی کنند ؟!

Verse 227

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

مگر کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند و خدا را بسیار یاد کردند، و بعد از آن که ستم دیدند، انتقام گرفتند،(و با شعر خود از اسلام و مسلمین دفاع نمودند)، و کسانی که ستم کردند؛ به زودی خواهند دانست به چه بازگشتگاهی باز می گردند.