Verse 1

ﭑ ﭒ ​

طسم (طا. سین. میم)

Verse 2

ﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این آیات کتاب روشن است.

Verse 3

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

گویی می‌خواهی از (شدت غم و اندوه) این‌که آن‌ها ایمان نمی‌آورند؛ خود را هلاک کنی!

Verse 4

ﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

اگر بخواهیم از آسمان بر آن‌ها نشانه‌ای نازل می‌کنیم که گردن‌هایشان در برابر آن تسلیم (و خاضع) گردد.

Verse 5

ﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

و هیچ پند تازه‌ای از سوی (الله) رحمان برای آن‌ها نمی‌آید؛ مگر این‌که از آن روی گردان هستند.

Verse 6

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾ ﭿ ​

به راستی آن‌ها تکذیب کردند، پس به زودی اخبار آنچه را که به آن استهزاء (و تمسخر) می‌کردند؛ به آن‌ها خواهد رسید.

Verse 7

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

آیا به زمین ننگریسته‌اند که چه قدر از هر گونه گیاهان (نیکو و) پر ارزش در آن رویانده‌ایم؟!

Verse 8

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

بی‌گمان در این نشانۀ (بزرگی) است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نیستند.

Verse 9

ﮖﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

و به راستی پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 10

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و (به یاد بیاور) هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که به سوی قوم ستمکار برو،

Verse 11

ﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

قوم فرعون، آیا آن‌ها نمی‌ترسند؟!

Verse 12

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

(موسی) گفت: «پروردگارا! من می‌ترسم که مرا تکذیب کنند!

Verse 13

ﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

و سینه‌ام تنگ گردد و زبانم باز نشود، پس (برادرم) هارون را (نیز) رسالت ده (تا مرا یاری کند).

Verse 14

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و آن‌ها بر (گردن) من (ادعای) گناهی دارند، پس می‌ترسم که مرا بکشند».

Verse 15

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

(الله) فرمود: «چنین نیست، پس شما هردو با آیات ما بروید، یقیناً ما با شما شنوندگان هستیم.

Verse 16

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس (به نزد) فرعون بروید، و بگویید: «ما فرستادۀ پروردگار جهانیان هستیم،

Verse 17

ﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

که بنی اسرائیل را با ما بفرست».

Verse 18

ﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

(فرعون) گفت: «آیا ما تو را در کودکی نزد خود پرورش ندادیم، و سال‌هایی از عمرت را در میان ما نگذراندی؟!

Verse 19

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

و (بالاخره) آن کارت را (که نبایست انجام می‌دادی) انجام دادی، و تو از ناسپاسانی».

Verse 20

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

(موسی) گفت: «(من) آن (کار) را آنگاه انجام دادم که من از بی‌خبران بودم.

Verse 21

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

پس چون از شما ترسیدم از شما فرار کردم، آنگاه پروردگارم به من دانش (و نبوت) بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.

Verse 22

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

و آیا این نعمتی است که تو بر من منت می‌گذاری که بنی اسرائیل را بردۀ خود ساخته‌ای؟!»

Verse 23

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

فرعون گفت: «پروردگار جهانیان چیست؟!»

Verse 24

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼ ﭽ ​

(موسی) گفت: «پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر اهل یقین هستید».

Verse 25

ﭾﭿﮀﮁﮂ ﮃ ​

(فرعون) به آن‌های که در اطرافش بودند؛ گفت: «آیا نمی‌شنوید؟»

Verse 26

ﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

(موسی) گفت: «(او) پروردگار شما و پروردگار نیاکان پیشین شماست.

Verse 27

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

(فرعون) گفت: «بی‌تردید پیامبرتان که به سوی شما فرستاده شده دیوانه است».

Verse 28

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

(موسی) گفت: «(او) پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آن دو است، اگر بیندیشید».

Verse 29

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

(فرعون) گفت: «اگر معبودی جز من برگزینی، البته تو را از زندانیان قرار خواهم داد».

Verse 30

ﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

(موسی) گفت: «حتی اگر معجزۀ روشنی برای تو آورده باشم؟!»

Verse 31

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

(فرعون) گفت: «پس اگر از راستگویانی، آن را بیاور».

Verse 32

ﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

پس (موسی) عصای خود را افکند، که ناگهان آن اژد‌هایی آشکار شد.

Verse 33

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

و دست خود را (در گریبان فرو برد و) بیرون آورد که ناگهان در برابر بینندگان سفید (و روشن) بود.

Verse 34

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

(فرعون) به اشرافی که اطراف او بودند؛ گفت: «بی‌گمان این (مرد) جادوگر دانایی است.

Verse 35

ﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

(او) می‌خواهد با سحرش شما را از سرزمین‌تان بیرون کند، پس شما چه نظر می‌دهید؟!»

Verse 36

ﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺ ﯻ ​

گفتند: «(کار) او و برادرش را به تأخیر انداز، و جمع آوری کنندگان را در (همۀ) شهر‌ها بفرست».

Verse 37

ﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

تا هر جادوگر ماهر (و) دانایی را نزد تو آورند».

Verse 38

ﰁﰂﰃﰄﰅ ﰆ ​

پس (سر‌انجام) جادوگران برای وعده‌گاه روز معینی گرد آورده شدند.

Verse 39

ﰇﰈﰉﰊﰋ ﰌ ​

و به مردم گفته شد: «آیا شما (نیز) جمع می‌شوید،

Verse 40

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗ ﭘ ​

تا اگر ساحران پیروز شدند، ما از آن‌ها پیروی کنیم؟!»

Verse 41

ﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

پس هنگامی‌که ساحران آمدند، به فرعون گفتند: «اگر ما پیروز شویم، آیا ما پاداشی خواهیم داشت؟!»

Verse 42

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

گفت: «آری، و بی‌گمان آنگاه شما از مقربان خواهید بود».

Verse 43

ﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

موسی به آن‌ها گفت: «هر چه می‌خواهید بیفکنید، بیفکنید»

Verse 44

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

پس آن‌ها ریسمان‌ها و عصا‌های خود را افکندند، و گفتند: «به عزت فرعون سوگند که، قطعاً ما پیروزیم».

Verse 45

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

پس موسی عصایش را افکند، ناگهان آنچه را به دروغ بر ساخته بودند، بلعید.

Verse 46

ﮈﮉﮊ ﮋ ​

پس ساحران سجده‌کنان (به زمین) افتادند.

Verse 47

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

گفتند: «ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم

Verse 48

ﮑﮒﮓ ﮔ ​

پروردگار موسی و هارون».

Verse 49

ﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

(فرعون) گفت: «آیا پیش از آن‌که به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟! مسلماً او بزرگتر شماست که سحر را به شما یاد داده است، پس به زودی خواهید دانست! دستان‌تان و پا‌هایتان را به عکس یکدیگر قطع می‌کنم، و همۀ شما را به دار می‌آویزم».

Verse 50

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

گفتند: «باکی نیست، ما به سوی پروردگارمان باز می‌گردیم.

Verse 51

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

ما امیدواریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، که ما از نخستین ایمان آورندگان بودیم».

Verse 52

ﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و به موسی وحی کردیم که: «شبانه بندگانم را (از مصر) بیرون ببر، بی‌گمان شما تعقیب می‌شوید».

Verse 53

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

پس فرعون (چون از ماجرا آگاه گردید) گرد آورندگان (نیرو) را به شهرها فرستاد.

Verse 54

ﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

(و گفت:) این‌ها (= بنی اسرائیل) گروهی اندک (و ناچیز) هستند،

Verse 55

ﯸﯹﯺ ﯻ ​

و این‌ها ما را به خشم آورده‌اند،

Verse 56

ﯼﯽﯾ ﯿ ​

و ما همگی آماده (و بیدار) هستیم».

Verse 57

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

پس آن‌ها را از باغ‌ها و چشمه‌‌ها بیرون کردیم.

Verse 58

ﰅﰆﰇ ﰈ ​

و (نیز) از گنج‌ها و منزل‌گاه نیکو (و قصر‌های مجلل بیرون راندیم).

Verse 59

ﰉﰊﰋﰌﰍ ﰎ ​

(آری) این چنین (کردیم) و بنی اسرائیل را وارث آن‌ها ساختیم.

Verse 60

ﰏﰐ ﰑ ​

پس آن‌ها (صبحگاهان به) هنگام طلوع آفتاب به تعقیب‌شان پرداختند.

Verse 61

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

پس چون دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «یقیناً ما (در چنگال فرعونیان) گرفتار شدیم».

Verse 62

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠ ﭡ ​

(موسی) گفت: «چنین نیست، بی‌گمان پروردگارم با من است، به زودی مرا هدایت خواهد کرد»

Verse 63

ﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

پس به موسی وحی کردیم: «عصایت را به دریا بزن» آنگاه (دریا) شکافته شد، پس هر بخشی (از آن) همچون کوه عظیمی شد.

Verse 64

ﭱﭲﭳ ﭴ ​

و دیگران (= فرعون و فرعونیان) را (نیز) به آنجا نزدیک ساختیم.

Verse 65

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

و موسی و همراهانش را همگی نجات دادیم.

Verse 66

ﭻﭼﭽ ﭾ ​

سپس دیگران را غرق کردیم.

Verse 67

ﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای (روشن) است، ولی بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.

Verse 68

ﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

و بی‌تردید پرورگارتو پیروزمند مهربان است.

Verse 69

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

و خبر ابراهیم را بر آن‌ها بخوان.

Verse 70

ﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

هنگامی‌که به پدر و قومش گفت: «چه چیز را می‌پرستید؟!».

Verse 71

ﮛﮜﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

گفتند: «بت‌هایی را می‌پرستیم، و پیوسته برای (عبادت) آن‌ها معتکف هستیم.

Verse 72

ﮢﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

(ابراهیم) گفت: «آیا هنگامی‌که آن‌ها را می‌خوانید (صدای) شما را می‌شنوند؟!

Verse 73

ﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

یا سود و زیانی به شما می‌رسانند؟!».

Verse 74

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

گفتند: «(نه) بلکه ما نیاکان خود را یافتیم که چنین می‌کردند».

Verse 75

ﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

(ابراهیم) گفت: «آیا دیدید چیزهایی را که پیوسته عبادت می‌کردید،

Verse 76

ﯛﯜﯝ ﯞ ​

شما و نیاکان پیشین شما.

Verse 77

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

پس همۀ آن‌ها دشمن من هستند، جز پروردگار جهانیان.

Verse 78

ﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

(همان) کسی‌که مرا آفرید، پس او مرا هدایت می‌کند.

Verse 79

ﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و کسی‌که او به من غذا می‌دهد و سیراب می‌نماید.

Verse 80

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

و هنگامی‌که بیمار شوم پس او مرا شفا می‌دهد.

Verse 81

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

و کسی‌که مرا می‌میراند؛ سپس زنده می‌کند.

Verse 82

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و کسی‌که امیدوارم گناهانم را در روز جزا برایم ببخشد.

Verse 83

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

پروردگارا! به من (دانش و) حکمت ببخش، و مرا به صالحان ملحق کن.

Verse 84

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

و برای من در میان آیندگان آوازۀ نیک (و ذکر خیر) قرار بده.

Verse 85

ﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت بگردان.

Verse 86

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

و پدرم را بیامرز، بی‌گمان او از گمراهان بود.

Verse 87

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و در روزی‌که (همۀ مردم) برانگیخته می‌شوند، مرا رسوا (و شرمنده) مکن.

Verse 88

ﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

روزی‌که مال و فرزندان سودی نبخشد.

Verse 89

ﭱﭲﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

مگر کسی‌که با قلب سلیم (خالی از شرک و کفر و نفاق) به پیشگاه الله بیاید».

Verse 90

ﭸﭹﭺ ﭻ ​

و (در آن روز) بهشت برای پرهیزگاران نزدیک آورده شود.

Verse 91

ﭼﭽﭾ ﭿ ​

و دوزخ برای گمراهان آشکار کرده شود.

Verse 92

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

و به آن‌ها گفته می‌شود: «کجا هستند آنچه که به جای الله پرستش می‌کردید؟!

Verse 93

ﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

آیا آن‌ها شما را یاری می‌کنند، یا (خود) انتقام می‌گیرند؟!

Verse 94

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

پس آن‌ها و گمراهان (به رو) در آن افکنده می‌شوند.

Verse 95

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و (نیز) همۀ لشکریان ابلیس.

Verse 96

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

آن‌ها در آنجا در حالی‌که با یکدیگر مخاصمه می‌کنند، گویند:

Verse 97

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

«به الله سوگند که ما در گمراهی آشکار بودیم.

Verse 98

ﮤﮥﮦﮧ ﮨ ​

چون شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌دانستیم.

Verse 99

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و کسی جز مجرمان ما را گمراه نکرد.

Verse 100

ﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

پس (اکنون) هیچ شفاعت کنندگانی برای ما نیست.

Verse 101

ﯔﯕﯖ ﯗ ​

و نه هیچ دوست (مخلص و) مهربانی.

Verse 102

ﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞ ﯟ ​

پس ای کاش بار دیگر (به دنیا) باز گردیم، تا از مؤمنان باشیم».

Verse 103

ﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای (روشن) است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 104

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 105

ﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند.

Verse 106

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

هنگامی‌که برادرشان نوح به آن‌ها گفت: «آیا (از الله) نمی‌ترسید؟!».

Verse 107

ﯽﯾﯿﰀ ﰁ ​

مسلماً من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 108

ﰂﰃﰄ ﰅ ​

پس از الله بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 109

ﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑ ﰒ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم، مزد من تنها بر (عهدۀ) پروردگار جهانیان است.

Verse 110

ﰓﰔﰕ ﰖ ​

پس از الله بترسید، و مرا اطاعت کنید».

Verse 111

ﰗﰘﰙﰚﰛﰜ ﰝ ​

گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم در حالی‌که فرومایگان از تو پیروی کرده‌اند؟!»

Verse 112

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

(نوح) گفت: «من چه می‌دانم آن‌ها چه کار‌ها کرده‌اند!

Verse 113

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

اگر می‌فهمید، حساب آن‌ها تنها با پروردگار من است.

Verse 114

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

و من (هرگز) مؤمنان را طرد نخواهم کرد.

Verse 115

ﭦﭧﭨﭩﭪ ﭫ ​

من جز بیم دهندۀ آشکار نیستم».

Verse 116

ﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

گفتند: «ای نوح! اگر (از دعوتت) دست بر نداری، حتماً سنگسار خواهی شد».

Verse 117

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

(نوح) گفت: «پروردگارا! همانا قوم من، مرا تکذیب کردند.

Verse 118

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

پس میان من و آن‌ها داوری کن، و مرا و مؤمنانی را که با من هستند؛ نجات بده».

Verse 119

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

پس او و کسانی را که همراه او بودند، در (آن) کشتی پر (و انباشته) نجات دادیم.

Verse 120

ﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

سپس بقیه را غرق کردیم.

Verse 121

ﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای (روشن) است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 122

ﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 123

ﮡﮢﮣ ﮤ ​

(قوم) عاد (نیز) پیامبران (الله) را تکذیب کردند.

Verse 124

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

هنگامی‌که برادر‌شان هود به آن‌ها گفت: «آیا (از الله) نمی‌ترسید؟!»

Verse 125

ﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

به راستی من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 126

ﯓﯔﯕ ﯖ ​

پس از الله بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 127

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم، مزد من تنها بر (عهدۀ) پرودگار جهانیان است.

Verse 128

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

آیا بر هر مکان مرتفعی نشانه‌ای (از روی هوا و هوس و) بیهوده می‌سازید؟!

Verse 129

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و قصر‌ها (و قلعه‌های) محکم و استوار بنا می‌کنید، گویی که (در دنیا) جاودانه می‌مانید.

Verse 130

ﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

و چون (کسی را) کیفر دهید، همچون جباران کیفر می‌دهید.

Verse 131

ﯴﯵﯶ ﯷ ​

پس از الله بترسید و مرا اطاعت کنید.

Verse 132

ﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

و از کسی بترسید که شما را به آنچه می‌دانید مدد کرده است.

Verse 133

ﯾﯿﰀ ﰁ ​

شما را به چهارپایان و فرزندان مدد (و یاری) فرموده است.

Verse 134

ﰂﰃ ﰄ ​

و (همچنین به) باغ‌ها و چشمه‌‌ها.

Verse 135

ﰅﰆﰇﰈﰉﰊ ﰋ ​

همانا من از عذاب روزی بزرگ بر شما می‌ترسم!»

Verse 136

ﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

گفتند: «برای ما یکسان است، چه ما را پند دهی یا پند ندهی.

Verse 137

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

این جز (همان) روش پیشینیان نیست.

Verse 138

ﭗﭘﭙ ﭚ ​

و ما (هرگز) عذاب نخواهیم شد».

Verse 139

ﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

پس او (= هود) را تکذیب کردند، در نتیجه ما آن‌ها را هلاک کردیم، بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 140

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 141

ﭮﭯﭰ ﭱ ​

(قوم) ثمود پیامبران (الله) را تکذیب کردند.

Verse 142

ﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

هنگامی‌که برادر‌شان صالح به آن‌ها گفت: «آیا (از الله) نمی‌ترسید؟!

Verse 143

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

بی‌گمان من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 144

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

پس از الله بترسید و مرا اطاعت کنید.

Verse 145

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم، مزد من تنها بر (عهدۀ) پروردگار جهانیان است.

Verse 146

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

آیا (می پندارید که) شما در (نعمت‌‌‌هایی) اینجا ایمن رها خواهید شد؟!

Verse 147

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

در (این) باغ‌ها و چشمه‌ها.

Verse 148

ﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

و (در این) زراعت‌ها و نخل‌هایی که شکوفه‌هایش (نرم و) رسیده است؟!

Verse 149

ﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و شادمانه از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشید؟

Verse 150

ﮥﮦﮧ ﮨ ​

پس از الله بترسید و مرا اطاعت کنید.

Verse 151

ﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و فرمان اسراف کاران را اطاعت نکنید.

Verse 152

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔ ﯕ ​

(همان) کسانی‌که در زمین فساد می‌کنند و اصلاح نمی‌کنند».

Verse 153

ﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

گفتند: «(ای صالح) جز این نیست که تو از جادوشدگانی.

Verse 154

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی، پس اگر از راستگویانی نشانه‌ای بیاور».

Verse 155

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

(صالح) گفت: «این ماده شتری است، که برای او یک نوبت آب خوردن، و برای شما (نیز) نوبت روز معینی است.

Verse 156

ﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

و (کمترین) آزاری به آن نرسانید، که عذاب روزی بزرگ شما را فرو می‌گیرد».

Verse 157

ﯺﯻﯼ ﯽ ​

پس آن را پی کردند، آنگاه (از کردۀ خود) پشیمان شدند.

Verse 158

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پس عذاب (الهی) آن‌ها را فرو گرفت، بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 159

ﰋﰌﰍﰎﰏ ﰐ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 160

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

قوم لوط (نیز) پیامبران (الله) را تکذیب کردند.

Verse 161

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

هنگامی‌که برادر‌شان لوط به آن‌ها گفت: «آیا (از الله) نمی‌ترسید؟!

Verse 162

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

بی‌گمان من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 163

ﭣﭤﭥ ﭦ ​

پس از الله بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 164

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲ ﭳ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم، مزد من تنها بر (عهدۀ) پروردگار جهانیان است.

Verse 165

ﭴﭵﭶﭷ ﭸ ​

آیا در میان جهانیان شما به سراغ مردان می‌روید؟!

Verse 166

ﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و همسرانی‌که الله برای شما آفریده است؛ رها می‌کنید، بلکه شما قومی متجاوز هستید.

Verse 167

ﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

گفتند: «ای لوط، اگر دست بر نداری، یقیناً از اخراج شدگان خواهی بود».

Verse 168

ﮏﮐﮑﮒﮓ ﮔ ​

(لوط) گفت: «من دشمن سرسخت عمل شما هستم.

Verse 169

ﮕﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

پروردگارا! من و خانواده ام را از (عاقبت) آنچه (این‌ها) انجام می‌دهند، نجات بده».

Verse 170

ﮛﮜﮝ ﮞ ​

پس او و خانواده‌اش را همگی نجات دادیم.

Verse 171

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

مگر پیر زنی که در میان بازماندگان بود.

Verse 172

ﮤﮥﮦ ﮧ ​

سپس دیگران را نابود ساختیم.

Verse 173

ﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

و بر آن‌ها بارانی (از سنگ) بارانیدیم، پس باران بیم داده شدگان چه بد بود.

Verse 174

ﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 175

ﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 176

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

اصحاب ایکه (= قوم شعیب) پیامبران (الله) را تکذیب کردند.

Verse 177

ﯦﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

هنگامی‌که شعیب به آن‌ها گفت: «آیا (از الله) نمی‌ترسید؟!

Verse 178

ﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

همانا من برای شما پیامبری امین هستم.

Verse 179

ﯲﯳﯴ ﯵ ​

پس از الله بترسید، و مرا اطاعت کنید.

Verse 180

ﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

و من بر (رساندن) این (دعوت) هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم، مزد من تنها بر (عهدۀ) پروردگار جهانیان است.

Verse 181

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

پیمانه را تمام بدهید، و از کاهندگان (و کم فروشان) نباشید.

Verse 182

ﰋﰌﰍ ﰎ ​

و با ترازوی درست وزن کنید.

Verse 183

ﰏﰐﰑﰒﰓﰔﰕﰖﰗ ﰘ ​

و چیز‌های مردم را کم ندهید (و حق آن‌ها را ضایع نکنید) و در زمین به فساد نکوشید.

Verse 184

ﭑﭒﭓﭔﭕ ﭖ ​

و از کسی‌که شما و آفریدگان نخستین را آفرید بترسید.

Verse 185

ﭗﭘﭙﭚﭛ ﭜ ​

گفتند: «(ای شعیب!) جز این نیست که تو از جادو شدگانی،

Verse 186

ﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥ ﭦ ​

تو جز بشری همانند ما نیستی، و تو را از دروغگویان می‌پنداریم.

Verse 187

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

پس اگر از راستگویانی، پاره‌ای از آسمان را بر (سر) ما بینداز»

Verse 188

ﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

(شعیب) گفت: «پروردگارم! به آنچه انجام می‌دهید؛ داناتر است.

Verse 189

ﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

پس او را تکذیب کردند، آنگاه عذاب روز سایه آن‌ها را فرو گرفت، بی‌گمان آن عذاب روز بزرگی بود.

Verse 190

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌ای است، و بیشتر آن‌ها مؤمن نبودند.

Verse 191

ﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

و بی‌تردید پروردگار تو پیروزمند مهربان است.

Verse 192

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

و همانا این (قرآن) نازل شده (از جانب) پروردگار جهانیان است.

Verse 193

ﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

روح الامین (= جبرئیل) آن را فرود آورده است.

Verse 194

ﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

بر قلب تو، تا از هشدار دهندگان باشی.

Verse 195

ﮣﮤﮥ ﮦ ​

(آن را) به زبان عربی روشن (نازل کرد).

Verse 196

ﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

و همانا (توصیف) آن در کتاب‌های پیشینیان (نیز آمده) است.

Verse 197

ﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا همین نشانه برای آن‌ها کافی نیست که علمای بنی اسرائیل [ مانند عبدالله بن سلام رضی الله عنه و دیگران. (تفسیر ابن کثیر)] از آن (قرآن) آگاهند؟!

Verse 198

ﯗﯘﯙﯚﯛ ﯜ ​

و اگر آن را بر بعضی از عجمیان (= غیر عرب‌ها) نازل می‌کردیم.

Verse 199

ﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

پس او آن را برایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آورند.

Verse 200

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

(آری) این گونه آن (تکذیب) را در دل‌های مجرمان در آوردیم.

Verse 201

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

به آن ایمان نمی‌آورند تا عذاب دردناک را (با چشم خود) ببینند.

Verse 202

ﯲﯳﯴﯵﯶ ﯷ ​

پس ناگهان در حالی‌که بی‌خبرند به سراغ آن‌ها می‌آید.

Verse 203

ﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

آنگاه می‌گویند: «آیا مهلتی به ما داده خواهد شد؟!»

Verse 204

ﯽﯾ ﯿ ​

آیا برای عذاب ما شتاب می‌کنند؟!

Verse 205

ﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

آیا دیدی که اگر سالیانی آن‌ها را (از این زندگی دنیا) بهره‌مند سازیم.

Verse 206

ﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

سپس آنچه که به آن‌ها وعده داده شده است به سراغ‌شان بیاید.

Verse 207

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

این بهره‌مندیشان (از دنیا) سودی برای آن‌ها نخواهد داشت.

Verse 208

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞ ﭟ ​

و هیچ قریه‌ای را هلاک نکردیم؛ مگر این‌که هشدار دهندگانی (از پیامبران) داشتند.

Verse 209

ﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

برای پند دادن، و ما هرگز ستمکار نبودیم.

Verse 210

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و شیطان‌ها (هرگز) این (قرآن) را نازل نکرده‌اند.

Verse 211

ﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

و برای آن‌ها سزاوار نیست؛ و نمی‌توانند.

Verse 212

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

بی‌گمان آن‌ها از شنیدن (وحی، و استراق سمع) برکنارند.

Verse 213

ﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

پس (ای پیامبر!) هیچ معبودی را با الله مخوان، که از عذاب شدگان خواهی بود.

Verse 214

ﭿﮀﮁ ﮂ ​

و خویشاوندان نزدیکت را هشدار بده.

Verse 215

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

و بال (رحمت و فروتنی) خود را برای مؤمنانی‌که از تو پیروی می‌کنند؛ بگستر.

Verse 216

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

پس اگر از (فرمان) تو سرپیچی کردند، بگو: «همانا من از آنچه انجام می‌دهید؛ بیزارم».

Verse 217

ﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و بر الله پیروزمند مهربان توکل کن.

Verse 218

ﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

(همان) کسی‌که تو را به هنگامی‌که (برای عبادت) بر می‌خیزی می‌بیند.

Verse 219

ﮜﮝﮞ ﮟ ​

و (نیز) حرکت (و نشست و بر خاست) تو را میان سجده‌کنندگان (می‌بیند).

Verse 220

ﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

همانا او شنوای داناست.

Verse 221

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪ ﮫ ​

آیا به شما خبردهم که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شوند؟!

Verse 222

ﮬﮭﮮﮯﮰ ﮱ ​

بر هر دروغگوی گنهکار نازل می‌گردند.

Verse 223

ﯓﯔﯕﯖ ﯗ ​

(به شیاطین) گوش فرا می‌دهند و بیشترشان دروغگو هستند.

Verse 224

ﯘﯙﯚ ﯛ ​

و شاعران (کسانی) هستند که گمراهان از آن‌ها پیروی می‌کنند.

Verse 225

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

آیا ندیدی که آن‌ها در هر وادیی سرگشته (و حیران) هستند؟!

Verse 226

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و بی‌گمان آن‌ها چیزی می‌گویند که (خود به آن) عمل نمی‌کنند؟!

Verse 227

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

مگر کسانی‌که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند و الله را بسیار یاد کردند، و بعد از آن که ستم دیدند، انتقام گرفتند، (و با شعر خود از اسلام و مسلمین دفاع نمودند)، و کسانی‌که ستم کردند؛ به زودی خواهند دانست به چه بازگشتگاهی باز می‌گردند.