Verse 1

ﭑﭒ ﭓ ​

سوگند به (فرشتگان) صف کشیده.

Verse 2

ﭔﭕ ﭖ ​

پس سوگند به (فرشتگان) باز دارنده،

Verse 3

ﭗﭘ ﭙ ​

و به تلاوت کنندگان ذکر (= قرآن)،

Verse 4

ﭚﭛﭜ ﭝ ​

که همانا معبود شما یکی است.

Verse 5

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست، و پروردگار مشرق‌ها.

Verse 6

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

بی‌گمان ما آسمان دنیا (= پایین) را به زیور ستارگان بیاراستیم.

Verse 7

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و از هر شیطان سر کشی حفظ کردیم.

Verse 8

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

(تا) به (سخنان) عالم بالا گوش فرا ندهند، و از هر سو (بوسیلۀ شهاب) زده (و رانده) می‌شوند.

Verse 9

ﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

(آن‌ها به سختی) عقب رانده می‌شوند، و برای آن‌ها عذاب دایمی است.

Verse 10

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

مگر کسی‌که ناگهان چیزی را برباید، پس شهابی درخشان او را دنبال می‌کند.

Verse 11

ﮋﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗ ﮘ ​

پس (ای پیامبر) از آن‌ها بپرس که آیا آفرینش آن‌ها سخت‌تر است، یا (آفرینش) آنچه ما آفریده‌ایم، ما آن‌ها را از گل چسپنده‌ای آفریدیم.

Verse 12

ﮙﮚﮛ ﮜ ​

بلکه تو (از انکار آن‌ها) در شگفت شدی، و آن‌ها مسخره می‌کنند.

Verse 13

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و هنگامی‌که پند داده شوند، پند نمی‌پذیرند.

Verse 14

ﮢﮣﮤﮥ ﮦ ​

و هنگامی‌که معجز‌ه‌ای ببینند (آنرا) مسخره می‌کنند.

Verse 15

ﮧﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و می‌گویند: «این جز جادویی آشکار نیست،

Verse 16

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا هنگامی‌که مردیم و به خاک و استخوان‌های (پوسیده، مبدل) شدیم، (دوباره) بر انگیخته خواهیم شد؟!

Verse 17

ﯗﯘ ﯙ ​

آیا نیاکان نخستین ما (نیز بر انگیخته می‌شوند؟!)»

Verse 18

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

بگو: «آری، و شما خوار و زبون (زنده) می‌شوید».

Verse 19

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥ ﯦ ​

پس آن تنها یک بانگ (سهمناک) است، ناگهان آن‌ها (از قبرها بیرون می‌آیند و) می‌نگرند.

Verse 20

ﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و گویند: «وای بر ما این (همان) روز جزا است!»

Verse 21

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

(آری) این (همان) روز داوری است، که شما آن را تکذیب می‌کردید.

Verse 22

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

(به فرشتگان فرمان داده می‌شود) گرد آورید کسانی را که ستم کردند، و (همپایگان و) همراهانشان و آنچه را می‌پرستیدند.

Verse 23

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

به جای الله، پس (همۀ) آن‌ها را به راه دوزخ هدایت کنید.

Verse 24

ﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

و آن‌ها را نگاه دارید که یقینا باز خواست خواهند شد.

Verse 25

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

شما را چه شده است که یکدیگر را یاری نمی‌دهید؟!

Verse 26

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

بلکه آن‌ها امروز (همه) تسلیم (و فرمانبردار) هستند.

Verse 27

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

آن‌ها سوال کنان رو به یکدیگر کنند،

Verse 28

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

(به سردمداران) گویند: «به راستی که شما (برای گمراه کردن ما) از (راه) خیر خواهی به نزد ما می‌آمدید».

Verse 29

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

(سردمداران در پاسخ) گویند: «بلکه، شما خودتان مؤمن نبودید (تقصیر ما چیست؟!)

Verse 30

ﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

و ما هیچ‌گونه تسلطی بر شما نداشتیم، بلکه شما خود گروهی سر کش بودید.

Verse 31

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

پس فرمان پروردگارمان بر ما ثابت شد، البته ما چشندۀ (عذاب) خواهیم بود.

Verse 32

ﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

پس شما را گمراه کردیم، بی‌گمان ما (نیز) خود گمراه بودیم».

Verse 33

ﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

پس مسلماً در آن روز همۀ آن‌ها (= پیروان و سردمداران) در عذاب شریک خواهند بود.

Verse 34

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

بی‌شک ما با مجرمان این گونه رفتار می‌کنیم!

Verse 35

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

آن‌ها (در دنیا چنان) بودند که چون به آن‌ها گفته می‌شد: «معبودی (به حق) جز الله نیست» سر کشی (و تکبر) می‌کردند.

Verse 36

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

و می‌گفتند: «آیا ما معبودان‌مان را به خاطر (سخن) شاعری دیوانه رها کنیم؟!»

Verse 37

ﮤﮥﮦﮧﮨ ﮩ ​

(چنین نیست) بلکه (پیامبر الله) حق را آورد، و پیامبران (پیشین) را تصدیق کرد.

Verse 38

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

مسلماً شما عذاب دردناک را خواهید چشید.

Verse 39

ﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

و جز به آنچه می‌کردید، کیفر داده نمی‌شوید.

Verse 40

ﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

مگر بندگان مخلص الله،

Verse 41

ﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

(که) آن‌ها رزق و روزی معین دارند.

Verse 42

ﯡﯢﯣ ﯤ ​

(انواع) میوه‌ها، و آنان گرامی داشتگانند.

Verse 43

ﯥﯦﯧ ﯨ ​

در باغ‌هایی پر نعمت (بهشت)،

Verse 44

ﯩﯪﯫ ﯬ ​

بر تخت‌ها رو به روی یکدیگر (نشسته‌اند).

Verse 45

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

گرداگردشان جامی از (شراب) روان می‌گردانند.

Verse 46

ﯳﯴﯵ ﯶ ​

(شرابی) سفید (و) لذت‌بخش برای نوشندگان است.

Verse 47

ﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

نه در آن تبهکاری (و فساد) است، و نه آن‌ها از آن (شراب) مست شوند.

Verse 48

ﯿﰀﰁﰂ ﰃ ​

و نزدشان (همسرانی) سیه چشم، دیده فرو هشته (که تنها به شوهران خود نظر دارند) خواهند بود.

Verse 49

ﰄﰅﰆ ﰇ ​

گویی آن‌ها بیضه‌های (شتر مرغ) در پرده پوشیده‌اند.

Verse 50

ﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

پس آن‌ها سوال‌کنان رو به یکدیگر کنند.

Verse 51

ﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

یکی از آن‌ها گوید: «به راستی من (در دنیا) همنشینی داشتم.

Verse 52

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

که (پیوسته) می‌گفت: آیا (واقعاً) تو از باور‌کنندگان (بعث و قیامت) هستی؟!

Verse 53

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

آیا وقتی‌که مردیم و خاک و استخوان‌های (پوسیده) شدیم، (زنده می‌شویم و) کیفرمان می‌دهند؟!»

Verse 54

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

(او به دوستان بهشتی‌اش) گوید: «آیا شما می‌توانید (به دوزخیان) بنگرید (و از او خبری بگیرید)؟!»

Verse 55

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

پس (چشم برگرداند و) نگریست، ناگاه او را در میان دوزخ دید.

Verse 56

ﭩﭪﭫﭬﭭ ﭮ ​

گوید: به الله سوگند، نزدیک بود که مرا به هلاکت افکنی.

Verse 57

ﭯﭰﭱﭲﭳﭴ ﭵ ​

و اگر نعمت پروردگارم نبود، من (نیز) از احضار شدگان (دوزخ) بودم.

Verse 58

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

(سپس به دوستان بهشتی خود گوید:) آیا ما (هرگز) نمی‌میریم (و در بهشت جاودان هستیم)

Verse 59

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿ ﮀ ​

جز همان مرگ نخستین خود، (دیگر مرگی به سراغ‌مان نخواهد آمد) و ما (هرگز) عذاب نخواهیم شد؟!

Verse 60

ﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

بی‌گمان این همان کامیابی بزرگ است!

Verse 61

ﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

(آری) عمل کنندگان باید برای چنین (پاداشی) عمل کنند.

Verse 62

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

آیا برای پذیرایی این (نعمت‌های بهشتی) بهتر است یا درخت زقوم؟

Verse 63

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

همانا ما آن را ابتلای برای ستمکاران قرار دادیم.

Verse 64

ﮘﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

به راستی آن درختی است که از قعر جهنم می‌روید.

Verse 65

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

شکوفه‌اش همانند سر‌های شیاطین است.

Verse 66

ﮤﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

پس حتما آن‌ها (= جهنمیان) از آن می‌خورند، و شکم‌ها را از آن پر می‌کنند.

Verse 67

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

آنگاه بر روی آن (خوراک) آمیزه‌ای از آب گرم (سوزان) دارند.

Verse 68

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

سپس باز‌گشت آن‌ها به سوی جهنم است.

Verse 69

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

بی‌گمان آن‌ها نیاکان خود را گمراه یافتند.

Verse 70

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

پس این‌ها در دنبال آنان شتابان می‌روند.

Verse 71

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و به راستی پیش از آن‌ها بیشتر پیشینیان گمراه شدند.

Verse 72

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و به تحقیق ما هشدار دهندگانی در میان آن‌ها فرستادیم.

Verse 73

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس بنگر عاقبت هشدار یافتگان چگونه بود!

Verse 74

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

مگر بندگان مخلص الله.

Verse 75

ﯺﯻﯼﯽﯾ ﯿ ​

و یقیناً نوح ما را نِدا داد، پس (ما) چه خوب اجابت کننده‌ای هستیم.

Verse 76

ﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

و او و خاندانش را از اندوه بزرگ نجات دادیم.

Verse 77

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

و تنها فرزندانش را باقی گذاشتیم [ تمام انسان‌ها از نسل سه فرزند نوح علیه السلام بنام: سام، و حام و یافث هستند، (به تفسیر ابن کثیر رجوع کنید).].

Verse 78

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

و برای او در میان امت‌های بعد (نام نیک) بر جای نهادیم.

Verse 79

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

در میان جهانیان سلام بر نوح باد.

Verse 80

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

بی‌گمان ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 81

ﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

یقیناً او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 82

ﭫﭬﭭ ﭮ ​

آنگاه دیگران (= تکذیب کنندگان) را غرق کردیم.

Verse 83

ﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

و همانا ابراهیم از پیروان او بود.

Verse 84

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

چون با قلب سلیم (خالی از شرک و شک و شهوت) به پیشگاه پروردگارش آمد.

Verse 85

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

چون به پدر و قومش گفت: «چه چیزی را می‌پرستید؟!

Verse 86

ﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

آیا به جای الله، معبود‌های دروغین می‌خواهید؟!

Verse 87

ﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

پس شما نسبت به پروردگار جهانیان چه گمان می‌برید؟!»

Verse 88

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

پس (ابراهیم) یک نگاه به ستارگان نگریست.

Verse 89

ﮒﮓﮔ ﮕ ​

آنگاه گفت: «من بیمارم (و با شما به جشن نمی‌آیم)»

Verse 90

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

پس آن‌ها پشت‌کنان از او دور شدند (و رفتند).

Verse 91

ﮚﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

آنگاه پنهانی نزد معبودان‌شان رفت و گفت: «آیا (چیزی) نمی‌خورید؟

Verse 92

ﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

شما را چه شده است که سخن نمی‌گویید».

Verse 93

ﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

پس به سوی آنان روی آورد (و) ضربه‌ای محکم (با دست راست) بر آن‌ها زد (و بجز بُت بزرگ همه بت‌ها را درهم شکست).

Verse 94

ﮫﮬﮭ ﮮ ​

پس آن‌ها (= قومش) شتابان به سوی او روی آوردند.

Verse 95

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

(ابراهیم) گفت: «آیا چیزی را می‌پرستید که خود تراشیده‌اید؟!

Verse 96

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

در حالی‌که الله شما را و آنچه را که انجام می‌دهید (و می‌سازید) آفریده است؟!»

Verse 97

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠ ﯡ ​

(بت پرستان) گفتند: «بنای (بلندی) برایش بسازید، و او را در (خرمن) آتش بیفکنید».

Verse 98

ﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

پس آن‌ها در حق او نیرنگ و مکر ورزیدند و ما آن‌ها را (مغلوب و) پست ساختیم. (و آتش به فرمان الله سرد شد).

Verse 99

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و (ابراهیم) گفت: «من به سوی پروردگارم می‌روم، (او) مرا هدایت خواهد کرد.

Verse 100

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پروردگارا! به من (فرزندی) از صالحان عطا فرما».

Verse 101

ﯵﯶﯷ ﯸ ​

ما او را به (تولد) پسری بردبار [ آن پسر، حضرت اسماعیل علیه السلام بود که به اتفاق مسلمانان و اهل کتاب از حضرت اسحاق علیه السلام بزرگتر بود. (تفسیر ابن کثیر).] بشارت دادیم.

Verse 102

ﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

پس هنگامی‌که (فرزندش) با او به (سن) سعی و کوشش رسید گفت: «ای فرزندم! من در خواب دیدم که تو را قربانی می‌کنم، ببین، تو چه نظر داری؟!» گفت: «پدرم، به آنچه مأمور شده‌ای، عمل کن، اگر الله بخواهد، مرا از صابران خواهی یافت». [خواب پیامبران علیهم السلام وحی است.]

Verse 103

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

پس چون هردو تسلیم شدند، و (ابراهیم) او را به پیشانی (بر زمین) افکند.

Verse 104

ﭖﭗﭘ ﭙ ​

و او را ندا دادیم: «ای ابراهیم!

Verse 105

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

یقیناً خواب (خویش) را تحقق بخشیدی». بدون شک ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 106

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

مسلماً این (خواب) آزمایشی آشکار بود.

Verse 107

ﭩﭪﭫ ﭬ ​

و او را به ذبح بزرگی فدا دادیم.

Verse 108

ﭭﭮﭯﭰ ﭱ ​

و برای او در (میان) امت‌های بعد (نام نیک) بر جای نهادیم.

Verse 109

ﭲﭳﭴ ﭵ ​

سلام بر ابراهیم.

Verse 110

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 111

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

بی‌گمان او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 112

ﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

و او را به (تولد) اسحاق پیامبری از شایستگان بشارت دادیم.

Verse 113

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

و (ما) بر او و اسحاق برکت دادیم، و از دودمان آن دو، (افرادی) نیکوکار بودند، و (افرادی) آشکار بر خود ستم کردند.

Verse 114

ﮑﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و به راستی (ما) بر موسی و هارون منت نهادیم.

Verse 115

ﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

و آن دو و قوم‌شان را از اندوه بزرگ نجات دادیم.

Verse 116

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و یاریشان کردیم، پس آنان پیروز شدند.

Verse 117

ﮢﮣﮤ ﮥ ​

و به آن دو کتاب روشنگر دادیم.

Verse 118

ﮦﮧﮨ ﮩ ​

و آن دو را به راه راست هدایت کردیم.

Verse 119

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

و برای آنان در (میان) امت‌های بعد (نام نیک) باقی گذاشتیم.

Verse 120

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

سلام بر موسی و هارون!

Verse 121

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

بی‌گمان ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 122

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

یقیناً آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.

Verse 123

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و بی‌گمان الیاس از رسولان (ما) بود.

Verse 124

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

چون به قومش گفت: «آیا پرهیزگاری نمی‌کنید؟!

Verse 125

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

آیا (بت) «بعل» را می‌خوانید، و بهترین آفرینندگان را رها می‌کنید؟!

Verse 126

ﯰﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

الله که پروردگار شما و پروردگار نیاکان نخستین شماست».

Verse 127

ﭑﭒﭓ ﭔ ​

پس (آن‌ها) او را تکذیب کردند، و یقیناً (همۀ) آنان (به جهنم) احضار خواهند شد.

Verse 128

ﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

مگر بندگان مخلص الله.

Verse 129

ﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

و برای او در (میان) امت‌های بعد (نام نیک) باقی گذاشتیم.

Verse 130

ﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

سلام بر «ال یاسین» (= الیاس).

Verse 131

ﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 132

ﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

بی‌گمان او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 133

ﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و یقیناً لوط از رسولان (ما) بود.

Verse 134

ﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

هنگامی‌که او و خانواده‌اش را همگی نجات دادیم.

Verse 135

ﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

مگر پیر زنی که از باقی ماندگان بود.

Verse 136

ﭽﭾﭿ ﮀ ​

سپس دیگران را هلاک کردیم.

Verse 137

ﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و شما (پیوسته) صبحگاهان بر (ویرانه‌های شهرهای) آن‌ها می‌گذرید.

Verse 138

ﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

و (همچنین) شامگاهان آیا نمی‌اندیشید؟!

Verse 139

ﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و یقیناً یونس از رسولان (ما) بود.

Verse 140

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

هنگامی به کشتی پر (از مسافر و بار) گریخت.

Verse 141

ﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

پس (اهل کشتی) قرعه زدند، پس (قرعه بنام او افتاد و) مغلوب شد.

Verse 142

ﮛﮜﮝﮞ ﮟ ​

آنگاه ماهی (عظیمی) او را بلعید، در حالی‌که او سزاوار نکوهش بود.

Verse 143

ﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

پس اگر او از تسبیح‌گویان نبود [ چنانکه در سورۀ انبیاء آیه 87 آمده.].

Verse 144

ﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

یقیناً تا روزی‌که (مردم) بر انگیخته می‌شوند، در شکمش باقی می‌ماند.

Verse 145

ﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

پس او را به سرزمین خشک (و خالی از گیاه) افکندیم، در حالی‌که او بیمار بود،

Verse 146

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

و درخت کدویی بر (فراز) او رویاندیم (تا زیر سایۀ آن آرام بگیرد).

Verse 147

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و او را بسوی یکصد هزار نفر (از قومش) یا بیشتر فرستادیم.

Verse 148

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

پس (آن‌ها) ایمان آوردند، بنا براین تا مدتی آنان را (از نعمت‌های زندگی) بهره‌مند ساختیم.

Verse 149

ﯦﯧﯨﯩﯪ ﯫ ​

پس (ای پیامبر) از آنان (= مشرکان) بپرس: آیا دختران از آنِ پروردگارت است، و پسران از آنِ آن‌هاست؟

Verse 150

ﯬﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آن‌ها حاضر بودند؟

Verse 151

ﯳﯴﯵﯶﯷ ﯸ ​

آگاه باش! بی‌گمان آن‌ها از (روی تهمت و) دروغ‌گویی‌شان است که می‌گویند:

Verse 152

ﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

«الله (فرزندی) زاده است» و یقیناً آن‌ها دروغ‌گو هستند.

Verse 153

ﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

آیا (الله) دختران را بر پسران ترجیح داد؟

Verse 154

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

شما را چه شده است؟ چگونه حکم می‌کنید؟!

Verse 155

ﭖﭗ ﭘ ​

آیا نمی‌اندیشید؟!

Verse 156

ﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

یا شما (بر ادعای خود) دلیل روشنی دارید؟!

Verse 157

ﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

پس اگر راستگویید، کتاب‌تان را بیاورید.

Verse 158

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

و آن‌ها (= مشرکان) میان او (= الله) و جنیان (نسب و) خویشاوندی قرار دادند، در حالی‌که جنیان به خوبی می‌دانند که آنان احضار خواهند شد.

Verse 159

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

الله منزه است از آنچه توصیف می‌کنند.

Verse 160

ﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

مگر بندگان مخلص الله.

Verse 161

ﭺﭻﭼ ﭽ ​

پس شما (مشرکان) و آنچه می‌پرستید.

Verse 162

ﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

(هرگز) نمی‌توانید بر (پرستش) آن (بت‌ها کسی را) گمراه کنید.

Verse 163

ﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

مگر کسی‌که راهی (آتش) جهنم باشد.

Verse 164

ﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

(فرشتگان گفتند:) «و هیچ‌کس از ما نیست، مگر آن که جایگاه (و مقام) معلومی دارد.

Verse 165

ﮐﮑﮒ ﮓ ​

و همانا ما (برای اطاعت فرمان الله) به صف ایستاده‌ایم.

Verse 166

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و بی‌گمان ما تسبیح گویان (او) هستیم».

Verse 167

ﮘﮙﮚ ﮛ ​

و (کافران) پیوسته می‌گفتند:

Verse 168

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

«اگر نزد ما کتابی از (کتاب‌های) پیشینیان می بود.

Verse 169

ﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

مسلماً ما از بندگان مخلص الله می‌شدیم».

Verse 170

ﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

پس (هنگامی‌که پیامبر برای آن‌ها قرآن آورد) آن‌ها به آن (قرآن) کافر شدند، و به زودی خواهند دانست.

Verse 171

ﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

و به راستی وعدۀ ما برای بندگان فرستادۀ ما از پیش صادر شده است.

Verse 172

ﯕﯖﯗ ﯘ ​

که هر آینه آن‌ها یاری شدگانند.

Verse 173

ﯙﯚﯛﯜ ﯝ ​

و بی‌گمان لشکر ما پیروزند.

Verse 174

ﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

پس (ای پیامبر) تا مدتی از آن‌ها (= مشرکان) روی بگردان.

Verse 175

ﯣﯤﯥ ﯦ ​

و آن‌ها را ببین، پس (آن‌ها نیز، نتیجۀ کردار خود را) به زودی خواهند دید.

Verse 176

ﯧﯨ ﯩ ​

آیا آن‌ها برای (دیدن) عذاب ما شتاب دارند؟!

Verse 177

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯ ﯰ ​

پس چون (عذاب) بر آستانۀ خانه‌هایشان فرود آید، هشداریافتگان چه صبحگاه بدی خواهند داشت.

Verse 178

ﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

و تا مدتی از آن‌ها روی بگردان.

Verse 179

ﯶﯷﯸ ﯹ ​

و (آن‌ها را) ببین، پس (آن‌ها نیز) به زودی خواهند دید.

Verse 180

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

پاک و منزه است پروردگار تو، پروردگار عزت، از آنچه (مشرکان) توصیف می‌کنند.

Verse 181

ﰁﰂﰃ ﰄ ​

و سلام، بر رسولان.

Verse 182

ﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

و سپاس و ستایشِ مخصوص الله است که پروردگار جهانیان است.