ترجمه سوره عنكبوت به الفارسية از الترجمة الفارسية - حسين تاجي
Verse 1
ﮡ
ﮢ
الم (الف. لام. میم).
Verse 2
آیا مردم پنداشتند که چون بگویند: «ایمان آوردیم» (به حال خود) رها میشوند، و آنان آزمایش نمیشوند؟!
Verse 3
و به راستی کسانی را که پیش از آنها بودند؛ آزمودیم، پس البته الله کسانی را که راست گفتند معلوم میدارد، و دروغگویان را (نیز) معلوم خواهد داشت.
Verse 4
آیا کسانیکه اعمال بد انجام میدهند؛ گمان کردند که از ما پیشی میگیرند؟ چه بد داوری میکنند!
Verse 5
کسیکه به دیدار الله امید دارد، پس به راستی که وعدۀ الله خواهد آمد، و او شنوای داناست.
Verse 6
کسیکه (در راه الله) جهاد کند، تنها برای (نفع) خودش جهاد میکند، بیگمان الله از (همۀ) جهانیان بینیاز است.
Verse 7
و کسانیکه ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، قطعاً گناهانشان را از آنان میزداییم، و آنان را به بهترین اعمالیکه انجام میداند، پاداش میدهیم.
Verse 8
و انسان را به نیک رفتاری (نسبت) به پدر و مادرش سفارش کردیم، و اگر آن دو (مشرک باشند و) تلاش کنند که تو چیزی را که به آن علم نداری شریک من قرار دهی، پس از آنان اطاعت نکن، بازگشت شما به سوی من است، آنگاه شما را به آنچه انجام میدادید؛ آگاه خواهم کرد.
Verse 9
و کسانیکه ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، هر آیینه آنها را در (زمرۀ) صالحان در میآوریم.
Verse 10
و از مردم کسانی هستند که میگویند: «به الله ایمان آوردهایم» پس هنگامیکه در راه الله آزار بیند، آزار (و اذیت) مردم را همچون عذاب الله بشمار میآورد، و اگر پیروزی از سوی پروردگارت (برای شما) بیاید؛ حتماً میگویند: «به راستیکه ما (نیز) با شما بودیم» آیا الله به آنچه در سینههای جهانیان است؛ داناتر نیست؟!
Verse 11
ﮠﮡﮢﮣﮤﮥ
ﮦ
و مسلماً الله کسانی را که ایمان آوردند معلوم میدارد، و یقیناً منافقان را (نیز) معلوم خواهد داشت.
Verse 12
و کسانیکه کافر شدند به کسانیکه ایمان آوردند؛ گفتند: «از راه ما پیروی کنید، و البته ما (بار) گناهانتان را بر میداریم». و آنها هرگز چیزی از گناهان ایشان را بر نخواهند داشت، بیگمان آنها دروغگو هستند.
Verse 13
و البته بارهای سنگین (گناهان) خویش را بر میدارند، و (همچنین) بارهای دیگری را با بارهای سنگین خود بر میدارند، و روز قیامت یقیناً از آنچه افترا میبستند پرسیده خواهند شد.
Verse 14
و به راستیکه (ما) نوح را به سوی قومش فرستادیم، پس او در میان آنان هزار سال به جز پنجاه سال (= نهصد و پنجاه سال) درنگ کرد، آنگاه طوفان (و سیلاب) آنان را فرو گرفت در حالیکه ستمکار بودند.
Verse 15
ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ
ﭗ
آنگاه او و سرنشینان کشتی را نجات دادیم، و آن (کشتی) را نشانۀ (عبرتی) برای جهانیان قرار دادیم.
Verse 16
و ابراهیم را (نیز فرستادیم)، هنگامیکه به قومش گفت: «الله را بپرستید و از او بترسید، که اگر بدانید این برای شما بهتر است.
Verse 17
شما به جای الله فقط بتهای (از سنگ و چوب) را میپرستید، و دروغی (بزرگ) به هم میبافید، بیگمان کسانی را که به جای الله میپرستید، مالک هیچ رزقی برای شما نیستند، پس روزی را تنها (از) نزد الله طلب کنید، و او را بپرستید، و شکر او را بجای آورید، که به سوی او باز گردانیده میشوید.
Verse 18
و اگر شما تکذیب کنید (عجیب نیست) به راستی که امتهایی پیش از شما نیز تکذیب کردند، و بر (عهدۀ) پیامبر (الله) چیزی جز تبلیغ آشکار نیست».
Verse 19
آیا ندیدند که الله چگونه آفرینش را آغاز میکند، سپس باز میگرداند؟! بیتردید این (کار) بر الله آسان است.
Verse 20
(ای پیامبر!) بگو: «در زمین بگردید؛ آنگاه بنگرید (الله) چگونه آفرینش را آغاز کرد، سپس الله (به همین گونه) پیدایش باز پسین را پدید میآورد، بیگمان الله بر هر چیز تواناست.
Verse 21
هر کس را بخواهد عذاب میکند، و هر کس را بخواهد مورد رحمت قرار میدهد، و (شما) به سوی او باز گردانیده میشوید.
Verse 22
و شما هرگز نمیتوانید ما را در زمین و نه در آسمان به ستوه آورید (و از عقوبت ما فرار کنید) و برای شما جز الله هیچ کار ساز و یاوری نیست».
Verse 23
و کسانیکه به آیات الله و دیدار او کافر شدند، اینانند که از رحمت من نا امید هستند، و آنان برایشان عذاب درد ناکی است.
Verse 24
آنگاه جواب قوم او (= ابراهیم) جز این نبود که گفتند: «او را بکشید، یا او را بسوزانید» پس الله او را از آتش نجات داد، بیگمان در این (ماجرا) نشانههایی است برای گروهیکه ایمان میآورند.
Verse 25
و (ابراهیم) گفت: «شما غیر از الله بتهایی را برای خود برگزیدهاید که مایۀ دوستی و محبت میان شما در زندگی دنیا باشد، سپس روز قیامت برخی از شما برخی (دیگر) را انکار میکند، و برخی از شما برخی (دیگر) را لعنت میکند، و جایگاه شما آتش است، و هیچ یاوری برای شما نخواهد بود.
Verse 26
پس لوط به او (= ابراهیم) ایمان آورد، و (ابراهیم) گفت: «من به سوی پروردگارم هجرت میکنم، بیگمان او پیروزمند حکیم است»
Verse 27
و اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم، و در فرزندانش نبوت و کتاب (آسمانی) قرار دادیم، و پاداش او را در دنیا دادیم، و بیتردید او در آخرت از صالحان است.
Verse 28
و لوط را (فرستادیم) هنگامیکه به قومش گفت: «بیگمان شما (عمل) بسیار زشتی انجام میدهید، که هیچ کس از جهانیان پیش از شما آن را انجام نداده است!
Verse 29
آیا شما (برای کامجویی) به سراغ مردان میروید، و راه را قطع میکنید، و در محافل خود اعمال نا پسند انجام میدهید؟!» پس جواب قومش جزاین نبود که گفتند: «اگر از راستگویانی عذاب الله را برای ما بیاور».
Verse 30
ﯱﯲﯳﯴﯵﯶ
ﯷ
(لوط) گفت: «پروردگارا! مرا بر قوم مفسدان یاری فرما».
Verse 31
و هنگامیکه فرستادگان ما ابراهیم را بشارت (تولد فرزند) آوردند، گفتند: «به راستی ما اهل این قریه (سدوم) را هلاک خواهیم کرد، بیشک اهل آن ستمکار بودند».
Verse 32
(ابراهیم) گفت: «همانا لوط در آنجاست!» (فرشتگان) گفتند: «ما به هر کسکه در آنجاست داناتریم، یقیناً او و خانوادهاش را نجات میدهیم، جز همسرش که از بازماندگان خواهد بود».
Verse 33
و چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، از (دیدن) آنها اندوهگین، و به خاطر آنها دلتنگ شد، و (فرشتگان) گفتند: «نترس، و غمگین مباش، بیگمان ما تو و خانوادهات را نجات خواهیم داد؛ جز همسرتکه از بازماندگان خواهد بود.
Verse 34
همانا ما بر اهل این قریه به (خاطر) آنکه نافرمانی (و گناه) میکردند، عذابی از آسمان فرو خواهیم ریخت».
Verse 35
و به راستی از آن (قریه) نشانه (و عبرت) روشنی برای گروهی که خرد میورزند؛ باقی گذاشتیم.
Verse 36
و به سوی مدین برادرشان شعیب را فرستادیم، پس گفت: «ای قوم من! الله را بپرستید، و به روز باز پسین امیدوار باشید، و در زمین به فساد نکوشید».
Verse 37
آنگاه او را تکذیب کردند، پس زلزله آنان را فرو گرفت، پس در خانههای خود به رو افتادند (و مردند).
Verse 38
و (قوم) عاد و ثمود را (نیز هلاک کردیم) و یقیناً برخی از مساکن (ویران شدۀ) آنها برای شما آشکار شده است. و شیطان اعمالشان را برای آنها بیاراست، پس آنها را از راه (الله) بازداشت در حالیکه بینا بودند.
Verse 39
و قارون و فرعون و هامان را (نیز هلاک کردیم) و به راستی موسی با دلایل روشن نزد آنان آمد، پس آنها در زمین سرکشی کردند و پیشی گیرندگان (بر الله) نبودند.
Verse 40
آنگاه هر یک از آنها را به (کیفر) گناهش گرفتیم، پس بر بعضی از آنها طوفانی از سنگریزه فرستادیم، و بعضی از آنها را صیحه (= بانگ مرگبار) فرو گرفت، و بعضی را در زمین فرو بردیم، و بعضی را غرق کردیم، و الله هرگز به آنها ستم نکرد، و لیکن آنها (خود) بر خویشتن ستم میکردند.
Verse 41
مثل کسانیکه بجای الله، اولیاء (و دوستانی برای خود) برگزیدند، همچون مثل عنکبوت است، که خانهای (برای خود) برگزیده است، و بیگمان سستترین خانهها خانۀ عنکبوت است، اگر میدانستند. [یعنی همانگونه که خانه عنکبوت سست و ناپایدار و با کوچکترین اشارۀ دست از بین میرود، معبودان خود ساخته خود که آن را مشکلگشا و حاجتروا میپندارید بدینگونه تماماً بیهوده و پوچ میباشند، چرا که از هر لحاظ قادر به کاری نیستند، بدین سبب آن معبودان غیر از الله متعال مانند خانه عنکبوت ناپایدار میباشند و اگر واقعاً آنها قادر به کاری و یا سودبخش بودند چرا نتوانستند ملتهای گذشته را از نابودی نجات دهند.]
Verse 42
یقیناً الله هر آنچه را که به جای او میخوانند، میداند، و او پیروزمند حکیم است.
Verse 43
و این مثالهایی است که آنها را برای مردم میزنیم، و جز دانایان آنها را در نمییابند.
Verse 44
الله آسمانها و زمین را به حق آفرید، بیگمان در این نشانهای (بزرگ) برای مؤمنان است.
Verse 45
(ای پیامبر!) آنچه را از (این) کتاب بر تو وحی شده است تلاوت کن، و نماز را بر پا دار، یقیناً نماز (انسان را) از زشتیها و منکر باز میدارد، و البته یاد الله بزرگتر است، و الله آنچه را انجام میدهید؛ میداند.
Verse 46
و با اهل کتاب جز به روشیکه آن بهتر است مجادله نکنید، مگر کسانی از آنان که ستم کردند، و بگویید: «به آنچه (از سوی الله) بر ما نازل شده و آنچه بر شما نازل شده، ایمان آوردهایم، و معبود ما و معبود شما یکی است، و ما برای او تسلیم هستیم».
Verse 47
و این گونه کتاب (= قرآن) را بر تو نازل کردیم، پس کسانیکه به آنها کتاب (آسمانی) دادیم، به آن ایمان میآورند، و از همین گروه (مشرکان نیز) کسی است که به آن ایمان میآورد، و آیات ما را جز کافران انکار نمیکنند.
Verse 48
و تو (هرگز) پیش از این (قرآن) هیچ کتابی را نمیخواندی، و با (دست) راست خود چیزی نمینوشتی، اگر چنین بود، باطل گرایان به شک (و تردید) میافتادند.
Verse 49
بلکه آن (قرآن) آیات روشنی است که در سینۀ کسانیکه دانش داده شدهاند، جای دارد، و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمیکنند.
Verse 50
و گفتند: «چرا نشانههایی از سوی پروردگارش بر او نازل نشده است؟!» (ای پیامبر!) بگو: «همانا نشانهها (همه) نزد الله است (و به فرمان او نازل میشود) و من تنها هشداردهندهای آشکار هستم».
Verse 51
آیا برای آنها کافی نیست که همانا ما (این) کتاب (قرآن) را بر تو نازل کردیم که (پیوسته) بر آنها تلاوت میشود؟! بیگمان در این (قرآن) رحمت و پندی است برای کسانیکه ایمان میآورند.
Verse 52
بگو: «همین بس که الله میان من و شما گواه است، آنچه را در آسمانها و زمین است میداند، و کسانیکه به باطل ایمان آوردند و به الله کافر شدند، اینان زیانکاران (واقعی) هستند»
Verse 53
و آنها با شتاب عذاب را از تو طلب میکنند، و اگر موعد مقرری تعیین نشده بود، یقیناً عذاب (الهی) به (سراغ) آنها میآمد، و ناگهان در حالیکه نمیدانند به (سراغ) آنها خواهد آمد.
Verse 54
ﭟﭠﭡﭢﭣﭤ
ﭥ
و آنها با شتاب عذاب را از تو میطلبند، و بیگمان جهنم به کافران احاطه دارد.
Verse 55
روزیکه عذاب آنها را از بالای (سر)شان و از زیر پاهایشان در بر میگیرد، و (الله به آنها) میفرماید: «بچشید آنچه را انجام میدادید.
Verse 56
ای بندگان من که ایمان آوردهاید! بیگمان زمین من وسیع است، پس تنها مرا بپرستید».
Verse 57
هر کسی چشندۀ مرگ است، سپس به سوی ما باز گردانده میشوید.
Verse 58
و کسانیکه ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، قطعاً آنها را در غرفههایی از بهشت جای میدهیم که نهرها در زیر آن جاری است، جاودانه در آن خواهند ماند، چه خوب است پاداش عمل کنندگان.
Verse 59
ﮙﮚﮛﮜﮝ
ﮞ
(همان) کسانیکه صبر کردند و تنها بر پروردگارشان توکل میکنند.
Verse 60
و چه بسیار جنبدگانیکه روزی خود را بر دوش نمیگیرند، الله به آنها و شما روزی میدهد، و او شنوای داناست.
Verse 61
و اگر از آنها بپرسی: «چه کسی آسمانها و زمین را آفریده، و خورشید و ماه را مسخر کرده است؟!» البته میگویند: «الله» پس چگونه (از حق) منحرف میشوند؟!
Verse 62
الله روزی را برای هر کس از بندگانش که بخواهد فراخ میگرداند، و (یا) برایش تنگ میدارد، بیگمان الله به همه چیز داناست.
Verse 63
و اگر از آنها بپرسی: «چه کسی از آسمان آبی را نازل کرد، آنگاه با آن (آب) زمین را بعد از مردنش زنده کرد؟» البته میگویند: «الله» بگو: «حمد و ستایش مخصوص الله است» بلکه بیشتر آنها در نمییابند.
Verse 64
و این زندگی دنیا (چیزی) جز سرگرمی و بازیچه نیست، و بیتردید اگر میدانستند سرای آخرت همان زندگی (واقعی) است.
Verse 65
پس هنگامیکه در کشتی سوار شوند، الله را با اخلاص میخوانند، پس چون (الله) آنها را (با آوردن) به خشکی نجات داد، باز آنان شرک میآورند.
Verse 66
تا آنچه را به آنها دادهایم؛ کفران کنند، و تا (از لذات زندگی دنیا) بهره گیرند، پس به زودی خواهند دانست.
Verse 67
آیا ندیدند که همانا ما حرم امنی (برای آنها) قرار دادیم، در حالیکه مردم از اطراف آنان ربوده میشوند؟! آیا به باطل ایمان میآورند و به نعمت الله ناسپاسی میکنند؟!
Verse 68
و کیست ستمکارتر از آن کسیکه بر الله دروغ بندد یا حق را چون به سوی او آید تکذیب کند؟! آیا جایگاه کافران در جهنم نیست؟!
Verse 69
و کسانیکه در راه ما (کوشش و) جهاد کنند؛ قطعاً به راههای خویش هدایت شان میکنیم، و یقیناً الله با نیکوکاران است.
تقدم القراءة