Verse 1

ﭑﭒ ﭓ ​

الله به فرشتگانی که در عبادت خویش به‌هم‌فشرده در صف ایستاده‌اند سوگند یاد فرمود.

Verse 2

ﭔﭕ ﭖ ​

و به فرشتگانی که ابرها را تکان می‌دهند، و آنها را به هرجا که الله می‌خواهد ببارد می‌رانند سوگند یاد فرمود.

Verse 3

ﭗﭘ ﭙ ​

و به فرشتگانی که کلام الله را تلاوت می‌کنند سوگند یاد فرمود.

Verse 4

ﭚﭛﭜ ﭝ ​

که - ای مردم- قطعاً معبود برحق شما ذات یگانه‌ای است که هیچ شریکی ندارد، و او الله است.

Verse 5

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو وجود دارد، و پروردگار محل‌های برآمدن و فرورفتن خورشید در طول سال است.

Verse 6

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

به‌راستی‌که ما نزدیک‌ترین آسمان به زمین را با زیوری زیبا یعنی ستارگانی که مانند جواهر درخشان به نظر می‌رسند آراستیم.

Verse 7

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و آسمان دنیا را از هر شیطان سرکش و خارج از طاعت با ستارگان که به آنها مورد اصابت قرار می‌گیرد حفظ کردیم.

Verse 8

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

این شیاطین نمی‌توانند به سخنان فرشتگان در آسمان گوش دهند آن‌گاه که دربارۀ آنچه الله از شریعت و تقدیر خویش به آنها وحی می‌کند با یکدیگر سخن می‌گویند، و از هر طرف با شهاب‌ها مورد اصابت قرار می‌گیرند.

Verse 9

ﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

تا از گوش ‌دادن به فرشتگان به شدت رانده و دور شوند، و در آخرت عذابی دردآور و همیشگی که هیچگاه قطع نمی‌شود دارند.

Verse 10

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

مگر یکی از شیاطین چیزی به سرعت برباید، یعنی کلمه‌ای از آنچه ساکنان زمین از آن آگاه نشده‌اند و فرشتگان در مورد آن با یکدیگر گفتگو می‌کنند و میان آنها می‌چرخد، که شهابی درخشان او را تعقیب می‌کند و می‌سوزاند، و چه بسا قبل از اینکه شهاب او را بسوزاند آن کلمه را نزد برادرانش بیفکند و به کاهنان برسد، آن‌گاه با آن یک کلمه صد دروغ می‌سازند.

Verse 11

ﮋﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗ ﮘ ​

پس -ای محمد- از کافران منکر رستاخیز بپرس: آیا آنها آفرینش سخت‌تر و بدن‌های قوی‌تر و اعضای بزرگ‌تری از آسمان‌ها و زمین و فرشتگان که آفریدیم دارند؟ در حقیقت، ما آنها را از گِلی لیز و چسبنده آفریده‌ایم، پس چگونه رستاخیز را انکار می‌کنند، درحالی‌که از ماده‌ای ضعیف یعنی گِل لیز و چسبنده آفریده شده‌اند؟

Verse 12

ﮙﮚﮛ ﮜ ​

بلکه -ای محمد- از قدرت و تدبیر الله در امور مخلوقاتش، و از تکذیب مشرکان به رستاخیز تعجب می‌کنی، و این مشرکان به‌سبب تکذیب زیاد رستاخیز، آنچه را که در مورد رستاخیز می‌گویی به تمسخر می‌گیرند.

Verse 13

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و این مشرکان هرگاه به یکی از اندرزها پند داده شوند از آن پند نمی‌گیرند، و بهره نمی‌برند؛ چون دل‌های‌شان سخت شده است.

Verse 14

ﮢﮣﮤﮥ ﮦ ​

و هرگاه یکی از آیات پیامبر صلی الله علیه وسلم را که بر راستگویی او دلالت دارد مشاهده کنند بیش از حد، تمسخر و تعجب می‌کنند.

Verse 15

ﮧﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و می‌گویند: این چیزی که محمد آورده جز سحری آشکار نیست.

Verse 16

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا پس از اینکه مُردیم و خاک و استخوان‌هایی پوسیده و خشک شدیم زنده برانگیخته می‌شویم؟! به‌راستی‌که این امر دور از انتظار است.

Verse 17

ﯗﯘ ﯙ ​

آیا پدران نخستین ما که قبل از ما مرده‌اند برانگیخته می‌شوند؟!

Verse 18

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

- ای محمد- در پاسخ آنها بگو: بله پس از اینکه خاک و استخوان‌هایی پوسیده شدید برانگیخته می‌شوید، و پدران نخستین شما نیز برانگیخته می‌شوند، و همگی برانگیخته می‌شوید درحالی‌که خوار و ذلیل هستید.

Verse 19

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥ ﯦ ​

و آن فقط یک دمیدن در صور (دمیدن دوم) است آن‌گاه همگی به هول و هراس روز قیامت می‌نگرند و منتظر هستند که الله چه کاری در مورد آنها انجام می‌دهد.

Verse 20

ﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و مشرکان تکذیب‌ کنندۀ رستاخیز می‌گویند: وای نابود شدیم این روز جزا است که در آن الله بندگانش را براساس اعمالی‌که در زندگی خویش در دنیا از پیش فرستاده‌اند جزا می‌دهد.

Verse 21

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

آن‌گاه به آنها گفته می‌شود: این است همان روز داوری میان بندگان که در دنیا آن را انکار و تکذیب می‌کردید.

Verse 22

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

و در آن روز به فرشتگان گفته می‌شود: مشرکانی را که با شرک خویش ستم کردند و مشرکان مشابه و تکذیب‌ کنندگان همراه آنها، و بت‌هایی را که به جای الله عبادت می‌کردند گرد آورید،

Verse 23

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

و جهنم را به آنها بشناسانید و آنها را به‌سوی آن راهنمایی کنید و برانید، زیرا جهنم مقصدشان است.

Verse 24

ﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

و قبل از وارد کردن به جهنم، آنها را برای حسابرسی نگه دارید، زیرا آنها مورد سوال قرار می‌گیرند، و پس از حسابرسی آنها را به‌سوی جهنم برانید.

Verse 25

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

و از روی توبیخ به آنها گفته می‌شود: شما را چه شده است چرا به یکدیگر یاری نمی‌رسانید همان‌گونه که در دنیا به یکدیگر یاری می‌رساندید، و گمان می‌کردید بت‌های‌تان به شما یاری می‌رسانند؟!

Verse 26

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

بلکه آنها در این روز تسلیم فرمان الله و خوار هستند، و به‌سبب ناتوانی و نداشتنِ چاره، به یکدیگر یاری نمی‌رسانند.

Verse 27

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

به یکدیگر روی می‌آورند و به سرزنش و نزاع با یکدیگر می‌پردازند و این زمانی‌ است که سرزنش و تنازع سودی نمی‌رساند.

Verse 28

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

پیروان به پیشوایان می‌گویند: - ای بزرگان ما- به‌راستی‌که شما (برای گمراه کردن ما) با شعار دین و حق به نزد ما می‌آمدید و کفر و شرک به الله و ارتکاب گناهان را برایمان می‌آراستید، و ما را از حقیقتی که رسولان از جانب الله آوردند متنفر می‌ساختید.

Verse 29

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

پیشوایان به پیروان می‌گویند: امر - آن‌گونه که ادعا می‌کنید- نیست خودتان بر کفر قرار داشتید و مؤمن نبودید، بلکه منکر بودید.

Verse 30

ﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

و ای پیروان، ما هیچ تسلطی به زور یا غلبه بر شما نداشتیم تا شما را در کفر و شرک و ارتکاب گناهان قرار دهیم، بلکه خودتان مردمی متجاوز از حد در کفر و گمراهی بودید.

Verse 31

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

پس وعید الله در این فرموده‌اش: ﴿لأَمْلأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ﴾ [ص: 85] «یقیناً جهنم را از تو و از کسانی که از تو پیروی کنند، پر خواهم کرد» بر ما و شما واجب شد، و از این‌رو - بدون تردی­­­د- آنچه را که پروردگارمان با آن تهدید کرد می‌چشیم.

Verse 32

ﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

و ما شما را به گمراهی و کفر فراخواندیم، زیرا خودمان از راه هدایت گمراه بودیم.

Verse 33

ﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

پس به‌راستی‌که پیروان و پیشوایان در عذاب روز قیامت با هم شریک هستند.

Verse 34

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

همان‌گونه که عذاب را به اینها می‌چشانیم، قطعاً با سایر مجرمان نیز چنین رفتار می‌کنیم.

Verse 35

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

در حقیقت وقتی در دنیا کلمۀ لا إله إلا الله به این مشرکان گفته می‌شد تا به مقتضای آن عمل و مخالف آن را ترک کنند، از روی تکبر و برتری‌جویی در برابر حق آن را نمی‌پذیرفتند و از آن فرمان‌برداری نمی‌کردند.

Verse 36

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

و با استدلال به کفرشان می‌گفتند: آیا عبادت معبودهایمان را به خاطر سخن شاعری دیوانه رها کنیم؟! منظورشان از این گفته رسول‌الله صلی الله علیه وسلم بود.

Verse 37

ﮤﮥﮦﮧﮨ ﮩ ​

و به تحقیق که دروغ بزرگی ساختند، زیرا رسول‌الله صلی الله علیه وسلم مجنون و شاعر نیست، بلکه قرآنِ دعوتگر به توحید الله و پیروی رسولش را آورده، و رسولان علیهم السلام را در آنچه از توحید و اثبات معاد از جانب الله آورده‌اند تصدیق کرده، و در هیچ موردی با آنها مخالفت نکرده است.

Verse 38

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

- ای مشرکان- به‌راستی‌که شما به‌سبب کفر و تکذیب رسولان عذاب دردآور روز قیامت را می‌چشید.

Verse 39

ﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

و -ای مشرکان- جز به کفر به الله و ارتکاب گناهان که در دنیا انجام می‌دادید جزا داده نمی‌شوید.

Verse 40

ﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

اما بندگان مؤمن الله که الله آنها را برای عبادت خویش خالص گرداند، و آنها عبادت را برای او تعالی خالص کردند، از این عذاب در نجات هستند.

Verse 41

ﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

الله به این بندگان مخلص روزی‌ای می‌دهد که از نظر خوشمزگی و زیبایی و دوام، مشخص و ممتاز است.

Verse 42

ﯡﯢﯣ ﯤ ​

و بخشی از این روزی آن است که از لذیذترین میوه‌هایی که می‌خوردند و می‌خواهند روزی داده می‌شوند، و افزون بر آن با بالابردن درجات و نظر به وجه بخشندۀ الله گرامی داشته می‌شوند.

Verse 43

ﯥﯦﯧ ﯨ ​

به تمام این موارد در بهشت‌های پرنعمت و جاویدان و ثابتی که هرگز قطع نمی‌شود و از بین نمی‌رود می‌رسند.

Verse 44

ﯩﯪﯫ ﯬ ​

بر تخت‌هایی روبروی هم که به یکدیگر می‌نگرند تکیه می‌زنند.

Verse 45

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

جام‌های خمری که از نظر درخشندگی مانند آب جاری است گرداگرد آنها چرخانده می‌شود.

Verse 46

ﯳﯴﯵ ﯶ ​

به رنگ سفید که هرکس آن را بنوشد لذت کامل را می‌برد.

Verse 47

ﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

مانند خمر دنیا نیست، زیرا مستی‌ای که عقل‌ها را می‌رباید در آن وجود ندارد، و مصرف‌ کنندۀ آن سردرد نمی‌گیرد، و جسم و عقلش سالم می‌ماند.

Verse 48

ﯿﰀﰁﰂ ﰃ ​

و در بهشت زنانی پاکدامن نزدشان هستند، که به غیر شوهران‌شان نمی‌نگرند، و چشمان بسیار زیبایی دارند.

Verse 49

ﰄﰅﰆ ﰇ ​

در سفیدی رنگ‌های‌شان که با زردی آمیخته شده است گویی تخم پرنده‌ای حفاظت‌شده هستند که دستی آن را لمس نکرده است.

Verse 50

ﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

و بهشتیان به یکدیگر روی می‌آورند و در مورد گذشتۀ خویش و آنچه در دنیا برای‌شان اتفاق افتاده از یکدیگر می‌پرسند.

Verse 51

ﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

یکی از این مؤمنان می‌گوید: به‌راستی‌که من در دنیا همنشینی داشتم که رستاخیز را انکار می‌کرد.

Verse 52

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

که با انکار و تمسخر به من می‌گفت: - ای دوست- آیا تو از تصدیق‌ کنندگان رستاخیز مردگان هستی؟

Verse 53

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

آیا وقتی مردیم و خاک و استخوان‌هایی پوسیده شدیم برانگیخته می‌شویم و در برابر اعمالی‌که در دنیا انجام دادیم جزا داده می‌شویم؟

Verse 54

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

همنشین مؤمن او به یاران بهشتی‌اش می‌گوید: با هم نگاهی بیندازیم تا سرانجام آن همنشین را که منکر رستاخیز بود ببینیم؟

Verse 55

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

پس او می‌نگرد آن‌گاه همنشینش را در وسط جهنم می‌بیند.

Verse 56

ﭩﭪﭫﭬﭭ ﭮ ​

می‌گوید: - ای همنشین- به الله سوگند نزدیک بود که با دعوت به‌سوی کفر و انکار رستاخیز، مرا با ورود به جهنم نابود کنی.

Verse 57

ﭯﭰﭱﭲﭳﭴ ﭵ ​

و اگر الله با هدایت و توفیق به ایمان بر من نعمت نبخشیده بود، به‌طور قطع مانند تو از حاضر شدگان در عذاب بودم.

Verse 58

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

پس -ای بهشتیان- ما نمی‌میریم.

Verse 59

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿ ﮀ ​

جز بار اول که در زندگی دنیا مُردیم، بلکه در بهشت جاویدان می‌مانیم، و آن‌گونه که کافران عذاب می‌شوند عذاب نمی‌شویم.

Verse 60

ﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

به‌راستی این جزا- یعنی ورود به بهشت و جاودانگی در آن و نجات از جهنم- که پروردگارمان به ما پاداش داد همان پیروزی بزرگی است که هیچ پیروزی‌ای با آن برابری نمی‌کند.

Verse 61

ﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

عمل‌کنندگان باید برای چنین پاداش کار کنند، زیرا این همان تجارت سودآور است.

Verse 62

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

آیا نعمت‌های مذکور که الله برای آن دسته از بندگانش که آنها را برای طاعت خویش خالص گردانیده، بهتر و دارای منزلت و مرتبۀ نیکوتری است، یا درخت زقوم نفرین‌شده در قرآن که غذای کافران است که نه فربه می‌کند و نه گرسنگی را برطرف می‌سازد؟!

Verse 63

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

به‌راستی‌که این درخت را مایۀ رنج قرار دادیم و کسانی‌که با کفر و گناهان به خودشان ستم کرده‌اند با آن عذاب می‌شوند، چون گفتند: قطعاً آتش درخت را می‌خورد، پس امکان ندارد که درخت در آتش بروید.

Verse 64

ﮘﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

در حقیقت درخت زقوم درختی است که رستنگاه پلیدی دارد، زیرا از ته جهنم می‌روید.

Verse 65

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

میوه‌اش سیمای زشتی دارد گویی سرهای شیاطین است، و زشتی سیما از زشتی درون خبر می‌دهد، یعنی مزۀ بدی دارد.

Verse 66

ﮤﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

پس کافران به‌طور قطع از میوۀ تلخ و زشت آن می‌خورند، و شکم‌های خالی‌شان را از آن پُر می‌کنند.

Verse 67

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

و به‌راستی‌که پس از خوردن از این میوه، نوشیدنی غلیظ و زشت و سوزانی دارند.

Verse 68

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

سپس بازگشت آنها به‌طور قطع به‌سوی عذاب جهنم است، یعنی از عذابی به عذابی دیگر منتقل می‌شوند.

Verse 69

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

به‌راستی‌که این کافران پدران‌شان را از راه هدایت گمراه یافتند، و از روی تقلید و نه از روی دلیل به آنها اقتدا کردند.

Verse 70

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و رد پای پدران‌شان در گمراهی را به سرعت دنبال می‌کنند.

Verse 71

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و به تحقیق که قبل از آنها بیشتر نخستینیان گمراه شده‌اند، پس - ای رسول- قوم تو اولین امتی نیستند که گمراه شدند.

Verse 72

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و به تحقیق‌که در آن امت‌های نخستین رسولانی فرستادیم که آنها را از عذاب الله می‌ترساندند، اما کفر ورزیدند.

Verse 73

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس -ای رسول- بنگر که سرانجام اقوامی که رسولان‌شان آنها را انذار دادند اما به رسولان پاسخ مثبت ندادند چگونه بود، به‌راستی‌که به‌سبب کفر و تکذیب رسولان، سرانجام آنها ورود به جهنم بود که برای همیشه در آن می‌مانند.

Verse 74

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

مگر کسانی از آنها که الله آنها را به ایمان خالص گرداند، که از عذابی که سرانجام این تکذیب‌ کنندگان کافر بود نجات می‌یابند.

Verse 75

ﯺﯻﯼﯽﯾ ﯿ ​

و به تحقیق‌که دعای پیامبرمان نوح علیه السلام را اجابت کردیم آن‌گاه که علیه قومش چون او را تکذیب کردند دعا کرد، زیرا ما اجابت‌ کنندگان نیکویی هستیم، که دعای نوح علیه السلام علیه آنها را سریع اجابت کردیم.

Verse 76

ﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

و به تحقیق که او و خانواده‌اش و مؤمنان همراه او را از آزارهای قومش و از غرق ‌شدن با طوفان بزرگ که بر کافران قومش فرستاده شد نجات دادیم.

Verse 77

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

و فقط خانواده و پیروان مؤمن او را نجات دادیم، و سایر افراد قومش را که کافر بودند غرق کردیم.

Verse 78

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

و در میان امت‌های آینده یادی نیکو برایش باقی گذاشتیم که با آن او را می‌ستایند.

Verse 79

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

امنیت و سلامتی است برای نوح از اینکه سخن بدی در میان امت‌های آینده در مورد او گفته شود، بلکه ستایش و یاد نیکو برایش باقی خواهد ماند.

Verse 80

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

قطعاً مانند این پاداش که به نوح علیه السلام دادیم کسانی را که به نیکویی فقط الله را عبادت و فرمان‌برداری کردند پاداش خواهیم داد.

Verse 81

ﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

به‌راستی‌که نوح علیه السلام از بندگان مؤمن ما که از الله اطاعت می‌کنند بود.

Verse 82

ﭫﭬﭭ ﭮ ​

سپس باقی‌ماندگان را با فرستادن طوفانی غرق ساختیم، و هیچ‌یک از آنها را باقی نگذاشتیم.

Verse 83

ﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

و همانا ابراهیم علیه السلام از پیروان دین او بود که در دعوت به‌سوی توحید الله با او متفق هستند.

Verse 84

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

پس یاد کن آن‌گاه که با قلبی سالم از شرک درحالی‌که به‌خاطر الله در مورد مخلوقاتش خیرخواهی می‌کرد نزد پروردگارش آمد.

Verse 85

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

آن‌گاه که از روی توبیخ به پدر و قوم مشرک خویش گفت: چه چیزی به جای الله عبادت می‌کنید؟!

Verse 86

ﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

آیا معبودهایی دروغین به جای الله عبادت می‌کنید؟

Verse 87

ﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

پس -ای قوم من- گمان‌تان به پروردگار جهانیان چیست وقتی در حالی با او روبرو می‌شوید که غیر او را عبادت می‌کنید؟ به نظر شما چه کاری با شما انجام خواهد داد؟!

Verse 88

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

و ابراهیم علیه السلام که چاره می‌اندیشید از خروج همراه قومش رهایی یابد نگاهی به ستارگان انداخت.

Verse 89

ﮒﮓﮔ ﮕ ​

و برای آوردن بهانه در خروج همراه قومش به‌سوی عیدگاه آنها گفت: من بیمار هستم.

Verse 90

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

پس او را پشت سرشان رها کردند و رفتند.

Verse 91

ﮚﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

آن‌گاه پنهانی به‌سوی معبودهای‌ قومش که آنها را به جای الله عبادت می‌کردند رفت، و برای تمسخر معبودهای‌شان گفت: آیا از غذایی که مشرکان برای‌تان می‌سازند نمی‌خورید؟!

Verse 92

ﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

چرا سخن نمی‌گویید، و به کسی‌که از شما سوال می‌پرسد پاسخ نمی‌دهید؟! آیا چنین چیزی به جای الله عبادت می‌شود؟!

Verse 93

ﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

پس ابراهیم علیه السلام به‌سوی آنها رفت و برای در هم ‌شکستن‌شان با دست راستش بر آنها ضربه می‌زد.

Verse 94

ﮫﮬﮭ ﮮ ​

و عبادت‌ کنندگان این بت‌ها شتابان به‌سوی او روی آوردند.

Verse 95

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

ابراهیم علیه السلام آرام و استوار با آنها روبرو شد، و از سر توبیخ به آنها گفت: آیا به جای الله معبودهایی را عبادت می‌کنید که آنها را با دستان خودتان می‌تراشید؟!

Verse 96

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

درحالی‌که الله سبحانه هم خود شما، و هم اعمال‌تان را آفریده، و این بت‌ها یکی از اعمال شما هستند، پس او تعالی سزاوار است که به تنهایی عبادت شود، و دیگران با او شریک قرار داده نشوند.

Verse 97

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠ ﯡ ​

پس چون از مبارزۀ او با دلیل ناتوان ماندند به زور پناه بردند، و در مورد کاری که با ابراهیم علیه السلام انجام دهند با یکدیگر به رایزنی پرداختند، گفتند: برایش بنایی بسازید، و آن را از هیزم پر کنید و به آتش بکشید، سپس او را در آن افکنید.

Verse 98

ﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

پس قوم ابراهیم قصد بدی برای نابودی‌اش کردند تا از او راحت شوند، اما آنها را از زیانکاران قرار دادیم و آتش را بر ابراهیم خنک و سالم گرداندیم.

Verse 99

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و ابراهیم علیه السلام گفت: قطعاً من با ترک سرزمین قوم خویش به‌سوی پروردگارم مهاجرت می‌کنم تا بتوانم او را عبادت کنم، پروردگارم به زودی مرا بر آنچه که خیر دنیا و آخرتم در آن است راهنمایی خواهد کرد.

Verse 100

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پروردگارا، فرزندی صالح به من روزی بده تا یاورم و عوض قوم من در غربت برایم باشد.

Verse 101

ﯵﯶﯷ ﯸ ​

پس دعایش را برای او اجابت کردیم و خبری شادکننده به او دادیم، این‌گونه‌که فرزندی به او مژده دادیم که بزرگ می‌شود، و بردبار می‌گردد، این فرزند همان اسماعیل علیه السلام است.

Verse 102

ﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

پس وقتی اسماعیل علیه السلام جوان شد، و می‌توانست با پدرش به تلاش ایستد، پدرش ابراهیم علیه السلام رؤیایی دید. و رؤیای پیامبران وحی است. ابراهیم علیه السلام برای آگاه ‌کردن پسرش از مضمون این رؤیا گفت: ای پسرم، من در خواب دیدم که تو را ذبح می‌کنم، پس بنگر که نظرت در این مورد چیست؟، اسماعیل این‌گونه به پدرش پاسخ داد: ای پدرم، مرا طبق فرمان الله قربانی کن، که مرا از شکیبایان و راضی شدگان به حکم الله خواهی یافت.

Verse 103

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

پس آن‌گاه که هر دو در برابر الله فروتن و فرمان‌بردار شدند، ابراهیم علیه السلام پیشانی پسرش را بر زمین افکند تا برای اجرای فرمان الهی، او را قربانی کند.

Verse 104

ﭖﭗﭘ ﭙ ​

و به ابراهیم علیه السلام در‌حالی‌که تلاش می‌کرد فرمان الله بر ذبح پسرش را اجرا کند ندا دادیم که: ای ابراهیم.

Verse 105

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

قطعاً رؤیایی را که در خواب دیدی با عزم خویش بر ذبح پسرت محقق گرداندی، همانا ما - چنان‌که با رهانیدن تو از این مصیبت بزرگ به تو پاداش دادیم- به نیکوکاران پاداش می‌دهیم و آنها را از مصیبت‌ها و سختی‌ها می‌رهانیم.

Verse 106

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

به‌راستی‌که این همان آزمایش آشکار است، و ابراهیم علیه السلام در آن موفق شده است.

Verse 107

ﭩﭪﭫ ﭬ ​

و اسماعیل علیه السلام را با قوچی بزرگ که به جای او قربانی شود رهانیدیم.

Verse 108

ﭭﭮﭯﭰ ﭱ ​

و یادی نیکو در امت‌های آینده از ابراهیم علیه السلام باقی گذاشتیم.

Verse 109

ﭲﭳﭴ ﭵ ​

درودی از جانب الله برای او، و دعایی برای ایمنی از هر آسیب و آفتی.

Verse 110

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

همان‌گونه که این پاداش را به ابراهیم علیه السلام در قبال طاعتش دادیم نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.

Verse 111

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

به‌راستی‌که ابراهیم علیه السلام از بندگان مؤمن ما بود که آنچه را بندگی برای الله اقتضا می‌کند به جای می‌آورند.

Verse 112

ﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

و او را به پاداش فرمان‌برداری از الله در قربانی‌ کردن تنها فرزندش، اسماعیل علیه السلام، به فرزندی دیگر که پیامبر و بنده‌ای صالح می‌شود یعنی اسحاق علیه السلام مژده دادیم.

Verse 113

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

و بر او و پسرش اسحاق علیه السلام برکتی از جانب خویش فرو فرستادیم، و نعمت‌ها از جمله افزایش فرزندان‌شان را بر آنها زیاد کردیم، و از نسل آن دو برخی با طاعت خویش برای پروردگارش نیکوکار بودند، و برخی با کفر و ارتکاب گناهان، آشکارا بر خویش ستم می‌کردند.

Verse 114

ﮑﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و به تحقیق که بر موسی و بردارش هارون علیهما السلام با نبوت منت نهادیم.

Verse 115

ﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

و آن دو و قوم‌شان بنی‌اسرائیل را از بردگی فرعون و غرق‌ شدن رهانیدیم.

Verse 116

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و آنها را بر فرعون و لشکریانش پیروز کردیم، تا بر دشمن‌شان چیره شدند.

Verse 117

ﮢﮣﮤ ﮥ ​

و به موسی و برادرش هارون علیهما السلام تورات را کتابی آشکار و بدون هیچ ابهامی از جانب الله عطا کردیم.

Verse 118

ﮦﮧﮨ ﮩ ​

و آن دو را به راه راستی که هیچ انحرافی در آن نیست هدایت کردیم، یعنی راه دین اسلام که به رضایت آفریدگار سبحانه منجر می‌شود.

Verse 119

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

و یادی نیک و ستایشی پاکیزه در امت‌های آینده برای آن دو باقی گذاشتیم.

Verse 120

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

درودی از جانب الله برای شادی و تمجید از آن دو و دعای ایمنی‌شان از هر امر ناگواری.

Verse 121

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

در حقیقت همان‌گونه که این پاداش نیکو را به موسی و هارون علیهما السلام دادیم به کسانی‌که به نیکویی از پروردگارشان اطاعت کردند پاداش می‌دهیم.

Verse 122

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

به‌راستی‌که موسی و هارون از بندگان مؤمن به الله و عاملان به آنچه برای‌شان تشریع کرد بودند.

Verse 123

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و به یقین که الیاس علیه السلام از فرستاده ‌شدگان پروردگارش بود، که الله با نبوت و رسالت بر آنها نعمت بخشید.

Verse 124

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

آن‌گاه که به قوم خویش از بنی‌اسرائیل که به‌سوی آنها فرستاده شد گفت: ای قوم من، آیا با اجرای اوامر الله از جمله توحید، و اجتناب از نواهی او مانند شرک، تقوای او تعالی را پیشه نمی‌کنید؟!

Verse 125

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

آیا به جای الله تندیس‌تان بَعل را عبادت می‌کنید، و عبادت الله را که بهترین آفرینندگان است رها می‌کنید؟!

Verse 126

ﯰﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

و الله همان پروردگارتان است که شما را آفرید، و پیش از آفرینش شما پدران‌تان را آفرید، پس او سزاوار عبادت است، نه بت‌هایی که هیچ سود و زیانی نمی‌رسانند.

Verse 127

ﭑﭒﭓ ﭔ ​

پس قومش کاری نکردند جز اینکه او را تکذیب کردند، و به‌سبب تکذیب در عذاب حاضر می‌شوند.

Verse 128

ﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

مگر کسی از قومش که با اخلاص برای الله در عبادت خویش مؤمن بود؛ که از عذاب نجات می‌یابد.

Verse 129

ﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

و ستایشی نیکو و یادی پاکیزه در امت‌های آینده برایش باقی گذاشتیم.

Verse 130

ﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

درود و ستایشی از جانب الله برای الیاس.

Verse 131

ﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

به‌راستی همان‌گونه که این پاداش نیکو را به الیاس دادیم به بندگان مؤمن و نیکوکار خویش پاداش می‌دهیم.

Verse 132

ﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

به‌راستی‌که الیاس علیه السلام از بندگان مؤمن واقعی و راستین در ایمان به پروردگارشان بود.

Verse 133

ﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و به یقین لوط علیه السلام از رسولان الله بود که آنها را بشارت ‌دهنده و انذار دهنده به‌سوی اقوام‌شان فرستاد.

Verse 134

ﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

پس به یاد آور آن‌گاه که او و تمام خانواده‌اش را از عذاب فرستاده‌ شده بر قومش نجات دادیم.

Verse 135

ﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

مگر همسر او را، که عذاب قومش این زن را فراگرفت؛ چون مانند آنها کافر بود.

Verse 136

ﭽﭾﭿ ﮀ ​

سپس باقی‌ماندگان قومش را که او را تکذیب کردند، و آنچه را آورده بود تصدیق نکردند نابود کردیم.

Verse 137

ﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و - ای ساکنان مدینه- به‌راستی‌که شما در سفرهای‌تان به‌سوی شام هنگام صبح از منازل آنها می‌گذرید.

Verse 138

ﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

و شبانه نیز بر آنها می‌گذرید، پس آیا نمی‌اندیشید، و از عذابی که پس از تکذیب و کفر و ارتکاب فاحشه‌ای که قبل از آنها کسی مرتکب نشده بود گرفتار شدند پند نمی‌گیرید؟!

Verse 139

ﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و به تحقیق که بندۀ ما یونس علیه السلام از رسولان الله بود که آنها را بشارت ‌دهنده و انذار دهنده به‌سوی اقوام‌شان فرستاد.

Verse 140

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

آن‌گاه که بدون اذن پروردگارش از قوم خویش گریخت، و سوار کشتی‌ای پُر از مسافر و کالا شد.

Verse 141

ﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

و نزدیک بود کشتی به‌سبب پُری غرق شود، و مسافران از ترس غرق‌شدن کشتی به‌سبب مسافران زیاد، قرعه انداختند تا برخی از آنها را به دریا افکنند، پس یونس علیه السلام از این مغلوب‌شدگان بود، و او را در دریا افکندند.

Verse 142

ﮛﮜﮝﮞ ﮟ ​

وقتی او را در دریا افکندند ماهی او را گرفت، و بلعید، درحالی‌که سزاوار سرزنش بود؛ چون بدون اذن پروردگارش به دریا رفته بود.

Verse 143

ﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

و اگر یونس قبل از این مصیبت از کسانی نبود که الله را بسیار ذکر می‌کنند، و اگر در شکم ماهی تسبیح نمی‌گفت.

Verse 144

ﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

به‌طور قطع تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند و همان‌جا قبرش می‌شد.

Verse 145

ﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

پس او را از شکم ماهی به زمینی خالی از درخت و بنا افکندیم، درحالی‌که به خاطر ماندن مدت‌زمانی در شکم ماهی بدنش ضعیف شده بود.

Verse 146

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

و در آن زمین تهی و خلوت، درخت کدویی برایش رویانیدیم تا از آن سایه بگیرد و بخورد.

Verse 147

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و او را به‌سوی قومش درحالی‌که صد هزار نفر، بلکه بیشتر بودند فرستادیم.

Verse 148

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

پس به آنچه که آورد ایمان آوردند و تصدیق کردند، و الله آنها را در زندگی دنیا بهره‌مند کرد تا اینکه اجل‌های مشخص آنها به پایان رسید.

Verse 149

ﯦﯧﯨﯩﯪ ﯫ ​

پس - ای محمد- برای اعتراض از مشرکان بپرس: آیا دختران را که نمی‌پسندید برای الله قرار می‌دهید، و پسران را که دوست دارید برای خودتان قرار می‌دهید؟! این چه تقسیمی است؟!

Verse 150

ﯬﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

چگونه ادعا کردند که فرشتگان دختر هستند، درحالی‌که نه هنگام آفرینش فرشتگان حاضر بوده‌اند، و نه آنها را دیده‌اند؟!

Verse 151

ﯳﯴﯵﯶﯷ ﯸ ​

بدانید که مشرکان با بستن دروغ و افترا بر الله.

Verse 152

ﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

به او تعالی فرزند نسبت می‌دهند، و به‌راستی‌که آنها در این ادعا دروغگو هستند.

Verse 153

ﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

آیا الله برای خودش دختران را که شما آنها را نمی‌پسندید بر پسران که آنها را دوست دارید ترجیح داده است؟! هرگز.

Verse 154

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

- ای مشرکان- شما را چه شده است که این حکم ستمکارانه را صادر می‌کنید که دختران را برای الله، و پسران را برای خودتان قرار می‌دهید؟!

Verse 155

ﭖﭗ ﭘ ​

آیا بطلان این اعتقاد فاسد خویش را یادآور نمی‌شوید؟! زیرا اگر یادآور می‌شدید هرگز این سخن را نمی‌گفتید.

Verse 156

ﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

یا بر این سخن دلیلی آشکار و برهانی واضح از کتابی یا رسولی دارید؟!

Verse 157

ﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

پس کتابتان را که دلیل این امر را برای‌تان دارد بیاورید اگر در این ادعا راستگو هستید.

Verse 158

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

و مشرکان میان الله و فرشتگان که از آنها پوشیده هستند رابطۀ نَسَبی قرار دادند چون ادعا کردند فرشتگان دختران الله هستند، و به تحقیق که فرشتگان دانسته‌اند الله مشرکان را برای حسابرسی حاضر خواهد ساخت.

Verse 159

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

الله از فرزند و شریک و سایر مواردی که سزاوار او سبحانه نیست و مشرکان او تعالی را با آنها توصیف می‌کنند پاک و منزه است.

Verse 160

ﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

مگر بندگان مخلص الله؛ که آنها الله را فقط به صفات جلال و کمال که سزاوار او سبحانه است توصیف می‌کنند.

Verse 161

ﭺﭻﭼ ﭽ ​

پس -ای مشرکان- شما و آنچه که به جای الله عبادت می‌کنید.

Verse 162

ﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

هیچ‌کس را از دین حق گمراه نمی‌سازید.

Verse 163

ﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

مگر کسی‌که الله بر او حکم کرده که ساکن جهنم است، زیرا الله حکم خویش را در مورد او اجرا می‌کند و او کفر می‌ورزد، و وارد جهنم می‌شود، اما شما و معبودهای‌تان هیچ قدرتی بر این کار ندارید.

Verse 164

ﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و فرشتگان به منظور بیان بندگی خویش برای الله، و اعلام بیزاری خویش از ادعای مشرکان، گفتند: و هیچ‌یک از ما نیست مگر اینکه جایگاهی مشخص در عبادت و طاعت الله دارد.

Verse 165

ﮐﮑﮒ ﮓ ​

و به‌راستی‌که ما - فرشتگان- در صف‌هایی در عبادت و طاعت الله ایستاده‌ایم،

Verse 166

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و به تحقیق که ما الله را از صفات و توصیف‌هایی که سزاوار او تعالی نیست پاک می‌دانیم.

Verse 167

ﮘﮙﮚ ﮛ ​

و به‌راستی‌که مشرکان ساکن مکه پیش از بعثت محمد صلی الله علیه وسلم می‌گفتند:

Verse 168

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

اگر نزد ما کتابی از کتاب‌های نخستین، مانند تورات باشد،

Verse 169

ﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

به‌طور قطع عبادت را برای الله خالص می‌گردانیم،

Verse 170

ﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

درحالی‌که در این سخن دروغ می‌گفتند، چون محمد صلی الله علیه وسلم قرآن را برای‌شان آورد اما به آن کفر ورزیدند، پس به زودی از عذاب سختی که در قیامت در انتظارشان است آگاه خواهند شد.

Verse 171

ﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

و به‌راستی وعدۀ ما از پیش صادر شده است که هیچ تغییر دهنده‌ و بازدارنده‌ای ندارد

Verse 172

ﯕﯖﯗ ﯘ ​

که رسولان ما بر دشمنان‌شان به‌وسیله حجت و نیرویی که الله به آنها عنایت فرموده است یاری‌شده و پیروز هستند.

Verse 173

ﯙﯚﯛﯜ ﯝ ​

و بی‌گمان پیروزی از آنِ لشکر ما است که در راه الله می‌جنگند تا کلمه الله برتر باشد.

Verse 174

ﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

پس - ای رسول- از این مشرکان ستیزه‌جو تا مدتی‌که الله از سررسید آن آگاه است روی گردان تا زمان عذاب‌شان فرا رسد.

Verse 175

ﯣﯤﯥ ﯦ ​

و به آنها بنگر وقتی‌ عذاب بر آنها نازل می‌شود، آن‌گاه که دیدن سودی به آنها نمی‌رساند بینا خواهند شد.

Verse 176

ﯧﯨ ﯩ ​

آیا این مشرکان خواستار تعجیل در عذاب الله هستند؟!

Verse 177

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯ ﯰ ​

وقتی‌ عذاب الله بر آنها فرود آید چه صبح بدی خواهند داشت.

Verse 178

ﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

و - ای رسول- از آنها روی گردان تا الله به عذاب‌شان حکم کند.

Verse 179

ﯶﯷﯸ ﯹ ​

و بنگر که اینها عذاب و کیفر الله را که به آنها می‌رسد خواهند دید.

Verse 180

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

- ای محمد- منزه است پروردگار تو، پروردگار قدرت، و از صفات نقصی که مشرکان او را توصیف می‌کنند پاک است.

Verse 181

ﰁﰂﰃ ﰄ ​

و درود و ستایش الله بر رسولان گرامی او.

Verse 182

ﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

و تمام ستایش‌ها از آنِ الله است، زیرا تمام ستایش‌ها سزاوار او است، و او پروردگار تمام جهانیان است، و جز او هیچ پروردگاری ندارند.