سورة عبس

الترجمة الفارسية للمختصر في تفسير القرآن الكريم

ترجمه سوره عبس به الفارسية از الترجمة الفارسية للمختصر في تفسير القرآن الكريم

الترجمة الفارسية للمختصر في تفسير القرآن الكريم

الناشر

مركز تفسير للدراسات القرآنية

Verse 1
رسول‌الله صلی الله علیه وسلم چهره در هم کشید و روی گرداند.
Verse 2
به خاطر آمدن عبدالله بن أمّ مکتومِ نابینا تا از او راهنمایی بگیرد، او در حالی آمد که رسول صلی الله علیه وسلم سرگرم گفتگو با بزرگان مشرکان بود و آرزو می‌کرد که آنها هدایت شوند.
Verse 3
و - ای رسول- تو چه می‌دانی شاید این نابینا از گناهانش پاک شود؟!
Verse 4
یا از اندرزهایی که از تو می‌شنود پند بگیرد، و از آنها نفع ببرد.
Verse 5
اما کسی‌که با مالی که دارد خودش را از ایمان به آنچه آورده‌ای بی‌نیاز می‌داند.
Verse 6
تو به او می‌پردازی، و به‌سوی او روی می‌آوری.
Verse 7
و اگر با توبه به‌سوی الله از گناهانش پاک نشود چه چیزی به تو می‌رسد.
Verse 8
و اما کسی‌که در جستجوی خیر، شتابان نزد تو آمد.
Verse 9
درحالی‌که از پروردگارش می‌ترسید.
Verse 10
تو به جای او به بزرگان مشرکان می‌پردازی.
Verse 11
امر این‌گونه نیست، بلکه فقط اندرز و یادآوری است برای کسی‌که بپذیرد.
Verse 12
که هرکس بخواهد الله را یاد کند، او تعالی را یاد کند و از آنچه در قرآن است اندرز گیرد.
Verse 13
پس این قرآن در صحیفه‌هایی گرامی نزد فرشتگان است.
Verse 14
بالابرده‌شده در مکانی مرتفع و پاک که هیچ آلودگی و پلیدی‌ای به آن نمی‌رسد.
Verse 15
و این صحیفه‌ها در دستان رسولانی از فرشتگان است.
Verse 16
که نزد پروردگارشان گرامی هستند، و خیر و طاعات زیادی انجام می‌دهند.
Verse 17
نابود باد انسان کافر؛ چه شدید است کفر او به الله!
Verse 18
الله او را از چه چیزی آفرید که در زمین تکبر می‌ورزد و از الله ناسپاسی می‌کند؟!
Verse 19
از آبی اندک او را آفرید، سپس آفرینش او را مرحله به مرحله اندازه‌گیری کرد.
Verse 20
و بعد از این مراحل، خروج از شکم مادرش را برای او آسان کرد.
Verse 21
سپس بعد از اینکه عمری در زندگی برایش مقدر کرد او را میراند، و قبری برایش قرار داد که تا زمانی‌که برانگیخته می‌شود در آن می‌ماند.
Verse 22
سپس هرگاه بخواهد او را برای حسابرسی و جزا برمی‌انگیزد.
امر آن‌گونه که این کافر می‌پندارد نیست که حقوقی را که برای پروردگارش برعهدۀ او است ادا کرد، زیرا او فرائضی را که الله برایش واجب گرداند ادا نکرده است.
Verse 24
پس انسان کافرِ به الله، باید به طعامش که آن را می‌خورد بنگرد که چگونه به دست آمده است؟!
Verse 25
که اصلش از باران شدید و فراوانِ نازل‌شده از آسمان است.
Verse 26
سپس زمین را بارور ساختیم و از گیاهان شکافت.
Verse 27
پس در آن گندم و ذرت و سایر دانه‌ها را رویاندیم.
Verse 28
و انگور و علوفۀ تر در آن رویاندیم، تا غذایی برای دام‌های‌شان باشد.
Verse 29
و زیتون و درخت خرما در آن رویاندیم.
Verse 30
و باغ‌هایی با درختان زیاد در آن رویاندیم.
Verse 31
و میوه‌ها، و چراگاه‌هایی برای دام‌های‌شان در آن رویاندیم.
Verse 32
برای بهره‌مندی شما، و بهره‌مندی دام‌هایتان.
Verse 33
پس وقتی آن فریاد بزرگ که گوش‌ها را می‌خراشد، یعنی دمیدن دوم فرا رسد.
Verse 35
و از مادر و پدرش فرار می‌کند.
Verse 36
و از همسر و فرزندانش فرار می‌کند.
برای هر یک از آنها اندوه سختی در آن روز است که او را از دیگری بازمی‌دارد.
Verse 38
در آن روز چهره‌های خوشبختان درخشان است.
Verse 39
به آنچه الله از رحمت خویش برای‌شان فراهم آورده است خندان و شادمان هستند.
Verse 40
و در آن روز بر چهره‌های بدبختان غباری نشسته است.
Verse 41
تاریکی‌ای آنها را می‌پوشاند.
Verse 42
اینها که حالت مذکور را دارند همان کسانی هستند که هم مرتکب کفر و هم مرتکب گناهان شدند.
تقدم القراءة