Verse 1

ﭑﭒ ﭓ ​

سوگند به فرشتگان صف‌به‌صف [که برای عبادت پروردگار ایستاده‌اند]

Verse 2

ﭔﭕ ﭖ ​

و سوگند به فرشتگانی که ابرها را می‌رانند

Verse 3

ﭗﭘ ﭙ ​

و سوگند به فرشتگانی که قرآن تلاوت می‌کنند

Verse 4

ﭚﭛﭜ ﭝ ​

[که] بی‌تردید، معبود شما یکتاست.

Verse 5

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

[همان] پروردگار آسمان‏ها و زمین و آنچه میان آنهاست و پروردگار [خورشید در غروب‏گاه‏ها و] طلوع‏گاه‏ها.

Verse 6

ﭦﭧﭨﭩﭪﭫ ﭬ ​

به راستی که ما آسمان دنیا را با زیورِ ستارگان آراستیم

Verse 7

ﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و آن را از [دسترس] هر شیطان سرکشی حفظ کردیم.

Verse 8

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

[آن شیاطین، هرگز] نمی‌توانند [سخنان فرشتگان] عالم بالا را بشنوند و از هر سو [با شهاب‏های آتشین] تیرباران می‌شوند.

Verse 9

ﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

[از ورود آنان، به عالم فرشتگان جلوگیری می‌شود و همواره به] عقب رانده می‌شوند و عذابی جاودان [در پیش] دارند؛

Verse 10

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

مگر کسی [از شیاطین] که ناگهان چیزی [از گفتگوی فرشتگان را] برباید که [در این صورت،] شهابی درخشان او را دنبال می‌کند.

Verse 11

ﮋﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗ ﮘ ​

از آنان [= کافران] بپرس که آیا آفرینش [پیکرهای] آنان سخت‌تر است یا آنچه که ما [از زمین و آسمان‏ها و جهان بیکران] آفریده‏ایم؛ [در حالی که] ما آنها از گِلى [بی‌ارزش و] چسبنده پدید آوردیم.

Verse 12

ﮙﮚﮛ ﮜ ​

تو [از انکار آنان] در شگفتی و آنها [نیز سخنانت را دربارۀ قیامت] مسخره می‌کنند.

Verse 13

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و چون پند داده ‌شوند، نمی‌پذیرند.

Verse 14

ﮢﮣﮤﮥ ﮦ ​

و چون نشانه‌ای [در مورد راستگویی پیامبر] می‌بینند، [آن را] به تمسخر می‌گیرند

Verse 15

ﮧﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

و می‌گویند: «این [قرآن، چیزی] نیست، مگر جادویی آشکار.

Verse 16

ﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟

Verse 17

ﯗﯘ ﯙ ​

آیا پدران ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

Verse 18

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

بگو: «آری؛ شما در حالی که خوار هستید [زنده می‌شوید]».

Verse 19

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥ ﯦ ​

[وقوع قیامت،] تنها با یک بانگ [سهمناک] است و ناگهان [همه از قبرها بیرون می‌آیند و در انتظار دستور پروردگار، وحشت قیامت را] نظاره می‌کنند.

Verse 20

ﯧﯨﯩﯪﯫ ﯬ ​

و می‌گویند: «وای بر ما! این [همان] روز جزاست».

Verse 21

ﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

[گفته می‌شود: «آری،] این همان روز داوری است که آن را انکار می‌کردید».

Verse 22

ﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

[به فرشتگان گفته می‌شود:] «گرد آورید کسانی را که [با شرک به خویش] ستم کرده‌اند با [همفکران و] همانندهایشان و آنچه عبادت می‏کردند

Verse 23

ﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

به جاى الله؛ و آنان را به راه دوزخ هدایت کنید».

Verse 24

ﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

و آنان را نگه دارید که قطعاً [پیش از رفتن به دوزخ] بازخواست خواهند شد.

Verse 25

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

[از دوزخیان می‌پرسند:] «چرا [مانند دنیا] از یكدیگر حمایت نمى‏كنید؟»

Verse 26

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

بلکه امروز [همگی] تسلیم [امرِ پروردگار] هستند.

Verse 27

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

و سرزنش‌کنان به یکدیگر رو می‌کنند

Verse 28

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦ ﭧ ​

[و به رهبران و بزرگان خود] می‌گویند: «شما [برای به کفر کشاندنِ ما، با ادعای دین راستین و] از موضع حق به سراغمان می‌آمدید».

Verse 29

ﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

[رهبرانشان] می‌گویند: «[ما مقصر نیستیم؛] بلکه شما خود ایمان نداشتید؛

Verse 30

ﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

و ما هیچ تسلطى بر شما نداشتیم؛ بلکه شما خود گروهى سرکش بودید.

Verse 31

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

[اکنون] فرمان مجازاتِ پروردگارمان بر ما محقق شده و به راستی، ما [همگی عذاب دوزخ را] خواهیم چشید.

Verse 32

ﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

شما را گمراه نمودیم [چرا که] در حقیقت، خود نیز گمراه بودیم».

Verse 33

ﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

یقیناً آن روز [همۀ آنان] در عذاب شریکند.

Verse 34

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

بی‌تردید، ما با گناهکاران اینچنین [رفتار] می‌کنیم.

Verse 35

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

آنان بودند كه وقتی به آنان گفته مى‏شد: «معبودی [به‏حق] جز الله نیست» سرکشی [و تکبر] می‌کردند.

Verse 36

ﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

و می‌گفتند: «آیا ما معبودانمان را به خاطر [سخن] شاعری دیوانه رها کنیم؟»

Verse 37

ﮤﮥﮦﮧﮨ ﮩ ​

[چنین نیست] بلکه او حق [= توحید] را آورده و پیامبران [پیشین] را تصدیق کرده است.

Verse 38

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

شما [کافران] قطعاً عذاب دردناک [دوزخ] را می‌چشید.

Verse 39

ﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

و جز [در برابر] آنچه می‌کردید مجازات نمی‌شوید.

Verse 40

ﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

[همه عذاب می‌بینند؛] مگر بندگان مخلص الله.

Verse 41

ﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

آنان [در پیشگاهِ پروردگار،] روزیِ مشخصی دارند:

Verse 42

ﯡﯢﯣ ﯤ ​

[انواع] میوه‌ها [را در اختیار خواهند داشت] و گرامی داشته می‌شوند.

Verse 43

ﯥﯦﯧ ﯨ ​

در باغ‏های پرنعمت [بهشت]؛

Verse 44

ﯩﯪﯫ ﯬ ​

در حالی که مقابل یکدیگر بر تخت‏ها [تکیه زده‌اند]؛

Verse 45

ﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

جامی از شراب ناب [و زلال] پیرامونشان می‌گردانند؛

Verse 46

ﯳﯴﯵ ﯶ ​

[شرابی روشن و] سپید که برای نوشندگانش لذت‏بخش است؛

Verse 47

ﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ ​

[شرابی كه خماری و] سردردى در نوشیدنش نیست و از آن‏ مست نمی‌گردند.

Verse 48

ﯿﰀﰁﰂ ﰃ ​

و نزدشان زنانی زیباچشم است که تنها [به شوهران خود] نظر دارند [و تنها به آنها عشق می‌ورزند].

Verse 49

ﰄﰅﰆ ﰇ ​

[زنانی که] گویی پردۀ سفید داخلی تخم [پرندگان] هستند که [از دسترس همگان] پنهان مانده‌اند.

Verse 50

ﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

[بهشتیان دربارۀ رخدادهای دنیا صحبت می‌کنند و] برخی از آنان پرسش‌کنان رو به برخی یکدیگر می‌کنند.

Verse 51

ﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

یکی از آنان می‌گوید: «من [در دنیا] همنشینی داشتم.

Verse 52

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

[او پیوسته] می‌گفت: آیا تو واقعاً [به قیامت] باور داری؟

Verse 53

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

آیا هنگامی که مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا حقیقتاً [زنده می‌شویم و به خاطر کارهایمان] به ما کیفر می‌دهند؟»

Verse 54

ﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

[سپس به دوستان بهشتی‌اش] می‌گوید: «آیا [شما نیز همراه من] سر می‌کشید [تا بدانیم او کجاست]؟»

Verse 55

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

آنگاه خود سر می‌کشد و او را در میان دوزخ مى‏بیند.

Verse 56

ﭩﭪﭫﭬﭭ ﭮ ​

به وی می‌گوید: «به الله سوگند که نزدیک بود مرا [با وسوسه‌های کفرآمیزت] نابود سازی.

Verse 57

ﭯﭰﭱﭲﭳﭴ ﭵ ​

اگر نعمتِ [هدایتِ] پروردگارم نبود، من نیز از حاضرشدگان [در دوزخ] بودم».

Verse 58

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

[آنگاه به بهشتیان می‌گوید:] «آیا ما مرگ دیگری نخواهیم داشت

Verse 59

ﭺﭻﭼﭽﭾﭿ ﮀ ​

جز مرگ نخستین، و عذاب نمی‌شویم؟»‏

Verse 60

ﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

به راستی که این همان کامیابی بزرگ است.

Verse 61

ﮇﮈﮉﮊ ﮋ ​

اهل عمل، باید براى چنین [پاداشی] بکوشند.

Verse 62

ﮌﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

آیا این [نعمت بهشت، کریمانه‌تر و] براى پذیرایى بهتر است یا درختِ زَقّوم [در دوزخ]؟

Verse 63

ﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

بی‌تردید، ما آن درخت را مایۀ آزمایش ستمکاران [مشرک] قرار داده‌ایم [چرا که می‌گویند: «هیچ درختی در آتش نمی‌روید»].

Verse 64

ﮘﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

در حقیقت، آن [مایۀ عذاب،] درختی است که از ژرفای دوزخ می‌روید.

Verse 65

ﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

میوه‌اش [چنان بدمنظر است که] گویى سرهاى شیاطین است.

Verse 66

ﮤﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

آنان [= دوزخیان] از [میوه‌های تلخ] آن مى‏خورند و شکم‏ها را از آنها انباشته مى‏كنند.

Verse 67

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

آنگاه بر روی این [غذای ناپاک، به جای نوشیدنی] آمیزه‌ای از آب جوشان دارند.

Verse 68

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

سپس یقیناً باز‌گشتشان به دوزخ است.

Verse 69

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

آنان پدران خود را گمراه یافتند؛

Verse 70

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و [همچنان] در پیِ آنان می‌شتافتند.

Verse 71

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و قطعاً قبل از آنان نیز بیشتر پیشینیان گمراه شدند.

Verse 72

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و بی‌تردید، ما هشدار‌دهندگان [بسیاری] میان آنان فرستادیم.

Verse 73

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پس بنگر که سرانجامِ هشداریافتگان چگونه بود.

Verse 74

ﯵﯶﯷﯸ ﯹ ​

[همه گرفتار عذاب شدند] مگر بندگان مخلص الله.

Verse 75

ﯺﯻﯼﯽﯾ ﯿ ​

نوح به درگاه ما دعا کرد و [ما] چه نیکو اجابت‌کننده بودیم!

Verse 76

ﰀﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

و او و خانواده‌اش را [به همراه مؤمنان] از بلای بزرگ [طوفان] نجات دادیم

Verse 77

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

و [پس از طوفان، فقط پیروان مؤمن و] خانوادۀ او را [در زمین] باقی گذاشتیم

Verse 78

ﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

و در میان آیندگان [نام نیک] برایش به جا نهادیم.

Verse 79

ﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

سلام [و ستایش] جهانیان بر نوح باد.

Verse 80

ﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

به راستی، ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

Verse 81

ﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

بی‌تردید، او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 82

ﭫﭬﭭ ﭮ ​

آنگاه دیگران را [که در طوفان مانده بودند] غرق کردیم.

Verse 83

ﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

و قطعاً ابراهیم از پیروان او [= نوح] بود.

Verse 84

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

[یاد کن از] هنگامی که وی با دلی پاک [و خالی از شرک] به [درگاه] پروردگارش آمد.

Verse 85

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

آنگاه که به پدر و قومش گفت: «چه چیزی عبادت می‏کنید؟

Verse 86

ﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

آیا به جای الله، این معبودان دروغین را می‌خواهید؟

Verse 87

ﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

گمانتان دربارۀ پروردگار جهانیان چیست؟»

Verse 88

ﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

سپس نگاهی به ستارگان افکند [و اندیشید].

Verse 89

ﮒﮓﮔ ﮕ ​

و گفت: «من بیمارم [و در جشن شرکت نمی‌کنم]».

Verse 90

ﮖﮗﮘ ﮙ ​

مردم او را ترک کردند و رفتند.

Verse 91

ﮚﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

آنگاه پنهانی نزد معبودهایشان رفت و [با تمسخر] گفت: «چیزی نمی‌خورید؟

Verse 92

ﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

شما را چه شده است که سخن نمی‌گویید؟»

Verse 93

ﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

سپس با دست راست خود ضربه‌ای [محکم] بر آنها وارد آورد [و جز بُت‌ بزرگ، همه‏ را شکست].

Verse 94

ﮫﮬﮭ ﮮ ​

قومش شتابان به سوی او آمدند.

Verse 95

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

[ابراهیم] گفت: «آیا چیزی را که خود می‌تراشید عبادت می‏کنید؟

Verse 96

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

و حال آنکه الله، [هم] شما و [هم] آنچه را انجام می‌دهید آفریده است».

Verse 97

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠ ﯡ ​

[وقتی بُت‌پرستان از پاسخ درماندند،] گفتند: «بنایی [بلند] برایش بسازید و او را در آتش بیفکنید».

Verse 98

ﯢﯣﯤﯥﯦ ﯧ ​

براى [نابودى‌] او نیرنگی خواستند و[لى] ما آنان را پست و [مغلوب‌] ساختیم [و آتش بر ابراهیم سرد و بی‌اثر شد].

Verse 99

ﯨﯩﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و گفت: «من به سوى [سرزمین دیگرى براى عبادتِ] پروردگارم می‌روم [و هجرت می‏کنم] و او مرا هدایت خواهد كرد.

Verse 100

ﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

پروردگارا، [فرزندی] از شایستگان به من عطا کن».

Verse 101

ﯵﯶﯷ ﯸ ​

ما [دعایش را مستجاب کردیم و] او را به تولد پسری بردبار بشارت دادیم.

Verse 102

ﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉﰊﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

و چون [اسماعیل] به [سن نوجوانى و] حد تلاش [و همكارى] با او [= ابراهیم] رسید، به وی گفت: پسرم، در خواب [به من وحی می‌شود و] مى‏بینم كه تو را ذبح مى‏كنم. نظرت در این باره چیست؟» [اسماعیل] گفت: «پدرجان، آنچه را به تو امر شده است انجام بده. ان شاء الله مرا [در برابر اجرای این فرمان،] شكیبا خواهی یافت».

Verse 103

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

هنگامی که هر دو تسلیم [فرمان پروردگار] شدند و [ابراهیم] او را با گونه [بر خاک] نهاد.

Verse 104

ﭖﭗﭘ ﭙ ​

به او ندا دادیم که: «ای ابراهیم،

Verse 105

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

یقیناً که خوابت را تحقق بخشیدی». ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

Verse 106

ﭣﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

بی‌تردید، این [خواب،] آزمایشی آشکار بود [و ابراهیم از آن سربلند بیرون آمد].

Verse 107

ﭩﭪﭫ ﭬ ​

و [جان] او را در ازای قربانی بزرگی بازخریدیم

Verse 108

ﭭﭮﭯﭰ ﭱ ​

و برایش در میان آیندگان [نام نیک] برایش بر جای نهادیم.

Verse 109

ﭲﭳﭴ ﭵ ​

سلام بر ابراهیم.

Verse 110

ﭶﭷﭸ ﭹ ​

ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

Verse 111

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

بی‌تردید، او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 112

ﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

و او را به [تولد] اسحاق که پیامبری از شایستگان بود بشارت دادیم.

Verse 113

ﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

[ما] به او و اسحاق برکت دادیم؛ و [برخى] از افرادِ دودمانشان نیكوكار بودند و [برخى دیگر] آشكارا نسبت به خویشتن ستمکار بودند.

Verse 114

ﮑﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

و به راستی، بر موسی و هارون منت نهادیم

Verse 115

ﮗﮘﮙﮚﮛ ﮜ ​

و آن دو را همراه قومشان از اندوه بزرگ [= ستم فرعون و خطر غرق شدن در نیل] نجات دادیم

Verse 116

ﮝﮞﮟﮠ ﮡ ​

و یاری‌شان کردیم تا پیروز شدند

Verse 117

ﮢﮣﮤ ﮥ ​

و به آن دو، کتاب روشنگر [= تورات] دادیم

Verse 118

ﮦﮧﮨ ﮩ ​

و آن دو را به راه راست هدایت کردیم

Verse 119

ﮪﮫﮬﮭ ﮮ ​

و در میان آیندگان [نام نیک] برایشان بر جای نهادیم.

Verse 120

ﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

سلام بر موسی و هارون.

Verse 121

ﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

Verse 122

ﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

بی‌تردید، آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.

Verse 123

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

و قطعاً الیاس [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.

Verse 124

ﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

[یاد کن از] هنگامی که او به قومش گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟

Verse 125

ﯪﯫﯬﯭﯮ ﯯ ​

آیا [نماد یا همان بتِ] «بَعل» را [به عبادت] می‌خوانید و بهترین آفریننده را رها می‌کنید؟

Verse 126

ﯰﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

الله [را ترک می‌کنید] که پروردگار شما و پروردگار پدرانتان است».

Verse 127

ﭑﭒﭓ ﭔ ​

اما او را دروغگو انگاشتند و مسلّماً‏ [برای عذاب] احضار می‌شوند.

Verse 128

ﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

مگر بندگان مخلص الله.

Verse 129

ﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

ما در میان آیندگان [نام نیک] برایش بر جای نهادیم.

Verse 130

ﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

سلام بر الیاس.

Verse 131

ﭤﭥﭦﭧ ﭨ ​

به راستی، ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

Verse 132

ﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

بی‌تردید، او از بندگان مؤمن ما بود.

Verse 133

ﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و قطعاً لوط [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.

Verse 134

ﭳﭴﭵﭶ ﭷ ​

[یاد کن از] هنگامی که او و همۀ خانواده‌اش را نجات دادیم.

Verse 135

ﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

مگر پیرزنی که از باقی‌ماندگان [در عذاب] بود.

Verse 136

ﭽﭾﭿ ﮀ ​

سپس دیگران را هلاک کردیم.

Verse 137

ﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

و شما [در سفر به سرزمین شام] صبحگاهان بر [ویرانه‌های شهرهای] آنان می‌گذرید،

Verse 138

ﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

و شامگاهان؛ آیا نمی‌اندیشید [و عبرت نمی‌گیرید]؟

Verse 139

ﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و قطعاً یونس [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.

Verse 140

ﮐﮑﮒﮓﮔ ﮕ ​

[یاد کن از] هنگامی که [خشمگین از کفر قومش، بدون اجازۀ پروردگار] به کشتیِ انباشته [از مسافر و بار] گریخت.

Verse 141

ﮖﮗﮘﮙ ﮚ ​

[چون کشتی در حال غرق شدن بود، یونس همراه مسافران برای بیرون انداختنِ برخی افراد] قرعه انداخت و بازنده شد [و او را به دریا انداختند].

Verse 142

ﮛﮜﮝﮞ ﮟ ​

سپس ماهی [بزرگی] او را بلعید؛ در حالى كه [خود را به خاطر ترک وظیفه‌] سرزنش مى‏كرد.

Verse 143

ﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

اگر در زمرۀ تسبیح‌گویان [پروردگار] نبود،

Verse 144

ﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

یقیناً تا روزی که [مردم] برانگیخته می‌شوند، در شکم آن [ماهی] باقی می‌ماند.

Verse 145

ﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

آنگاه او را در حالی که [ضعیف و] بیمار بود به سرزمینی خشک [و ‌بی‌گیاه] افکندیم

Verse 146

ﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

و بوتۀ کدو بر [سرِ] او رویاندیم [تا از سایه و میوه‌اش بهره گیرد]؛

Verse 147

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟ ﯠ ​

و [دوباره] او را به سوی صد هزار نفر یا بیشتر [به رسالت] فرستادیم.

Verse 148

ﯡﯢﯣﯤ ﯥ ​

آنان ایمان آوردند و ما نیز آنان را تا مدتی [از نعمت‏های زندگی] بهره‏مند ساختیم.

Verse 149

ﯦﯧﯨﯩﯪ ﯫ ​

از آنان [= مشرکان] بپرس آیا دخترها برای پروردگارِ تو و پسرها برای آنهاست؟

Verse 150

ﯬﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

آیا ما فرشتگان را دختر آفریدیم و آنان حضور داشتند؟

Verse 151

ﯳﯴﯵﯶﯷ ﯸ ​

آگاه باش! آنان از [روی تهمت و] دروغگویی‌ می‌گویند:

Verse 152

ﯹﯺﯻﯼ ﯽ ​

«الله فرزند دارد» و یقیناً دروغ می‌گویند.

Verse 153

ﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

آیا [الله] دختران را بر پسران ترجیح داده است؟

Verse 154

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

شما را چه شده است؟ چگونه حکم می‌کنید؟

Verse 155

ﭖﭗ ﭘ ​

آیا [نمی‌اندیشید و] پند نمی‌گیرید؟

Verse 156

ﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

آیا [بر ادعای باطل خویش] دلیل روشنی دارید؟

Verse 157

ﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

اگر راستگویید، کتابتان را بیاورید.

Verse 158

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

[مشرکان] بین او [= الله] و فرشتگان، خویشاوندى قائل شده‏اند؛ در حالى كه فرشتگان به یقین می‌دانند كه [مشرکان روز قیامت، براى حسابرسی] احضار می‌شوند.

Verse 159

ﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

الله از آنچه [مشرکان] توصیف می‌کنند منزّه است.

Verse 160

ﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

[مردم در توصیف پروردگار، سخن گزاف مى‏گویند؛] مگر بندگان مخلص الله.

Verse 161

ﭺﭻﭼ ﭽ ​

شما [مشرکان] و آنچه عبادت می‏کنید

Verse 162

ﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

[هرگز] گمراهگر [کسی از دین حق] نیستید؛

Verse 163

ﮃﮄﮅﮆﮇ ﮈ ​

مگر کسی که [به تقدیرِ الهی،] اهل دوزخ باشد.

Verse 164

ﮉﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

و [فرشتگان می‌گویند:] «هیچ‌یک از ما نیست، مگر آنکه مقام مشخصی [در پیشگاه الهی] دارد.

Verse 165

ﮐﮑﮒ ﮓ ​

ماییم که [برای عبادت و نیایش به درگاه پروردگار] به صف ایستاده‌ایم

Verse 166

ﮔﮕﮖ ﮗ ​

و بی‌تردید، ماییم که تسبیح‌گوی [او] هستیم».

Verse 167

ﮘﮙﮚ ﮛ ​

و [کافران، پیش از بعثت] همواره می‌گفتند:

Verse 168

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

«اگر کتابی از [کتاب‏های آسمانیِ] پیشینیان نزدمان بود،

Verse 169

ﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

یقیناً از بندگان مخلصِ الله می‌شدیم».

Verse 170

ﮨﮩﮪﮫﮬ ﮭ ​

اما [هنگامی که پیامبر با قرآن به سویشان آمد، حقانیتِ] آن را انکار کردند؛ به زودی [نتیجۀ انکارشان را] خواهند دانست.

Verse 171

ﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

و قطعاً سخن ما دربارۀ بندگان فرستاده‌مان از پیش صادر شده است:

Verse 172

ﯕﯖﯗ ﯘ ​

آنان قطعاً از جانب ما یاری‌شده‌اند.

Verse 173

ﯙﯚﯛﯜ ﯝ ​

و بی‌تردید، لشکر ما پیروزند.

Verse 174

ﯞﯟﯠﯡ ﯢ ​

پس [ای پیامبر،] تا مدتی از آنان [= مشرکان] روی بگردان.

Verse 175

ﯣﯤﯥ ﯦ ​

و آنان را [در هنگام نزول عذاب] بنگر؛ به زودی خود [نیز نتیجۀ کفرشان را] خواهند دید.

Verse 176

ﯧﯨ ﯩ ​

آیا عذاب ما را به شتاب خواستارند؟

Verse 177

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯ ﯰ ​

آنگاه كه [عذاب الهی] بر خانه‌هایشان فرود آید، چه بد است بامداد هشداریافتگان!

Verse 178

ﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

و تا مدتی از آنان روی بگردان،

Verse 179

ﯶﯷﯸ ﯹ ​

و آنان را [در هنگام نزول عذاب] بنگر؛ به زودی خود [نیز نتیجۀ کفرشان را] خواهند دید.

Verse 180

ﯺﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

پروردگارت ـ پرورگار عزت و قدرت ـ از آنچه [مشرکان به دروغ] وصف می‌کنند پاک و منزه است.

Verse 181

ﰁﰂﰃ ﰄ ​

و سلام بر پیامبران

Verse 182

ﰅﰆﰇﰈ ﰉ ​

و سپاس [و ستایشِ] از آنِ الله ـ پروردگار جهانیان ـ است.