ترجمه سوره ق به الفارسية از الترجمة الفارسية - دار الإسلام
Verse 1
ﭑﭒﭓﭔ
ﭕ
ق [قاف]؛ سوگند به قرآن ارجمند [كه رستاخیز آمدنى است].
Verse 2
مشرکان از اینكه هشداردهندهاى از میان خودشان به سراغشان آمده است، ابراز شگفتى میکنند و میگویند: «ماجرای عجیبى است.
Verse 3
آیا هنگامی که مُردیم و خاک شدیم، [دوباره برانگیخته خواهیم شد؟] این بازگشتی بعید است».
Verse 4
بیتردید، ذراتى كه زمین از بدن آنان مىكاهد [همه را] مىدانیم؛ و كتابى نگاهبان در اختیار داریم [که هر چه بر آنان مقدر گشته، در آن ثبت است].
Verse 5
وقتى كه [قرآن، یعنی كلام] حق برایشان آمد، آن را تکذیب كردند؛ پس در حالت سرگردانی [و پریشانی] هستند [و دربارۀ قرآن حیرانند].
Verse 6
آیا کافران، آسمان را برفرازشان نمىنگرند كه چگونه آن را برافراشتیم و [به زیور ستارگان] آراستیم و عارى از [هرگونه] نقص و خلل است؟
Verse 7
و زمین را گستردیم و کوههای ثابت در آن پى افكندیم و از هر نوع گیاه زیبا [و شادیانگیزی] در آن رویاندیم.
Verse 8
ﮙﮚﮛﮜﮝ
ﮞ
[آنها را آفریدیم] تا برای هر بندۀ توبهکار، موجب بینش و پند باشد؛
Verse 9
و بارانى پربركت از آسمان فرستادیم و با آن، باغها[ى میوه] و [مزارعِ] دانه[هاى] دروكردنى رویاندیم،
Verse 10
ﮪﮫﮬﮭﮮ
ﮯ
و درختان سركشیدۀ خرما با خوشههاى برهمنشسته.
Verse 11
براى روزى بندگان؛ به وسیلۀ آن [باران،] سرزمین خزانزده و خشک را حیات بخشیدیم؛ خروج از قبرها [در قیامت] نیز همین گونه است.
Verse 12
پیش از آنان نیز قوم نوح و اهالى «رَسّ» [= چاه] و قوم ثمود [پیامبرانشان را] دروغگو شمردند؛
Verse 13
ﯤﯥﯦﯧ
ﯨ
و [همچنین قوم] عاد و فرعون و قوم لوط؛
Verse 14
و اهالی «اَیکه» [= قوم شعیب] و قوم «تُبَّع»؛ هر یک [از آنان] پیامبران [الهی] را دروغگو شمردند؛ پس وعدۀ عذاب من [بر آنان] تحقّق یافت.
Verse 15
آیا ما در آفرینش نخستین فروماندیم [تا از بازآفرینیِ آن عاجز باشیم]؟ [هرگز،] بلكه آنان از آفرینش جدید در [حیرت و] تردیدند.
Verse 16
ما انسان را آفریدیم و از وسوسههاى ضمیرش آگاهیم؛ و از شاهرگش به او نزدیكتریم.
Verse 17
وقتی دو فرشته که بر سمت راست و چپ مراقب نشستهاند [رفتارش را] ثبت مىكنند؛
Verse 18
هر سخنى که بر زبان مىآورد، [فرشتۀ] مراقبى در کنار او آماده است.
Verse 19
سختیهای مرگ، به راستى دررسید؛ [ای انسان غافل،] این همان چیزى است كه از آن مىگریختى؛
Verse 20
و [برای دومین بار] در «صور» دمیده میشود [و قیامت برپا میگردد]. آن روز، [روز تحققِ] وعدۀ [عذاب] است.
Verse 21
ﮆﮇﮈﮉﮊﮋ
ﮌ
و هر کس در حالی [که دو فرشته او را همراهی میکنند به عرصۀ محشر] میآید؛ یکی راه مینمایانَد و دیگری [بر اعمالش] گواه است.
Verse 22
[به او گفته میشود:] «تو از این [روز] در غفلت بودى و ما [با عذاب دوزخ،] پرده[ی غفلت] را از مقابل [چشمهای] تو برداشتیم؛ اكنون دیدهات تیزبین شده است.
Verse 23
ﮚﮛﮜﮝﮞﮟ
ﮠ
[فرشتۀ] همنشین وى مىگوید: «این همان [نامۀ اعمال او] است كه نزد من آماده است».
Verse 24
ﮡﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
[الله به آن دو فرشته خطاب مىکند:] «هر ستیزهجوی حقستیزی را در دوزخ بیفكنید؛
Verse 25
ﮨﮩﮪﮫ
ﮬ
[هر] مانع خیر و متجاوز و بدگمان را؛
Verse 26
همان كسى كه در كنار الله، معبود دیگرى قرار مىداد. او را در عذابى سخت بیفكنید».
Verse 27
[شیطانِ] همنشینش مىگوید: «پروردگارا، من او را به طغیان نکشیدم؛ ولى او خود در گمراهیِ بىپایانی بود».
Verse 28
[الله] میفرماید: «در پیشگاه من ستیز نکنید كه پیش از این به شما هشدار داده بودم.
Verse 29
فرمانِ مجازات، نزد من تغییرپذیر نیست؛ و الله [در کیفر و پاداش] به بندگانش ستم نمیکند».
Verse 30
روزى كه به دوزخ مىگوییم: «آیا پُر شدهای؟» [و او] مىگوید: «آیا بیش از این هم هست؟».
Verse 31
ﰁﰂﰃﰄﰅ
ﰆ
[در آن روز] بهشت را برای پرهیزگاران نزدیک میکنند، و فاصلهای از آنان ندارد [تا نعمتهایش را از نزدیک ببینند].
Verse 32
ﰇﰈﰉﰊﰋﰌ
ﰍ
[به آنان گفته میشود:] «این همان پاداشى است كه به شما وعده داده مىشد که برای هر توبهکاری است که [به سوی پروردگارش بازمیگردد و به پیمان و احکام الهی] پایبند است.
Verse 33
همان كسی كه در نهان از [خشمِ الله] رحمان میترسد و با قلبی توبهکار [به پیشگاهش] بازمیگردد.
Verse 34
ﰖﰗﰘﰙﰚﰛ
ﰜ
با سلامت به بهشت درآیید؛ این است روز جاودانگى».
Verse 35
ﰝﰞﰟﰠﰡﰢ
ﰣ
در آنجا هرچه بخواهند، در اختیار دارند و حتی بیشتر از آن نیز در اختیارِ ماست.
Verse 36
و پیش از اینان [= مشرکان مکه]، امتهای زیادی را نابود کردیم که آنان [به مراتب] از اینها قویتر بودند؛ و در گوشه و کنار شهرها به جستجو پرداختند [که ببینند آیا] هیچ پناه و گریزگاهی [از عذاب و هلاکت، برایشان] وجود دارد.
Verse 37
بیگمان در این [سخن] برای صاحبدلان یا کسانی که با حضور [قلب به ندای توحید] گوش فرامیدهند و هوشیارند، اندرز است.
Verse 38
ما آسمانها و زمین و آنچه را که میان آنهاست، در شش روز آفریدیم و [هرگز] رنج و خستگى به ما نرسید.
Verse 39
[ای پیامبر،] در برابر سخنان مشرکان شکیبا باش؛ و پیش از طلوع آفتاب و قبل از غروب آن، پروردگارت را به پاکی ستایش كن [و نماز بگزار].
Verse 40
ﮊﮋﮌﮍﮎ
ﮏ
و نیز [در پاسى] از شب و پس از هر نماز، او را به پاکی ستایش کن.
Verse 41
و [ای پیامبر،] آنگاه که منادی [قیامت] از مکانی نزدیک ندا میدهد، گوش فرادار.
Verse 42
روزی که همگان بانگِ سهمناک رستاخیز را بهحق میشنوند، [آن روز،] روزِ خروج [از گورها] است.
Verse 43
ﮡﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
ماییم كه حیات مىبخشیم و مرگ مىدهیم؛ و بازگشت [همگان] به سوی ماست.
Verse 44
روزى كه زمین از [فراز] آنان شكافته مىشود، انسانها شتابان [بیرون میآیند]. این احضارى است كه براى ما آسان است.
Verse 45
ما به آنچه [کافران] میگویند داناتریم؛ و تو [ای پیامبر،] بر آنان مسلط نیستی [که بخواهی آنان را به ایمان آوردن وادار کنی]؛ کسی را که از عذاب [و هشدار] من میترسد، به [وسیلۀ] قرآن اندرز بده.
تقدم القراءة