الترجمة الأوزبكية - علاء الدين منصور dan الأوزبكية tilida عبس surasining tarjimasi
Verse 1
ﭑﭒ
ﭓ
1. У (Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом аъмо кишига) қош чимирди ва (ундан) юз ўгирди.
Verse 2
ﭔﭕﭖ
ﭗ
2. Ўзининг олдига кўзи ожиз киши келгани учун (қош чимирди ва ундан юз ўгирди).
____________________
И з о ҳ. Ривоят қилинишича, бир куни Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом Қурайш зодагонларидан бир гуруҳини Исломга даъват қилиб турганларида, олдиларига Абдуллоҳ ибн Умми Мактум исмли кўзлари ожиз бир саҳоба келиб, бир неча бор: «Ё Расулуллоҳ, менга Аллоҳ сизга билдирган нарсалардан таълим беринг», деб такрорлади. Чунки у киши аъмо бўлганлари сабабли Пайғамбаримизнинг бошқалар билан банд эканликларини сезмаган эди. Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом ҳалиги Қурайш катталари Исломни қабул қилишса, уларга эргашиб орқаларидаги тобеълари ҳам мусулмон бўлиб қолади, деган умид билан берилиб сўзлаётганлари сабабли, мана шу пайтда Абдуллоҳ ибн Умми Мактум келиб сўзларини бўлганидан аччиғланиб, қовоқ солдилар ва у кишига орқа ўгириб, Қурайш катталари билан сўзлашишда давом этдилар. Шунда Пайғамбаримизга танбеҳ бўлиб мазкур ва қуйидаги оятлар нозил бўлди. Шу ўринда биз муҳтарам ўқувчи эътиборини мазкур оятлардаги икки ибратли нуқтага жалб этмоқчимиз. Биринчидан, Аллоҳ таоло Ўзининг ҳабиби ва сўнгги пайғамбарига танбеҳ берар экан, у кишига бевосита хитоб қилмади, балки гўё учинчи шахс ҳақида гапираётгандек танбеҳ бердики, бу Дўст Дўстга қиладиган муомаланинг беназир намунасидир. Иккинчидан, агар бизда Аллоҳ таолонинг Ўзи «шак-шубҳасиз, сиз улуғ Хулқ устидадирсиз», (Қалам сураси, 4-оят) деб таърифлаган Пайғамбаримиз мазкур воқеада бир аъмо кишига озор бердиларми, деган савол туғилса, бундай саволнинг жавоби ҳам ўша воқеанинг ўзида мавжуддир, яъни юқоридаги оятлар гувоҳлик беришича, Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом у кишининг дилига озор берадиган бирон қаттиқ сўз айтганлари йўқ, балки фақатгина қовоқларини уюб, юз ўгирдилар холоски, бундай ҳолатни кўзи ожиз одам кўра олмагани учун озор топмаслиги аниқдир. Аллоҳ таолонинг танбеҳидан сўнг Расулуллоҳ қачон Абдуллоҳ ибн Умми Мактумни кўриб қолсалар: «Марҳабо, эй менга Парвардигоримдан дашном олиб берган зот», деб у кишига пешвоз чиқадиган бўлган эканлар.
____________________
И з о ҳ. Ривоят қилинишича, бир куни Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом Қурайш зодагонларидан бир гуруҳини Исломга даъват қилиб турганларида, олдиларига Абдуллоҳ ибн Умми Мактум исмли кўзлари ожиз бир саҳоба келиб, бир неча бор: «Ё Расулуллоҳ, менга Аллоҳ сизга билдирган нарсалардан таълим беринг», деб такрорлади. Чунки у киши аъмо бўлганлари сабабли Пайғамбаримизнинг бошқалар билан банд эканликларини сезмаган эди. Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом ҳалиги Қурайш катталари Исломни қабул қилишса, уларга эргашиб орқаларидаги тобеълари ҳам мусулмон бўлиб қолади, деган умид билан берилиб сўзлаётганлари сабабли, мана шу пайтда Абдуллоҳ ибн Умми Мактум келиб сўзларини бўлганидан аччиғланиб, қовоқ солдилар ва у кишига орқа ўгириб, Қурайш катталари билан сўзлашишда давом этдилар. Шунда Пайғамбаримизга танбеҳ бўлиб мазкур ва қуйидаги оятлар нозил бўлди. Шу ўринда биз муҳтарам ўқувчи эътиборини мазкур оятлардаги икки ибратли нуқтага жалб этмоқчимиз. Биринчидан, Аллоҳ таоло Ўзининг ҳабиби ва сўнгги пайғамбарига танбеҳ берар экан, у кишига бевосита хитоб қилмади, балки гўё учинчи шахс ҳақида гапираётгандек танбеҳ бердики, бу Дўст Дўстга қиладиган муомаланинг беназир намунасидир. Иккинчидан, агар бизда Аллоҳ таолонинг Ўзи «шак-шубҳасиз, сиз улуғ Хулқ устидадирсиз», (Қалам сураси, 4-оят) деб таърифлаган Пайғамбаримиз мазкур воқеада бир аъмо кишига озор бердиларми, деган савол туғилса, бундай саволнинг жавоби ҳам ўша воқеанинг ўзида мавжуддир, яъни юқоридаги оятлар гувоҳлик беришича, Пайғамбар алайҳис-салоту вас-салом у кишининг дилига озор берадиган бирон қаттиқ сўз айтганлари йўқ, балки фақатгина қовоқларини уюб, юз ўгирдилар холоски, бундай ҳолатни кўзи ожиз одам кўра олмагани учун озор топмаслиги аниқдир. Аллоҳ таолонинг танбеҳидан сўнг Расулуллоҳ қачон Абдуллоҳ ибн Умми Мактумни кўриб қолсалар: «Марҳабо, эй менга Парвардигоримдан дашном олиб берган зот», деб у кишига пешвоз чиқадиган бўлган эканлар.
Verse 3
ﭘﭙﭚﭛ
ﭜ
3. (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), сиз қаердан билурсиз, эҳтимол у (сиздан ўрганадиган илму маърифати ёрдамида ўз гуноҳларидан) покланар.
Verse 4
ﭝﭞﭟﭠ
ﭡ
4. Ёки панд-насиҳат олар-да, сўнг бу панд-насиҳат унга фойда берар?!
Verse 5
ﭢﭣﭤ
ﭥ
5. Энди (ўз мол-мулки билан иймондан) истиғно қилиб турган кимсага келсак,
Verse 6
ﭦﭧﭨ
ﭩ
6. Бас, сиз ўшанга иқбол қилиб — юзланмоқдасиз!
Verse 7
ﭪﭫﭬﭭ
ﭮ
7. Ҳолбуки, у (ўзининг куфридан) покланмаслиги сабабли сизга бирон зиён етмас!
Verse 8
ﭯﭰﭱﭲ
ﭳ
8. Энди олдингизга югуриб-елиб келган зотга келсак.
Verse 9
ﭴﭵ
ﭶ
9. (Аллоҳдан) қўрққан ҳолида (олдингизга югуриб келган зотга келсак).
Verse 10
ﭷﭸﭹ
ﭺ
10. Бас, сиз ундан чалғиб — юз ўгириб олмоқдасиз!
Verse 11
ﭻﭼﭽ
ﭾ
11. Йўқ, (сиз асло бундай қилманг)! Албатта (Қуръон оятлари) бир панд-насиҳатдир.
Verse 12
ﭿﮀﮁ
ﮂ
12. Бас, ким хоҳласа ундан панд-насиҳат олур.
Verse 13
ﮃﮄﮅ
ﮆ
13. (У оятлар Аллоҳ наздида) азизу мукаррам,
Verse 14
ﮇﮈ
ﮉ
14. қадри баланд, покиза саҳифаларга;
Verse 15
ﮊﮋ
ﮌ
15. Мирзолар (яъни, фаришталар) қўллари билан
Verse 16
ﮍﮎ
ﮏ
16. Улуғ, итоатли (мирзолар қўллари билан Лавҳул-Маҳфуздан кўчириб битилгандир).
Verse 17
ﮐﮑﮒﮓ
ﮔ
17. Ҳалок бўлгур инсон-а! Бунчалар кофир бўлмаса!
Verse 18
ﮕﮖﮗﮘ
ﮙ
18. (Аллоҳ) уни қай нарсадан яратди ўзи?!
Verse 19
ﮚﮛﮜﮝ
ﮞ
19. Уни бир (ҳақир) нутфадан яратиб, сўнг уни(нг она қорнидаги ривожини ва ой-кунини) белгилаб қўйди-ку!
Verse 20
ﮟﮠﮡ
ﮢ
20. Сўнгра унга (она қорнидан чиқиш) йўлини осон қилди.
Verse 21
ﮣﮤﮥ
ﮦ
21. Сўнгра унга ўлим бериб, қабрга киритди (яъни, бошқа ҳайвонлар сингари унинг жасадини Ер юзида қолдириб, йиртқичларга ем қилиб қўйгани йўқ).
Verse 22
ﮧﮨﮩﮪ
ﮫ
22. Сўнгра Ўзи хоҳлаган вақтида уни яна қайта тирилтирур.
Verse 23
ﮬﮭﮮﮯﮰ
ﮱ
23. Йўқ, у (кофир кимса Аллоҳ) ўзига буюрган бирон нарсани адо қилмади.
Verse 24
ﯓﯔﯕﯖ
ﯗ
24. Энди инсон ўзининг таомига (ибрат кўзи билан бир) қараб кўрсин-чи!
Verse 25
ﯘﯙﯚﯛ
ﯜ
25. Биз (осмондан) сув-ёмғирни қуйдирдик.
Verse 26
ﯝﯞﯟﯠ
ﯡ
26. Сўнгра Ерни (гиёҳлар билан) ёрдик.
Verse 27
ﯢﯣﯤ
ﯥ
27. Сўнг Биз унда дон-дунни ундириб-ўстириб қўйдик-ку!
Verse 28
ﯦﯧ
ﯨ
28. Узум ва кўкларни,
Verse 29
ﯩﯪ
ﯫ
29. Зайтун ва ҳурмоларни,
Verse 30
ﯬﯭ
ﯮ
30. Қуюқ дарахтзор боғларни,
Verse 31
ﯯﯰ
ﯱ
31. Мева-чева-ю, ўт-ўланларни
Verse 32
ﯲﯳﯴ
ﯵ
32. Сизлар учун ва чорва ҳайвонларингиз учун манфаат бўлсин (деб ундириб-ўстириб қўйдик-ку!)
Verse 33
ﯶﯷﯸ
ﯹ
33. Бас, қачон (қулоқларни) кар қилгувчи (даҳшатли қичқириқ) келганда (яъни, сур иккинчи марта чалиниб, барча халойиққа қайтадан жон ато этилганда, ҳар бир инсон ўзи билан ўзи бўлиб қолур)!
Verse 34
ﯺﯻﯼﯽﯾ
ﯿ
34. У Кунда киши ўз оға-инисидан ҳам,
Verse 35
ﰀﰁ
ﰂ
35. Онаси ва отасидан ҳам,
Verse 36
ﰃﰄ
ﰅ
36. Хотини-ю, бола-чақасидан ҳам қочур!
Verse 37
ﰆﰇﰈﰉﰊﰋ
ﰌ
37. (Чунки) улардан ҳар бир киши учун у Кунда ўзига етарли ташвиш бўлур!
Verse 38
ﰍﰎﰏ
ﰐ
38. У Кунда (мўминларнинг) юзлари ёруғ,
Verse 39
ﰑﰒ
ﰓ
39. Кулгувчи ва хуррам бўлур.
Verse 40
ﰔﰕﰖﰗ
ﰘ
40. Ва у Кунда (кофирларнинг) юзлари устида чанг-ғубор бўлиб,
Verse 41
ﭑﭒ
ﭓ
41. У (юз)ларни қаролик қоплаб олур!
Verse 42
ﭔﭕﭖﭗ
ﭘ
42. Ана ўшалар фисқу фужур қилгувчи кофирларнинг ўзидир!
تقدم القراءة