ترجمهٔ فارسی سورهٔ Az-Zariyat

ذاریات · سورة الذاريات · آیه‌ها: 60 · مکی

ترجمه: الترجمة الفارسية - دار الإسلام

  1. 1

    وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرۡوࣰا

    سوگند به بادهاى خاک [و باران] ‌افشان
  2. 2

    فَٱلۡحَٰمِلَٰتِ وِقۡرࣰا

    و سوگند به ابرهای سنگین‌بار [از باران]
  3. 3

    فَٱلۡجَٰرِيَٰتِ يُسۡرࣰا

    و سوگند به کشتی‏های سبک‌سِیر
  4. 4

    فَٱلۡمُقَسِّمَٰتِ أَمۡرًا

    و سوگند به فرشتگانی که کارها را [به امر الله] تقسیم می‌کنند
  5. 5

    إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقࣱ

    که آنچه [در مورد پاداش و عذاب] به شما وعده داده شده حقیقت دارد؛
  6. 6

    وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعࣱ

    و [روز] جزا قطعاً به وقوع مى‏پیوندد.
  7. 7

    وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡحُبُكِ

    سوگند به آسمان که [با ستارگان آراسته شده، و گویی] دارای راه‏هاست،
  8. 8

    إِنَّكُمۡ لَفِي قَوۡلࣲ مُّخۡتَلِفࣲ

    كه شما [در مورد پیامبر و قرآن] اختلاف‌نظر دارید.
  9. 9

    يُؤۡفَكُ عَنۡهُ مَنۡ أُفِكَ

    هر کس [از راه حق] بازگردانده شود، از [ایمان به] پیامبر و قرآن نیز بازگردانده خواهد شد.
  10. 10

    قُتِلَ ٱلۡخَرَّٰصُونَ

    مرگ [و لعنت] بر دروغگویان!
  11. 11

    ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي غَمۡرَةࣲ سَاهُونَ

    همان كسانى كه در ورطۀ جهل، غافلند.
  12. 12

    يَسۡـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلدِّينِ

    آنان [پیوسته و از روى انكار] مى‏پرسند: «روز جزا چه زمانى است؟»
  13. 13

    يَوۡمَ هُمۡ عَلَى ٱلنَّارِ يُفۡتَنُونَ

    همان روزى است كه به آتش مجازات مى‏شوند؛
  14. 14

    ذُوقُواْ فِتۡنَتَكُمۡ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَسۡتَعۡجِلُونَ

    [و به آنان گفته می‌شود:] «عذاب خود را بچشید؛ این همان آتشى است كه به شتاب مى‏خواستید».
  15. 15

    إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ

    [در روز قیامت،] مسلماً پرهیزگاران در باغ‏هایی [از بهشت] و [كنار] چشمه‌سارها به سر مى‏برند؛
  16. 16

    ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُحۡسِنِينَ

    آنچه پروردگارشان به آنان عطا كرده است دریافت مى‏دارند؛ زیرا در [زندگیِ] گذشته نیكوكار بوده‏اند.
  17. 17

    كَانُواْ قَلِيلࣰا مِّنَ ٱلَّيۡلِ مَا يَهۡجَعُونَ

    آنان ‏اندكى از شب را مى‏خفتند [و بقیه را به نماز و نیایش مشغول بودند]
  18. 18

    وَبِٱلۡأَسۡحَارِ هُمۡ يَسۡتَغۡفِرُونَ

    و سحرگاهان آمرزش مى‏خواستند
  19. 19

    وَفِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقࣱّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ

    و در اموالشان براى سائل و محروم، حقى [معیّن از صدقه و زکات] بود.
  20. 20

    وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتࣱ لِّلۡمُوقِنِينَ

    و در زمین، نشانه‌ها[ى قدرت الهى] براى اهل یقین پدیدار است،
  21. 21

    وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ

    و در وجود خودتان؛ آیا نمى‏بینید؟
  22. 22

    وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ

    و رِزق و روزی‌تان و آنچه [از کیفر و پاداش و خیر و شر که] به شما وعده داده می‌شود، در آسمان است.
  23. 23

    فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقࣱّ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ

    سوگند به پروردگار آسمان و زمین كه وعده[ی قیامت و پاداش و عذاب] همچون سخن گفتنتان، حقیقی و قطعى است.
  24. 24

    هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ

    [ای پیامبر] آیا داستان میهمانان گرامى ابراهیم به تو رسیده است؟
  25. 25

    إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمࣰاۖ قَالَ سَلَٰمࣱ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ

    آنگاه که بر او وارد شدند و سلام گفتند، او گفت: «سلام» [و زیر لب گفت:] «گروهى ناشناسند».
  26. 26

    فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلࣲ سَمِينࣲ

    آنگاه نزد خانوادۀ خود رفت و [گوشتِ بریانِ] گوساله‏اى فربه [براى پذیرایى] آورد.
  27. 27

    فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ

    [او غذا را] نزد آنان گذاشت و [چند لحظه بعد] گفت: «آیا نمی‌خورید؟»
  28. 28

    فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةࣰۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمࣲ

    [چون دست به غذا نزدند] از آنان احساس ترس كرد؛ گفتند: نترس [ما فرشته‏ایم]؛ و او را به [تولد] پسرى دانا بشارت دادند.
  29. 29

    فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةࣲ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمࣱ

    همسرش با فریاد [و شگفتى] پیش آمد و در حالى كه به صورت خود مى‏زد گفت: پیرزنى نازا [فرزند می‌زاید]؟
  30. 30

    قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ

    [فرشتگان] گفتند: «پروردگارت اینچنین فرموده است؛ و بی‌گمان، او حکیمِ داناست».
  31. 31

    ۞ قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ

    [ابراهیم] گفت: «ای فرستادگان [الله،] کار و مأموریت شما چیست؟»
  32. 32

    قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمࣲ مُّجۡرِمِينَ

    [فرشتگان] گفتند: «ما برای [مجازات] قومی مجرم [و گناهکار] فرستاده شده‌ایم
  33. 33

    لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةࣰ مِّن طِينࣲ

    تا سنگ‏هایی از گلِ [سخت‌شده] بر سرشان فروباریم.
  34. 34

    مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ

    [سنگ‏هایی] که نزد پروردگارت، برای اسرافکاران، نشان گذاشته شده است.
  35. 35

    فَأَخۡرَجۡنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

    مؤمنانی را که در آن [شهرهای قوم لوط] بودند، [پیش از نزول عذاب] بیرون آوردیم؛
  36. 36

    فَمَا وَجَدۡنَا فِيهَا غَيۡرَ بَيۡتࣲ مِّنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ

    ولى فقط یک خانواده را یافتیم كه [نسبت به اوامر الهی] تسلیم بودند.
  37. 37

    وَتَرَكۡنَا فِيهَآ ءَايَةࣰ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ

    و در آن [شهرها] براى مردمى كه از عذاب دردناک [الهی] ترس دارند، نشانه‏اى روشن بر جاى گذاشتیم.
  38. 38

    وَفِي مُوسَىٰٓ إِذۡ أَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ بِسُلۡطَٰنࣲ مُّبِينࣲ

    در [داستان] موسی [نیز نشانه و عبرتی است]؛ آنگاه که او را با دلیلی روشن نزد فرعون فرستادیم.
  39. 39

    فَتَوَلَّىٰ بِرُكۡنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونࣱ

    ولى [فرعون] با تكیه بر قدرتش، [حق را] نپذیرفت و گفت: [این مرد، یا] جادوگر است یا دیوانه».
  40. 40

    فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّ وَهُوَ مُلِيمࣱ

    او را همراه سپاهیانش گرفتیم و به دریا افكندیم [و هلاک کردیم]؛ در حالى كه [در لحظۀ مرگ، خود را به خاطر نافرمانی و کفرش] سرزنش مى‏كرد.
  41. 41

    وَفِي عَادٍ إِذۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلۡعَقِيمَ

    در [داستان قوم] عاد [نیز درس عبرتی است]؛ آنگاه که تندبادى بی‌خیر و برکت بر آنان فرستادیم.
  42. 42

    مَا تَذَرُ مِن شَيۡءٍ أَتَتۡ عَلَيۡهِ إِلَّا جَعَلَتۡهُ كَٱلرَّمِيمِ

    [تندبادی] که بر هر چه وزید، آن را خاک و خاشاک كرد.
  43. 43

    وَفِي ثَمُودَ إِذۡ قِيلَ لَهُمۡ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينࣲ

    در [داستان قوم] ثمود [نیز درس عبرتی است] آنگاه که [توسط پیامبرشان صالح] به آنان گفته شد: «اندکی [از لذت‏های زندگی] بهره‌مند شوید [که تنها سه روز فرصت دارید]».
  44. 44

    فَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمۡ يَنظُرُونَ

    آنان از فرمان پروردگارشان سرپیچی کردند؛ پس در حالی که [به چشم خود، عذاب را] می‌دیدند، صاعقه آنان را فراگرفت.
  45. 45

    فَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ مِن قِيَامࣲ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ

    [چنان بر زمین افتادند که] نه توان برخاستن [و گریز] داشتند و نه یاراى دفاع.
  46. 46

    وَقَوۡمَ نُوحࣲ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمࣰا فَٰسِقِينَ

    پیش از آن، قوم نوح را كه گروهى نافرمان بودند [هلاک كردیم].
  47. 47

    وَٱلسَّمَآءَ بَنَيۡنَٰهَا بِأَيۡيْدࣲ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

    ما آسمان را به توان [خود] بنا نهادیم و همواره آن را وسعت می‌بخشیم؛
  48. 48

    وَٱلۡأَرۡضَ فَرَشۡنَٰهَا فَنِعۡمَ ٱلۡمَٰهِدُونَ

    و زمین را [برای زندگی] گستردیم و چه نیک گستراننده‌ای هستیم!
  49. 49

    وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ

    و همه چیز را به صورت زوج آفریدیم؛ باشد که [توجه كنید و] پند گیرید.
  50. 50

    فَفِرُّوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ

    [ای پیامبر، به مردم بگو:] «به سوى الله بشتابید كه من هشداردهنده‏ای آشکار از جانب او برای شما هستم؛
  51. 51

    وَلَا تَجۡعَلُواْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ

    و در كنار الله معبود دیگرى قرار ندهید كه من از [جانب] او هشداردهنده‏اى آشکار برایتان هستم».
  52. 52

    كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُواْ سَاحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونٌ

    هر پیامبری که بر پیشینیانشان مبعوث شد، همین گونه گفتند: «[او یا] جادوگر است یا دیوانه».
  53. 53

    أَتَوَاصَوۡاْ بِهِۦۚ بَلۡ هُمۡ قَوۡمࣱ طَاغُونَ

    آیا یكدیگر را به این [کفر و تکذیب] سفارش كرده بودند؟ نه، بلكه مردمی سرکش بودند.
  54. 54

    فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومࣲ

    پس [ای پیامبر،] از آنان روی بگردان که تو [به خاطر کفر آنان] هرگز سزاوار سرزنش نیستی.
  55. 55

    وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

    و [پیوسته به آنان] تذكر بده كه قطعاً تذكر براى مؤمنان سودبخش است.
  56. 56

    وَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ

    و جن و انس را فقط برای این آفریده‌ام که مرا عبادت كنند [و از بندگىِ دیگران سر باز زنند].
  57. 57

    مَآ أُرِيدُ مِنۡهُم مِّن رِّزۡقࣲ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطۡعِمُونِ

    نه از آنان روزى مى‏خواهم، نه اینكه مرا خوراک دهند؛
  58. 58

    إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلۡقُوَّةِ ٱلۡمَتِينُ

    [زیرا]‏ الله است که روزی‌رسانِ نیرومند و برقرار است.
  59. 59

    فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ ذَنُوبࣰا مِّثۡلَ ذَنُوبِ أَصۡحَٰبِهِمۡ فَلَا يَسۡتَعۡجِلُونِ

    ستمکاران [مشرک نیز] همچون یاران [گذشتۀ] خویش، سهمى از عذاب دارند؛ پس به شتاب [آن را] از من نخواهند.
  60. 60

    فَوَيۡلࣱ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن يَوۡمِهِمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ

    واى بر کافران از [عذاب] روزی که به آن وعده داده می‏شوند!

ترجمه‌های دیگر این سوره

تفسیر این سوره به عربی