ترجمهٔ فارسی سورهٔ Al-Qiyamah
قیامه · سورة القيامة · آیهها: 40 · مکی
-
1
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ
به روز قیامت سوگند میخورم. -
2
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ
و به نفسِ ملامتگر سوگند میخورم. -
3
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ
آیا انسان میپندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوانهایش را جمع نخواهیم کرد؟ -
4
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ
آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم. -
5
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ
بلکه انسان میخواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند. -
6
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ
[از این رو] میپرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟» -
7
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ
هنگامی که چشم خیره شود -
8
وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ
و ماه تیره [و بینور] گردد -
9
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ
و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند، -
10
يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ
آن روز، انسان میگوید: «راهِ گریز کجاست؟» -
11
كَلَّا لَا وَزَرَ
هرگز! هیچ گریزگاهی نیست. -
12
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ
آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست. -
13
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ
در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مىكنند. -
14
بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ
بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است. -
15
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ
اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد. -
16
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ
[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده. -
17
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ
مسلماً جمعآوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست. -
18
فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ
پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن. -
19
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ
سپس بیانکردنش بر [عهدۀ] ماست. -
20
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ
هرگز چنین نیست [که شما مشرکان میپندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید -
21
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ
و آخرت را رها میکنید. -
22
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ
آن روز، [اهل ایمان دارای] چهرههایی تازه [و شاداب] هستند. -
23
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ
به سوی پروردگارشان مینگرند. -
24
وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ
و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهرههایی عبوس [و درهمکشیده] هستند. -
25
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ
زیرا یقین دارند که آسیبی کمرشکن به آنها میرسد. -
26
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ
آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد. -
27
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ
و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد]. -
28
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ
و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا] است. -
29
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ
و [کار بالا گیرد و] ساقها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد. -
30
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ
در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود. -
31
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ
[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛ -
32
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ
بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند. -
33
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ
سپس خرامان به سوی خانوادهاش بازگشت. -
34
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ
وای بر تو! پس وای بر تو! -
35
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ
باز هم وای بر تو! پس وای بر تو! -
36
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى
آیا انسان گمان میکند که [بیهدف و بدون حساب و جزا] به خود رها میشود؟ -
37
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِيࣲّ يُمۡنَىٰ
آیا [او] نطفهای از منی نبود که [در رحم] ریخته میشود؟ -
38
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ
سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت، -
39
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ
سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد. -
40
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ
آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟