ترجمهٔ فارسی سورهٔ Al-Qalam
قلم · سورة القلم · آیهها: 52 · مکی
-
1
نٓۚ وَٱلۡقَلَمِ وَمَا يَسۡطُرُونَ
نون. سوگند به قلم و آنچه مینویسند، -
2
مَآ أَنتَ بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ بِمَجۡنُونࣲ
که تو [ای پیامبر،] به نعمت [و فضلِ] پروردگارت، دیوانه نیستی، -
3
وَإِنَّ لَكَ لَأَجۡرًا غَيۡرَ مَمۡنُونࣲ
و پاداشی بیپایان برای تو [درپیش] است؛ -
4
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمࣲ
و یقیناً تو اخلاقِ بسیار نیکو و والایی داری. -
5
فَسَتُبۡصِرُ وَيُبۡصِرُونَ
به زودی خواهی دید و آنها [نیز] خواهند دید -
6
بِأَييِّكُمُ ٱلۡمَفۡتُونُ
که کدام یک از شما دیوانه است. -
7
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُهۡتَدِينَ
پروردگارت بهتر میداند چه کسی از راه او گمراه گشته، و [نیز] او به هدایتیافتگان داناتر است. -
8
فَلَا تُطِعِ ٱلۡمُكَذِّبِينَ
پس از تکذیبکنندگان اطاعت مکن. -
9
وَدُّواْ لَوۡ تُدۡهِنُ فَيُدۡهِنُونَ
آنها دوست دارند [و میخواهند] که نرمی [و مدارا] کنی، تا آنان [نیز] نرمی [و مدارا] کنند. -
10
وَلَا تُطِعۡ كُلَّ حَلَّافࣲ مَّهِينٍ
و از هر فرومایهای که بسیار سوگند [دروغ] یاد میکند، اطاعت مکن. -
11
هَمَّازࣲ مَّشَّآءِۭ بِنَمِيمࣲ
[همان کسی که] بسیار عیبجوست و به سخنچینی آمد و شد میکند. -
12
مَّنَّاعࣲ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ
و بسیار مانع کار خیر، و متجاوز و گناهکار است. -
13
عُتُلِّۭ بَعۡدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ
به علاوه، خشن و بیتبار و بدنام است. -
14
أَن كَانَ ذَا مَالࣲ وَبَنِينَ
به خاطر آن که صاحب مال و فرزندان بسیار است. -
15
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ
هنگامی که آیات ما بر او خوانده میشود، میگوید: «[اینها] افسانههای گذشتگان است». -
16
سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلۡخُرۡطُومِ
به زودی داغ [ننگ و رسوایی] بر بینی او مینهیم. -
17
إِنَّا بَلَوۡنَٰهُمۡ كَمَا بَلَوۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡجَنَّةِ إِذۡ أَقۡسَمُواْ لَيَصۡرِمُنَّهَا مُصۡبِحِينَ
ما آنها را آزمایش کردیم، همانگونه که صاحبان باغ را آزمودیم؛ هنگامی که سوگند یاد کردند که صبحگاهان [که مستمندان نباشند،] میوههای باغ را بچینند. -
18
وَلَا يَسۡتَثۡنُونَ
و[لی] «ان شاء الله» نگفتند. -
19
فَطَافَ عَلَيۡهَا طَآئِفࣱ مِّن رَّبِّكَ وَهُمۡ نَآئِمُونَ
عذابی [فراگیر] از سوی پروردگارت بر [باغِ] آنها فرود آمد، در حالی که همه در خواب بودند. -
20
فَأَصۡبَحَتۡ كَٱلصَّرِيمِ
و آن باغ [سبز و خرم، پس از آتشسوزی] همچون شبِ سیاه شد. -
21
فَتَنَادَوۡاْ مُصۡبِحِينَ
آنگاه صبحگاهان یکدیگر را ندا دادند -
22
أَنِ ٱغۡدُواْ عَلَىٰ حَرۡثِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰرِمِينَ
که اگر میخواهید درو کنید، به سوی کشتزار [و باغ] خویش بروید. -
23
فَٱنطَلَقُواْ وَهُمۡ يَتَخَٰفَتُونَ
آنگاه [به سوی کشتزار] حرکت کردند، در حالی که آهسته با هم میگفتند: -
24
أَن لَّا يَدۡخُلَنَّهَا ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكُم مِّسۡكِينࣱ
«[مراقب باشید] که امروز هیچ [نیازمند و] بینوایی در آن [باغ] وارد نشود!» -
25
وَغَدَوۡاْ عَلَىٰ حَرۡدࣲ قَٰدِرِينَ
و صبحگاهان با تصمیم جدی بر جلوگیری [از ورود مستمندان، به سمتِ باغ] بیرون شدند. -
26
فَلَمَّا رَأَوۡهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ
اما هنگامی که آن [باغ] را دیدند، گفتند: «یقیناً ما [اشتباه آمدهایم و] راه را گم کردهایم؛ -
27
بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ
نه؛ بلکه ما [از حاصلِ آن] بیبهره و محروم هستیم». -
28
قَالَ أَوۡسَطُهُمۡ أَلَمۡ أَقُل لَّكُمۡ لَوۡلَا تُسَبِّحُونَ
یکی از بهترین [و خردمندترین] آنان گفت: «آیا به شما نگفتم چرا [شکر و] تسبیح [الله را] نمیگویید؟». -
29
قَالُواْ سُبۡحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
گفتند: «پروردگار ما پاک و منزّه است؛ مسلّماً ما ستمکار بودیم». -
30
فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَلَٰوَمُونَ
آنگاه ملامتکنان به یکدیگر روی آوردند -
31
قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ
[و] گفتند: «وای بر ما که طغیانگر [و سرکش] بودیم! -
32
عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبۡدِلَنَا خَيۡرࣰا مِّنۡهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ
امیدواریم که پروردگارمان [ما را ببخشد و] در عوض، چیزی بهتر از آن [باغ] به ما دهد؛ [چرا که] بیگمان، ما به سوی پروردگار خود روی آوردهایم». -
33
كَذَٰلِكَ ٱلۡعَذَابُۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَكۡبَرُۚ لَوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ
عذاب [الله در دنیا] اینچنین است؛ و اگر میدانستند، عذاب آخرت مسلماً بزرگتر [و بیشتر] است. -
34
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
به راستی برای پرهیزگاران نزد پروردگارشان باغهای پرنعمت است. -
35
أَفَنَجۡعَلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ كَٱلۡمُجۡرِمِينَ
آیا ما مسلمانان را همچون مجرمان [و گناهکاران] قرار میدهیم؟ -
36
مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ
شما را چه شده است؟ چگونه داوری میکنید؟ -
37
أَمۡ لَكُمۡ كِتَٰبࣱ فِيهِ تَدۡرُسُونَ
آیا شما کتابی [آسمانی] دارید که در آن فرامیگیرید؟ -
38
إِنَّ لَكُمۡ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ
و [آیا] آنچه را انتخاب میکنید، در آن [کتاب] برای شما [نوشته شده] است؟ -
39
أَمۡ لَكُمۡ أَيۡمَٰنٌ عَلَيۡنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ إِنَّ لَكُمۡ لَمَا تَحۡكُمُونَ
یا اینکه بر [عهدۀ] ما عهد و پیمان استواری تا روز قیامت دارید که هر چه را حکم کنید، [حق] برای شما باشد؟ -
40
سَلۡهُمۡ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ
[ای پیامبر،] از آنها بپرس کدامیک از آنان در برابر این [ادعاها] متعهد است؟ -
41
أَمۡ لَهُمۡ شُرَكَآءُ فَلۡيَأۡتُواْ بِشُرَكَآئِهِمۡ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ
و یا اینکه [معبودان و] شریکانی دارند؟ اگر راست میگویند، باید شریکان [و معبودان] خویش را بیاورند. -
42
يَوۡمَ يُكۡشَفُ عَن سَاقࣲ وَيُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ
روزی که [الله متعال برای داوری میان خلایق بیاید،] ساق [که هیچ چیز مانند آن نیست] آشکار میگردد و [مردم] به سجده فراخوانده میشوند؛ ولی [کافران و منافقان] نمیتوانند [سجده کنند]. -
43
خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةࣱۖ وَقَدۡ كَانُواْ يُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمۡ سَٰلِمُونَ
[در حالی که] دیدگانشان [از ترس و ندامت] فرو افتاده و ذلت و خواری وجودشان را فراگرفته است؛ و یقیناً پیش از این [در دنیا] در حالی که تندرست بودند، به سجده فراخوانده میشدند. -
44
فَذَرۡنِي وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِۖ سَنَسۡتَدۡرِجُهُم مِّنۡ حَيۡثُ لَا يَعۡلَمُونَ
[ای پیامبر،] مرا با آن کسی که این سخن [= قرآن] را تکذیب میکند واگذار. ما آنان را اندکاندک [و] به گونهای که درنیابند [و از جاییکه متوجه نگردند]، به سوی عذاب خواهیم کشاند. -
45
وَأُمۡلِي لَهُمۡۚ إِنَّ كَيۡدِي مَتِينٌ
و به آنها مهلت میدهم. بیگمان، مکر [و تدبیرِ] من استوار [و محکم] است. -
46
أَمۡ تَسۡـَٔلُهُمۡ أَجۡرࣰا فَهُم مِّن مَّغۡرَمࣲ مُّثۡقَلُونَ
[ای پیامبر،] مگر تو از آنان مزدی درخواست میکنی که [از ادایِ آن در رنجند و] برایشان سنگین است؟ -
47
أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَيۡبُ فَهُمۡ يَكۡتُبُونَ
یا [اسرار] غیب نزد آنهاست و آنان [آنچه را میگویند از روی آن] مینویسند. -
48
فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومࣱ
[ای پیامبر،] در برابر فرمان [و حکم] پروردگارت صبر کن، و مانند صاحبِ ماهی [= یونس] مباش که با دلی سرشار از خشم و اندوه، [الله را] ندا داد. -
49
لَّوۡلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعۡمَةࣱ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ مَذۡمُومࣱ
اگر نعمت [و رحمتی] از سوی پروردگارش به یاری او نیامده بود، یقیناً در حالی که نکوهیده بود، [از شکم ماهی،] به صحرای خشکیده بیرون افکنده میشد. -
50
فَٱجۡتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
آنگاه پروردگارش او را برگُزید و از صالحان قرار داد. -
51
وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ بِأَبۡصَٰرِهِمۡ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونࣱ
و [ای پیامبر،] نزدیک است کسانی که کافر شدند، هنگامی که آیات قرآن را میشنوند، تو را چشمزخم زنند؛ و [به خاطر خشم و حسدشان] میگویند: «قطعاً او دیوانه است»؛ -
52
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكۡرࣱ لِّلۡعَٰلَمِينَ
در حالی که این [قرآن] جز پندی برای جهانیان نیست.