ترجمهٔ فارسی سورهٔ Al-Ma'arij
معارج · سورة المعارج · آیهها: 44 · مکی
-
1
سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابࣲ وَاقِعࣲ
درخواستکنندهای [به تمسخر] تقاضای عذابی را کرد که وقوعش [در قیامت] حتمی است، -
2
لِّلۡكَٰفِرِينَ لَيۡسَ لَهُۥ دَافِعࣱ
[این عذاب،] برای کافران است [و] هیچ دفعکنندهای ندارد. -
3
مِّنَ ٱللَّهِ ذِي ٱلۡمَعَارِجِ
از سوی الله [به وقوع میپیوندد که دارای عُلُو و] صاحبِ مراتب و درجات والاست. -
4
تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمࣲ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةࣲ
فرشتگان و روح [= جبرئیل] به سوی او عروج میکنند، در روزی که مقدارش [در مقیاس بشری،] پنجاه هزار سال است. -
5
فَٱصۡبِرۡ صَبۡرࣰا جَمِيلًا
پس تو [ای پیامبر، در برابر تمسخرشان] صبرِ نیکو پیشه کن. -
6
إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدࣰا
بیگمان، آنها آن [روز] را دور میبینند -
7
وَنَرَىٰهُ قَرِيبࣰا
و ما آن را نزدیک میبینیم. -
8
يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ
[همان] روزی که آسمان چون مسِ گداخته شود، -
9
وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ
و کوهها مانند پشم رنگین [متلاشی و پراکنده] شود. -
10
وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمࣰا
و هیچ دوست صمیمی [و خویشاوندی] از [حال] دوست صمیمی [و خویشاوندش] نمیپرسد. -
11
يُبَصَّرُونَهُمۡۚ يَوَدُّ ٱلۡمُجۡرِمُ لَوۡ يَفۡتَدِي مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِئِذِۭ بِبَنِيهِ
[در حالی که] آنان به یکدیگر نشان داده میشوند، گناهکار [دوست دارد و] آرزو میکند که فرزندان خود را در ازای [رهایی] از عذاب آن روز بدهد، -
12
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ
و [همچنین] زنش و برادرش را -
13
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ
و قبیلهاش را که [همیشه] به او جا و پناه میداد. -
14
وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعࣰا ثُمَّ يُنجِيهِ
و [همچنین] همۀ کسانی را که روی زمین هستند [فدا کند] تا نجات یابد. -
15
كَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ
[اما] هرگز چنین نیست! بیگمان، آن شعلههای [آتشِ] سوزان است -
16
نَزَّاعَةࣰ لِّلشَّوَىٰ
[که] پوست از سر برمیکَند. -
17
تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ
کسانی را که [به فرمان الله] پشت کردند و [از حق] روی گرداندند، [به سوی خود] فرامیخوانَد. -
18
وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ
و [نیز کسانی را که] اموال را جمعآوری و ذخیره کردند [و حق آن را نپرداختند]. -
19
۞ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا
یقیناً انسان، کمطاقت [و حریص] آفریده شده است. -
20
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعࣰا
هر گاه بدی [و مصیبتی] به او رسد، بیتابی میکند، -
21
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلۡخَيۡرُ مَنُوعًا
و هر گاه خوبی به او رسد، بازدارنده [و بخیل] میگردد. -
22
إِلَّا ٱلۡمُصَلِّينَ
مگر نمازگزاران؛ -
23
ٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ دَآئِمُونَ
همان کسانی که بر نمازهایشان همیشه پایداری میکنند. -
24
وَٱلَّذِينَ فِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقࣱّ مَّعۡلُومࣱ
و کسانی که در اموالشان، حق [معیّن و] معلومی است -
25
لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ
برای مستمند و محروم؛ -
26
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ
و [همان] کسانی که روز جزا را تصدیق میکنند؛ -
27
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ
و کسانی که از عذاب پروردگارشان میترسند. -
28
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمۡ غَيۡرُ مَأۡمُونࣲ
[چرا که] بیگمان، از عذاب پروردگارشان نمیتوان ایمن بود. -
29
وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِفُرُوجِهِمۡ حَٰفِظُونَ
و کسانی که شرمگاههایشان را نگه میدارند؛ -
30
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزۡوَٰجِهِمۡ أَوۡ مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُهُمۡ فَإِنَّهُمۡ غَيۡرُ مَلُومِينَ
مگر با همسران و کنیزانی که مالک آنها هستند، که [در این صورت،] سرزنشی بر آنها نیست. -
31
فَمَنِ ٱبۡتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡعَادُونَ
اما هر کس فراتر از اینها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند. -
32
وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِأَمَٰنَٰتِهِمۡ وَعَهۡدِهِمۡ رَٰعُونَ
و کسانی که امانتها و پیمانهایشان را رعایت میکنند، -
33
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمۡ قَآئِمُونَ
و کسانی که به شهادتهای خود متعهدند، -
34
وَٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ
و کسانی که بر نمازشان پایداری میکنند. -
35
أُوْلَٰٓئِكَ فِي جَنَّٰتࣲ مُّكۡرَمُونَ
اینان در باغهای [بهشت] گرامی داشته میشوند. -
36
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهۡطِعِينَ
پس [ای پیامبر،] کافران را چه شده که به سوی تو میشتابند؟ -
37
عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ
[و] از راست و چپ، گروهگروه [بر مخالفت تو جمع میشوند و بر تو هجوم میآورند؟]
-
38
أَيَطۡمَعُ كُلُّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُدۡخَلَ جَنَّةَ نَعِيمࣲ
آیا هر کدام از آنها [با آن اعمال ناپسندش] طمع دارد که در بهشت پرنعمت [الهی] درآورده شود؟ -
39
كَلَّآۖ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّمَّا يَعۡلَمُونَ
هرگز چنین نیست! بیگمان، ما آنها را از آنچه [خود] میدانند آفریدهایم. -
40
فَلَآ أُقۡسِمُ بِرَبِّ ٱلۡمَشَٰرِقِ وَٱلۡمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ
به پروردگار مشرقها و مغربها سوگند میخورم که قطعاً ما تواناییم -
41
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيۡرࣰا مِّنۡهُمۡ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ
بر اینکه [کسان دیگری] بهتر از اینان را جایگزین کنیم؛ و ما [برای انجام این کار،] درمانده و ناتوان نیستیم. -
42
فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ
پس [ای پیامبر،] آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند، تا به روزی برسند که به آنان وعده داده شده است. -
43
يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعࣰا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبࣲ يُوفِضُونَ
[همان] روزی که شتابان از قبرها خارج میشوند؛ گویی به سوی بتها [و معبودانشان] میدوند. -
44
خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةࣱۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ
[در حالی که] چشمهایشان [از شرم و وحشت] به زیر افتاده و ذلت [و خواری،] آنان را پوشانده است. این همان روزی است که به آنان وعده داده میشد.