ترجمهٔ فارسی سورهٔ An-Nazi'at
نازعات · سورة النازعات · آیهها: 46 · مکی
-
1
وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرۡقࣰا
سوگند به فرشتگانی که جان [کافران] را به شدت بیرون میکشند. -
2
وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشۡطࣰا
و سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به نرمی و آسانی میگیرند. -
3
وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبۡحࣰا
و سوگند به فرشتگانی که [به امرِ الله، از آسمان به سوی زمین] شناورند. -
4
فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبۡقࣰا
و سوگند به فرشتگانی که [در اجرای اوامر الهی] بر یکدیگر سبقت میگیرند. -
5
فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرࣰا
و سوگند به فرشتگانی [که به امر الهی] کارها را تدبیر میکنند. -
6
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ
روزی که [پس از اولین دمیدن در صور] زمین [و کوهها و همه چیز] به لرزه درآید -
7
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ
[و] در پی آن، [دمیدن دوم حشر] بیاید، -
8
قُلُوبࣱ يَوۡمَئِذࣲ وَاجِفَةٌ
در آن روز، دلهایی سخت مضطرب [و ترسان] هستند. -
9
أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةࣱ
و چشمهای آنان [از ترس و شرمساری] فرو افتاده است. -
10
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ
[کافران در دنیا] میگفتند: «آیا ما [پس از مرگ، دوباره] به حال اول خود بازگردانده میشویم؟ -
11
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمࣰا نَّخِرَةࣰ
آیا هنگامی که استخوانهایی پوسیده شدیم [و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده میشویم]»؟ -
12
قَالُواْ تِلۡكَ إِذࣰا كَرَّةٌ خَاسِرَةࣱ
میگفتند: «[اگر چنین وعدهای درست باشد،] آنگاه آن بازگشتی زیانبار است». -
13
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ
آن [بازگشت،] تنها با یک بانگِ مهیب است. -
14
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ
و ناگهان همگی بر عرصۀ زمین [محشر] ظاهر میشوند. -
15
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ
[ای پیامبر،] آیا داستان موسی به تو رسیده است؟ -
16
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى
آنگاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طُوی» ندا داد [و فرمود:] -
17
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ
«به سوی فرعون برو که او طغیان کرده است، -
18
فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ
و به او بگو: «آیا میخواهی [از کفر و گناه] پاک شوی؟ -
19
وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ
و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا [از او] بترسی [و فرمانبردار شوی]؟ -
20
فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ
پس [موسی] معجزۀ بزرگ را به او نشان داد. -
21
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ
اما او تکذیب و سرکشی کرد. -
22
ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ
سپس پشت کرد و به کوشش و تلاش [علیه او] پرداخت. -
23
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ
آنگاه [قومش را] جمع کرد و ندا داد -
24
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ
و گفت: «من پروردگارِ برتر شما هستم». -
25
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ
الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد. -
26
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةࣰ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ
بیگمان، در این [واقعه،] برای هر کس که [از الله] میترسد، عبرتی است. -
27
ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا
آیا آفرینش شما [بعد از مرگ] سختتر است یا آسمانی که [الله] آن را بنا کرد؟ -
28
رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا
سقف آن را بر افراشت و به آن شکل و نظم داد، -
29
وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا
و شبش را تاریک و روزش را روشن گردانید، -
30
وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ
و زمین را بعد از آن گسترانید، -
31
أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا
و از آن، آب [چشمهها و چاهها و] چراگاهش را بیرون آورد، -
32
وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا
و کوهها را محکم و استوار [بر روی زمین] قرار داد. -
33
مَتَٰعࣰا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ
[همۀ اینها] برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان است. -
34
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ
هنگامی که [آن] حادثۀ بزرگ [قیامت] فرا رسد، -
35
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ
در آن روز، انسان [تمام اعمال و] تلاشهای خود را به یاد میآورد. -
36
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ
و جهنم برای هر بینندهای آشکار میشود. -
37
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ
اما آن کس که طغیان [و سرکشی] کرده باشد -
38
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا
و زندگی دنیا را [بر آخرت] ترجیح داده باشد، -
39
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ
بیتردید، جهنم جایگاه اوست. -
40
وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ
و اما کسی که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده و نفس را از هوی [و هوس] بازداشته باشد، -
41
فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ
قطعاً بهشت جایگاه اوست. -
42
يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا
[ای پیامبر،] دربارۀ قیامت از تو میپرسند که در چه زمانی واقع میشود؟ -
43
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ
تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟ -
44
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ
[سرانجام و] منتهای [علمِ] آن، نزد پروردگار توست. -
45
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا
تو فقط بیمدهندۀ کسانی هستی که از آن [= قیامت] میترسند. -
46
كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا
روزی که [کافران قیامت را] ببیند، [چنین احساس میکنند که] گویی [در دنیا] جز یک شامگاه یا بامداد به سر نبردهاند.