ترجمهٔ فارسی سورهٔ 'Abasa
عبس · سورة عبس · آیهها: 42 · مکی
-
1
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ
[پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد -
2
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ
از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد. -
3
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ
و [ای پیامبر،] تو چه میدانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک شود، -
4
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ
یا پند گیرد و این پند به سودش باشد. -
5
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ
اما آن کس که [از ایمان] بینیازی میورزد -
6
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ
تو به او روی میآوری؛ -
7
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ
در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛ -
8
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ
اما کسی که شتابان به سراغ تو میآید -
9
وَهُوَ يَخۡشَىٰ
و [از الله] میترسد، -
10
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ
تو از او غافل میشوی [و به دیگران میپردازی]. -
11
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ
هرگز چنین نیست؛ بیگمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است. -
12
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
پس هر کس که بخواهد، [میتواند] از آن پند گیرد. -
13
فِي صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ
در صحیفههای ارجمندی [ثبت] است. -
14
مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ
[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]
-
15
بِأَيۡدِي سَفَرَةࣲ
در دست سفیران [وحی] است -
16
كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ
[که] بزرگوار و نیکوکارند. -
17
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ
مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است! -
18
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ
[الله] او را از چه چیز آفریده است؟ -
19
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ
او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت. -
20
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ
آنگاه راه را برایش آسان نمود. -
21
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ
آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود. -
22
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ
سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده میکند و] برمیانگیزد. -
23
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ
هرگز چنین نیست [که او میپندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است. -
24
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ
انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد: -
25
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبࣰّا
ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم، -
26
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّا
سپس زمین را از هم شکافتیم، -
27
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّا
آنگاه دانه[های فراون] در آن رویاندیم، -
28
وَعِنَبࣰا وَقَضۡبࣰا
و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]، -
29
وَزَيۡتُونࣰا وَنَخۡلࣰا
و زیتون و نخل، -
30
وَحَدَآئِقَ غُلۡبࣰا
و باغهایی [انبوه و] پردرخت، -
31
وَفَٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّا
و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم]. -
32
مَّتَٰعࣰا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ
[همۀ اینها] برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان است. -
33
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ
هنگامی که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد، -
34
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ
روزی که انسان از برادرش میگریزد -
35
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ
و از مادرش و از پدرش -
36
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ
و از زنش و پسرانش [نیز میگریزد]، -
37
لِكُلِّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ
در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم میدارد [و از دیگری بازمیدارد]. -
38
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ
چهرههایی در آن روز، گشاده و روشن است. -
39
ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ
[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان و شاد است. -
40
وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ
و چهرههایی در آن روز، غبارآلود است. -
41
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ
سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است. -
42
أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ
اینان همان کافرانِ بدکردارند.