صفحهٔ 583
وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرۡقࣰا ١
سوگند به فرشتگانی که جانها (می کافران) را به شدّت بیرون می کشتند.
وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشۡطࣰا ٢
و سوگند به فرشتگانی که جانها (ی مؤمنان) را به نرمی وآسانی می گیرند.
وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبۡحࣰا ٣
و سوگند به فرشتگانی که شناورند.
فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبۡقࣰا ٤
وسوگند به فرشتگانی که (در اجرامی اوامر الهی) بر یگدیگر سبقت می گیرند.
فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرࣰا ٥
و سوگند به فرشتگانی (که به امر الهی) کارهارا تدبیر می کنند.
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ٦
روزی که (سپس از اولین دمیدن در صور) زمین (وکوهها وهمه چیز) را بلرزاند.
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ٧
رد پی آن (دمیدن دوم حشر) بیاید.
قُلُوبࣱ يَوۡمَئِذࣲ وَاجِفَةٌ ٨
دلها در آن روز سخت مضطرب (وترسان) است.
أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةࣱ ٩
وچشمهای آنان (از ترس وشرمساری) فرو افتاده است.
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ ١٠
(کافران در دنیا) می گونید: «آیا ما (پس از مرگ دوباره) به حال اول خود باز می گردیم؟!
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمࣰا نَّخِرَةࣰ ١١
آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده ای شدیم (وبه خاک تبدیل گشتیم, باز هم زنده می شویم؟!)».
قَالُواْ تِلۡكَ إِذࣰا كَرَّةٌ خَاسِرَةࣱ ١٢
گونید: «(اگر چنین وعده ای درست باشد) آنگاه آن بازکشتی زیانبار است!».
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ ١٣
پس آن (بازگشت) تنها با یک بانگ مهیب است!
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ١٤
پس ناگهان همگی بر عرصۀ زمین (محشر) ظاهر می شوند.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ١٥
(ای پیامبر) آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ١٦
آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا داد (وفرمود:).
صفحهٔ 584
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ١٧
به سوی فرعون برو, که او طغیان کرده است.
فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ١٨
پس به او بگو: «آیا می خواهی پاکیزه شوی؟!
وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ١٩
ومن تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم, آنگاه (از او) بترسی, (وفرمانیز دار شوی).
فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٢٠
پس (موسی) معجزۀ بزرگ را به او نشان داد.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ٢١
اما او تکذیب کرد وعصیان ورزید.
ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ ٢٢
سپس پشت کرد وبه کوشش وتلاش (علیه او) پرداخت.
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ٢٣
پس (قومش را) جمع کرد ونداداد.
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ٢٤
وآنگاه گفت: «من پروردگار برتر شما هستم».
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ ٢٥
پس خداوند اورا به عذاب آخرت ودنیا گرفتار کرد.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةࣰ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ ٢٦
بی گمان در این (واقعه) عبرتی است برای کسی که (از خدا) می ترسد.
ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا ٢٧
آیا آفرنیش شما (بعد از مرگ) سخت تراست یا آسمان که (خداوند) آن را بنا کرد؟
رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ٢٨
سقف آن را برا فراشت, پس به آن شکل ونظم داد.
وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ٢٩
وشبش را تاریک, وروزش را روشن گردانید.
وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ٣٠
وزمین را بعد از آن گسترانید.
أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ٣١
واز آن آب (چشمه ها وچاهها) وچراگاهش را بیرون آورد.
وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ٣٢
وکوهها را محکم واشوار (بر روی زمین) قرار داد.
مَتَٰعࣰا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ٣٣
(همۀ اینها) برای بهره گیری شما و جهار پایانتان است.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٣٤
پس هنگامی که (آن) حادثۀ بزرگ (قیامت) فرا رسد,
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ٣٥
در آن روز انسان (تمام اعمال و) تلاشهای خود را به یاد آورد.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ٣٦
و جهنم برای هو بیننده ای آشکار می شود.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ٣٧
پس آن کس که طغیان (وسرکشتی) کرده باشد.
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ٣٨
وزندگی دنیا را (بر آخرت) ترجیح داده باشد.
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٣٩
پس بی ترید جهنم جایگاه اوست.
وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ٤٠
و اما کسی که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده, ونفس را از هوی (وهوس) باز داشته باش.
فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٤١
پس قطعاً بهشت جایگاه اوست.
يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا ٤٢
(ای پیامبر) دربارۀ قیامت از تو می پرسند, که در چه زمانی واقع می شود؟
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ ٤٣
تو را با یا آوری این سخن چه کار است؟
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ٤٤
(سر انجام و) منتهای (علم) آن نزد پروردگارتواست.
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا ٤٥
(ای پیامبر) توتنها بیم دهندۀ کسانی هستی که از آن می ترسند.
كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ٤٦
روزی که (کافران قیامت را) ببیند, (چنین احساس می کنند که) گویی (در دنیا) جز یک شامگاه یا چاشتگاه درنگ نکرده اند.