ترجمة معاني سورة طه باللغة الطاجيكية من كتاب Tajik - Tajik translation
ﰡ
آية رقم 1
ﭵ
ﭶ
ТОҲО
То, ҳо.
آية رقم 2
ﭷﭸﭹﭺﭻ
ﭼ
Қуръонро бар ту нозил накардаем, ки дар ранҷ Афтӣ.
آية رقم 3
ﭽﭾﭿﮀ
ﮁ
Танҳо ҳущдорест барои он кӣ метарсад.
آية رقم 4
ﮂﮃﮄﮅﮆﮇ
ﮈ
Аз ҷониби касе, ки замину осмонҳои баландро офаридааст, нозил шуда.
آية رقم 5
ﮉﮊﮋﮌ
ﮍ
Худои раҳмон бар арш истилову иҳота дорад.
آية رقم 6
Аз они Ӯст он чӣ дар осмонҳову замин ва миёни онҳост ва он чӣ дар зери замин аст.
آية رقم 7
Ва агар сухани баланд гӯӣ, Ӯ ба рози ниҳон ва ниҳонтар огоҳ аст.
آية رقم 8
Оллоҳ — он ки ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест, номҳои хуб аз они Ӯст.
آية رقم 9
ﮭﮮﮯﮰ
ﮱ
Оё хабари Мӯсо ба ту расидааст?
آية رقم 10
Он гоҳ, ки оташе дид ва ба хонаводаи худ гуфт: «Ин ҷо бошед, ки ман аз дур оташе мебинам, шояд бароятон шӯълаеро биёварам ё дар рӯшноии он роҳе биёбам».
آية رقم 11
ﯦﯧﯨﯩ
ﯪ
Чун назди оташ омад, нидо дода шуд: «Эй Мӯсо!
آية رقم 12
Ман Парвардигори ту ҳастам. Пойафзоратро берун кун, ки инак дар водии муқаддаси Туво ҳастй.
آية رقم 13
ﭑﭒﭓﭔﭕ
ﭖ
Ва ман туро интихоб кардам (ба пайғамбарӣ). Пас ба он чӣ ваҳй мешавад, гӯш дор.
آية رقم 14
Худои якто Ман ҳастам. Ҳеҷ Худое ғайри Ман нест. Пас Маро бипараст ва то Маро ёд кунӣ, намоз бигзор.
آية رقم 15
Қиёмат омаданӣ аст. Мехоҳам замони онро пинҳон дорам, то ҳар кас дар муқобили коре, ки кардааст, ҷазо бубинад.
آية رقم 16
Он кас, ки ба он имон надорад ва пайрави ҳавои худ аст, туро аз он (имони ба қиёмат) рӯйгардон накунад, то ба ҳалокат афтӣ.
آية رقم 17
ﭹﭺﭻﭼ
ﭽ
Эй Мӯсо, он чист ба дасти ростат?
آية رقم 18
Гуфт: «Ин асои ман аст. Бар он такя мекунам ва барои гӯсфандонам бо он барг мерезам. Ва маро бо он корҳои дигар аст».
آية رقم 19
ﮌﮍﮎ
ﮏ
Гуфт: «Эй Мӯсо, онро бияфкан».
آية رقم 20
ﮐﮑﮒﮓﮔ
ﮕ
Бияфкандаш. Ба ногаҳон море шуд, ки медавид.
آية رقم 21
Гуфт: «Бигираш ва матарс. Бори дигар онро ба сурати нахустинаш бозмегардонем.
آية رقم 22
Дасти хеш дар бағал кун, бе ҳеҷ айбе сафед берун ояд. Ин ҳам мӯъҷизаест дигар,
آية رقم 23
ﮫﮬﮭﮮ
ﮯ
то оятҳои бузургтари худро ба ту нишон диҳем.
آية رقم 24
ﮰﮱﯓﯔﯕ
ﯖ
Назди Фиръавн бирав, ки саркашӣ мекунад».
آية رقم 25
ﯗﯘﯙﯚﯛ
ﯜ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, синаи маро барои ман кушода гардон.
آية رقم 26
ﯝﯞﯟ
ﯠ
Ва кори маро осон соз.
آية رقم 27
ﯡﯢﯣﯤ
ﯥ
Ва гиреҳ аз забони ман бикушой,
آية رقم 28
ﯦﯧ
ﯨ
то гуфтори маро бифаҳманд.
آية رقم 29
ﯩﯪﯫﯬﯭ
ﯮ
Ва ёваре аз хонадони ман барои ман қарор деҳ
آية رقم 30
ﯯﯰ
ﯱ
бародарам Ҳорунро.
آية رقم 31
ﯲﯳﯴ
ﯵ
Пушти маро ба ӯ маҳкам кун.
آية رقم 32
ﯶﯷﯸ
ﯹ
Ва дар кори ман шарикаш гардон,
آية رقم 33
ﯺﯻﯼ
ﯽ
то Туро фаровон ситоиш кунем.
آية رقم 34
ﯾﯿ
ﰀ
Ва Туро фаровон ёд кунем,
آية رقم 35
ﰁﰂﰃﰄ
ﰅ
ки Ту бар ҳоли мо огоҳ будаӣ».
آية رقم 36
ﰆﰇﰈﰉﰊ
ﰋ
Гуфт: «Эй Мӯсо, ҳар чӣ хостӣ, ба ту дода шуд.
آية رقم 37
ﰌﰍﰎﰏﰐ
ﰑ
Ва Мо бори дигар ба ту неъмати фаровон додаем.
آية رقم 38
ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ
ﭗ
Он гоҳ, ки бар модарат он чӣ ваҳй карданӣ буд, ваҳй кардем,
آية رقم 39
ки ӯро дар сандуқе андоз, сандуқро ба дарё парто, то дарё ба соҳилаш андозад ва яке аз душманони Ман ва душманони ӯ сандуқро бигирад. Муҳаббати худ ба ту арзонӣ доштам, то зери назари Ман парвариш ёбӣ.
آية رقم 40
Он гоҳ, ки хоҳарат мерафт ва мегуфт: «Мехоҳед шуморо ба касе, ки нигаҳдорияш кунад, роҳ бинамоям?» Мо туро назди модарат бозгардонидем, то чашмонаш равшан гардад ва ғам нахӯрад. Ва ту якеро бикуштӣ ва Мо аз ғам озодат кардем ва борҳо туро биёзмудем. Ва соле чанд миёни мардуми Мадйан зистӣ. Ва акнун, эй Мӯсо, дар ин ҳангом, ки тақдир карда будем, омадаӣ.
آية رقم 41
ﮖﮗ
ﮘ
Туро хоси Худ кардам.
آية رقم 42
Ту ва бародарат оёти Маро бибаред ва дар рисолати Ман сустӣ макунед!
آية رقم 43
ﮢﮣﮤﮥﮦ
ﮧ
Ба сӯи Фиръавн биравед, ки ӯ аз ҳад гузаштааст.
آية رقم 44
Бо ӯ ба нармӣ сухан гӯед, шояд панд гирад ё битарсад».
آية رقم 45
Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, бим дорем, ки бар мо зулму ситам кунад ё саркашӣ аз ҳад бигузаронад».
آية رقم 46
Гуфт: «Матарсед. Ман бо шумо ҳастам. Мешунаваму мебинам.
آية رقم 47
Пас назди ӯ раведу гӯед: «Мо расулони Парвардигори туем. Банӣ-Исроилро бо мо бифирист ва озорашон мадеҳ. Мо нишонае аз Парвардигорат бароят овардаем. Ва салом бар он кас, ки аз паи ҳидоят қадам ниҳад.
آية رقم 48
Албатта ба мо ваҳй шудааст, ки азоб барои он касест, ки ростро дурӯғ шуморад ва аз он рӯй гардонад»,
آية رقم 49
ﰉﰊﰋﰌ
ﰍ
Гуфт: «Эй Мӯсо, Парвардигори шумо кист?»
آية رقم 50
Гуфт: «Парвардигори мо ҳамон касест, ки офариниши (сурату шакли) ҳар чизеро ба Ӯ дода, сипас ҳидояташ кардаст».
آية رقم 51
ﰘﰙﰚﰛﰜ
ﰝ
Гуфт: «Ҳоли қавмҳое, ки аз ин пеш мезистанд, чист?»
آية رقم 52
Гуфт: «Илми он дар китобест назди Парвардигори ман, Парвардигори ман на хато мекунад ва на фаромӯш»,
آية رقم 53
Касест, ки заминро оромгоҳи шумо сохт ва бароятон дар он роҳҳое падид овард ва аз осмон борон фиристод, то бо он анвоъе гуногун аз наботот бирӯёнем.
آية رقم 54
Бихӯред ва чорпоёнатонро бичаронед. Дар ин барои хирадмандон ибратҳост!
آية رقم 55
Шуморо аз замин офаридем ва ба он бозмегардонем ва бори дигар аз он берун меоварем.
آية رقم 56
ﮇﮈﮉﮊﮋﮌ
ﮍ
Албатта ҳамаи мӯъҷизаҳои Худро ба ӯ нишон додем, вале дурӯғ баровард ва сар боззад.
آية رقم 57
Гуфт: «Эй Мӯсо, оё назди мо омадаӣ, то моро ба ҷудоӣ аз сарзаминамон берун кунӣ?
آية رقم 58
Мо низ дар баробари ту ҷодуе чун ҷодуи ту меоварем. Байни мову худ ваъдагоҳе дар замини ҳамвор бигузор, ки на мо ваъдаро хилоф кунем ва на ту».
آية رقم 59
Гуфт; «Ваъдагоҳи шумо рӯзи зинат аст ва ҳамаи мардум бад-он ҳангом, ки офтоб баланд гардад гирд оянд.
آية رقم 60
ﮮﮯﮰﮱﯓﯔ
ﯕ
Фиръавн бозгашт ва ёрони ҳилагари худ ҷамъ кард ва бозомад.
آية رقم 61
Мӯсо гуфташон: «Вой бар шумо, бар Худо дурӯғ мабандед, ки ҳамаи шуморо ба азобе ҳалок кунад ва ҳар ки дурӯғ бандад, ноумед шавад».
آية رقم 62
ﯧﯨﯩﯪﯫ
ﯬ
Пас ба якдигар дар кори худ ба машварат пардохтанд. Ва пинҳон розҳо гуфтанд:
آية رقم 63
Гуфтанд: «Ин ду ҷодугароне ҳастанд, ки мехоҳанд ба ҷодуи худ шуморо аз сарзаминатон биронанд ва дини беҳтарини шуморо маҳв кунанд.
آية رقم 64
Шумо тадбирҳои худ ҷамъ кунед ва дар як саф биёед. Касе, ки имрӯз пирӯз шавад наҷот ёбад».
آية رقم 65
Гуфтанд: «Эй Мӯсо, оё ту мепартоӣ ё мо нахуст бипартоем?».
آية رقم 66
Гуфт: «Шумо бипартоед». Ногаҳон аз ҷодуе, ки карданд, чунон дар назараш омад, ки он бандҳо ва асоҳо ба ҳар сӯ медаванд.
آية رقم 67
ﭫﭬﭭﭮﭯ
ﭰ
Мӯсо худашро тарсон ёфт.
آية رقم 68
ﭱﭲﭳﭴﭵﭶ
ﭷ
Гуфтем; «Матарс, ки ту болотар ҳастӣ.
آية رقم 69
Он чӣ дар дасти рост дорӣ, бияфкан, то ҳар чиро, ки сохтаанд, фурӯ барад. Онон ҳилаи ҷодувон сохтаанд ва ҷодугар ҳеҷ гоҳ пирӯз намешавад».
آية رقم 70
Соҳирон ба саҷда водор шуданд. Гуфтанд: «Ба Парвардигори Ҳоруну Мӯсо имон овардем».
آية رقم 71
Фиръавн гуфт: «Оё пеш аз он, ки шуморо рухсат диҳам, ба Ӯ имон овардед? Ӯ бузурги шумост, ки ба шумо ҷодугарӣ омӯхтааст. Дастҳову поҳотонро аз чапу рост мебурам ва бар танаи дарахти хурмо ба доратон меовезам то бидонед, ки азоби кадом як аз мо сахттару пояндатар аст».
آية رقم 72
Гуфтанд: «Савганд ба он ки моро офаридааст, ки туро бар он нишонаҳои равшан, ки дидаем, тарҷеҳ намедиҳем (беҳтар намешуморем), ба ҳар чӣ хоҳӣ, ҳукм кун, ки ривоҷи ҳукми ту дар зиндагии инҷаҳонист.
آية رقم 73
Инак ба Парвардигори худ имон овардем то аз хатоҳои мо ва он ҷодугарӣ, ки моро ба он водоштӣ, даргузарад, ки Худо беҳтару пойдортар аст».
آية رقم 74
Албатта ҳар кас, ки гунаҳкор назди Парвардигораш биёяд, ҷаҳаннам ҷойгоҳи ӯст, ки дар он ҷо на мемирад ва на зиндагӣ мекунад.
آية رقم 75
Ва онон, ки бо имон назди ӯ оянд ва корҳои шоиста кунанд, соҳиби дараҷоте баланд бошанд.
آية رقم 76
Биҳиштҳои ҷовидон, ки дар он наҳрҳо равон аст ва абадӣ дар он ҷо бошанд. Ва ин аст музди покон.
آية رقم 77
Ба Мӯсо ваҳй кардем, ки бандагони Моро шабҳангом берун бибар ва барояшон (бо мӯъҷиза) дар дарё гузаргоҳе хушк биҷӯй ва матарс, ки бар ту даст ёбанд ва бим ба дил роҳ мадеҳ!
آية رقم 78
Фирьавн, бо лашкарҳояш аз паяшон равон шуд. Ва дарё чунон, ки бояд, ононро дар худ фурӯ пушид.
آية رقم 79
ﭭﭮﭯﭰﭱ
ﭲ
Фиръавн қавмашро гумрох кард, на роҳнамоӣ.
آية رقم 80
«Эй банӣ-Исроил, шуморо аз душманатон раҳонидем ва бо шумо дар ҷониби рости кӯҳи Тур ваъда ниҳодем ва бароятон манна (ширинӣ) ва салво (бедона) нозил кардем.
آية رقم 81
Аз чизҳои покиза, ки шуморо рӯзӣ додаем, бихӯред ва аз ҳад мегузаронедаш, то мабод хашми Ман ба шумо расад, ки ҳар кас, ки хашми Ман ба ӯ бирасад, дар оташ афтад.
آية رقم 82
Ҳар кас, ки тавба кунад ва имон оварад ва кори шоиста кунад ва ба роҳи ҳидоят бияфтад, ӯро мебахшоем.
آية رقم 83
ﮟﮠﮡﮢﮣﮤ
ﮥ
Эй Мӯсо, чӣ чиз туро водошт, то бар қавмат пешӣ гирӣ?» (яъне аз қавмат пештар биёӣ).
آية رقم 84
Гуфт: «Онҳо ҳамонҳоянд, ки аз паи ман равонанд. Эй Парвардигори ман, ман ба сӯи Ту шитофтам, то хушнуд гардӣ».
آية رقم 85
Гуфт: «Мо қавми туро пас аз ту озмоиш кардем ва Сомирӣ гумроҳашон сохт».
آية رقم 86
Мӯсо хашмгин ва пурандӯҳ назди қавмаш бозгашту гуфт: «Эй қавми ман, оё Парвардигоратон шуморо ваъдаҳои некӯ надода буд? Оё дер кардани ман дароз кашид ё хостед, ки хашми Парвардигоратон ба шумо фуруд ояд, ки ваъдаи маро хилоф кардед?»
آية رقم 87
Гуфтанд; «Мо ба ихтиёри худ ваъдаи ту хилоф накардем. Аз зару зевари он қавм бардоштем. Онҳоро дар оташ андохтем. Ва Сомирӣ низ андохт.
آية رقم 88
Ва барояшон тандиси (пайкараи) гӯсолае, ки наъраи говонро дошт, бисохт ва гуфтанд: «Ин худоӣ шумо ва худои Мӯсост. Ва Мӯсо фаромуш карда аст».
آية رقم 89
Оё намедонанд, ки ҳеҷ посухе ба суханашон намедиҳад ва ҳеҷ нафъу зиёне барояшон надорад?
آية رقم 90
Ҳорун низ пеш аз ин ба онҳо гуфта буд: «Эй қавми ман, шуморо ба ин гӯсола озмудаанд. Парвардигори шумо Худои раҳмон аст. Аз паи ман биёед ва фармонбардори ман бошед!»
آية رقم 91
Гуфтанд; «Мо ҳамеша ба парастиши ӯ менишинем, то Мӯсо ба назди мо бозгардад».
آية رقم 92
Гуфт: «Эй Ҳорун, ҳангоме ки дидӣ гумроҳ мешаванд,
آية رقم 93
ﮏﮐﮑﮒﮓ
ﮔ
чаро аз паи ман наомадӣ? Оё ту низ аз фармони ман сарпечӣ карда будӣ?»
آية رقم 94
Гуфт: «Эй писари модарам, чанг бар ришу сари ман маяндоз. Ман тарсидам, ки бигӯӣ: «Ту миёни банӣ-Исроил ҷудоӣ афкандӣ ва гуфтори маро риоят накардӣ».
آية رقم 95
ﮩﮪﮫﮬ
ﮭ
Гуфт: «Ва ту, эй Сомирӣ, ин чӣ коре буд, ки кардӣ?»
آية رقم 96
Гуфт: «Ман чизе дидам, ки онҳо намедиданд. Муште аз хоке, ки нақши пои он расул (Ҷибриил) бар он буд, баргирифтам ва дар он қолаб афкандам ва нафси ман ин корро дар чашми ман биёрост».
آية رقم 97
Гуфт: «Бирав, дар зиндагии ин дунё чунон шавӣ, ки пайваста бигӯй: «Ба ман наздик машав». Ва низ туро ваъдаест, ки! аз он раҳо нашавӣ ва инак ба худоят, ки пайваста ибодаташ мекардӣ, бингар, ки месӯзонемаш ва ба дарёаш меафшонем.
آية رقم 98
Ҷуз ин нест, ки худои шумо Оллоҳ аст, ки ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест ва илмаш ҳама чизро дар бар гирифтааст»,
آية رقم 99
Инчунин хабарҳои гузаштаро барои ту ҳикоят мекунем. Ва ба ту аз ҷониби Худ Қуръонро ато кардем.
آية رقم 100
Ҳар кас, ки аз он рӯй гардонад, рӯзи қиёмат бори гуноҳ бар дӯш мекашад.
آية رقم 101
Дар он кор хамеша бимонанд. Ва бори, рӯзи қиёмат барояшон бори бадест!
آية رقم 102
Рӯзе, ки дар сур дамида шавад ва гунаҳкоронро дар он рӯз кабудчашм гирд меоварем.
آية رقم 103
ﭼﭽﭾﭿﮀﮁ
ﮂ
Оҳиста бо ҳам сухан мегӯянд, ки даҳ рӯз беш дар дунё наистодаед.
آية رقم 104
Мо бар гуфтори онҳо огоҳтарем, он гоҳ ки некӯравиштарини онҳо мегӯяд: «Ҷуз як рӯз наистодаед».
آية رقم 105
Туро аз кӯҳҳо мепурсанд. Бигӯ: «Парвардигори ман ҳамаро пароканда месозад.
آية رقم 106
ﮘﮙﮚ
ﮛ
ва онҳоро ба замине ҳамвор бадал мекунад;
آية رقم 107
ﮜﮝﮞﮟﮠﮡ
ﮢ
дар он ҳеҷ каҷиву пастиву баландӣ намебинӣ».
آية رقم 108
Дар он рӯз аз паи он доъӣ (Исрофил), ки ҳеҷ каҷиро дар ӯ роҳ нест, равон гарданд. Ва садоҳо дар баробари Худои раҳмон паст мешаванд ва аз ҳеҷ кас ғайри садои пое нахоҳӣ шунид.
آية رقم 109
Дар он рӯз шафоъат нафъ надиҳад, фақат онро, ки Худои раҳмон иҷозат диҳад ва суханашро биписандад, нафъ диҳад.
آية رقم 110
Ҳар чиро дар пеши рӯи онҳост ва ҳар чиро дар пушти сарашон аст медонад ва илми онон Ӯро дар бар нагирад.
آية رقم 111
Ва чеҳраҳо дар баробари Худои зиндаи поянда хозеъ (мутеъ) мешавад ва ҳар кӣ бори куфр бар дӯш мекашад, ноумед мегардад.
آية رقم 112
Ва ҳар кас, ки корҳои шоиста кунад ва мӯъмин бошад, набояд аз ҳеҷ ситаме ва шикасте битарсад.
آية رقم 113
Инчунин онро Қуръоне арабӣ нозил кардем ва дар он гуногун хушдор додем, шояд битарсанд ё панде тоза гиранд.
آية رقم 114
Пас бартар аст Худои якто- он подшоҳи ростин! Ва пеш аз он ки ваҳй ба поён расад, дар хондани Қуръон шитоб макун. Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, ба илми ман бияфзой».
آية رقم 115
Ва мо пеш аз ин бо Одам паймон бастем, вале фаромӯш кард ва босабраш наёфтем.
آية رقم 116
Ва он гоҳ, ки ба фариштагон гуфтем: «Одамро саҷда кунед». Ҳама ғайри Иблис, ки сарпечӣ кард, саҷда карданд.
آية رقم 117
Гуфтем: «Эй Одам, ин душмани ту ва ҳамсари туст, шуморо аз биҳишт берун накунад, ки бадбахт шавӣ,
آية رقم 118
ки ту дар биҳишт на гурусна мешавӣ ва на бараҳна мемонӣ
آية رقم 119
ﮐﮑﮒﮓﮔﮕ
ﮖ
ва на ташна мешавӣ ва на дучори тобиши офтоб».
آية رقم 120
Шайтон васвасааш карду гуфт: «Эй Одам, оё туро ба дарахти ҷовидонӣ ва мулки дурнашаванда роҳ бинамоям?»
آية رقم 121
Аз он дарахт хӯрданд ва шармгоҳашон дар назарашон падидор шуд. Ва ҳамчунон барги дарахтони биҳишт бар онҳо мечаспониданд. Одам ба Парвардигори худ оси шуд ва роҳ гум кард.
آية رقم 122
ﯗﯘﯙﯚﯛﯜ
ﯝ
Сипас Парвардигораш ӯро ихтиёр кард ва тавбаашро бипазируфт ва ҳидояташ кард.
آية رقم 123
Гуфт: «Ҳамагӣ аз он ҷо поин равед, душманони якдигар! Агар аз ҷониби Ман шуморо роҳнамоӣ омад, ҳар кас аз он роҳнамоии Ман пайравӣ кунад, на гумроҳ мешавад ва на тирабахт.
آية رقم 124
Ва ҳар кас, ки аз ёди Ман рӯй гардонад, зиндагиаш танг шавад ва дар рӯзи қиёмат нобино зиндааш созем».
آية رقم 125
Гӯяд: «Эй Парвардигори ман, чаро маро нобино зинда кардӣ ва ҳол он ки ман бино будам?»
آية رقم 126
Гуяд: «Ҳамчунон ки ту оёти Моро фаромӯш мекардӣ, имрӯз худ фаромӯш гаштаӣ».
آية رقم 127
Инчунин исрофкорон ва касонеро, ки ба оётӣ Парвардигорашон имон намеоваранд, ҷазо медиҳем. Албатта азоби охират сахттару пойдортар аст!
آية رقم 128
Оё он ҳама мардуме, ки пеш аз ин дар масокини инҳо роҳ мерафтанд ва Мо ҳамаро ҳалок кардем, сабаби ҳидояти инҳо нашудаанд? Инҳо нишонаҳоест барои хирадмандон!
آية رقم 129
Агар на сухане буд, ки Парвардигорат пеш аз ин гуфта ва замонро муъайян карда буд, азобашон дар ин ҷаҳон ҳатмӣ мебуд.
آية رقم 130
Барои он чӣ мегӯянд, бо сабр бош ва Парвардигоратро пеш аз тулӯъи хуршед ва пеш аз ғуруби он ба покӣ ва ҳамд ёд кун. Ва дар соъати шаб ва аввалу охири рӯз тасбеҳ гӯй. Шояд хушнуд гардӣ.
آية رقم 131
Агар занону мардоне аз онҳоро аз як зиндагии хуш баҳраманд сохтаем, ту ба онҳо манигар. Ин барои он аст, ки имтиҳонашон кунем. Ризқи Парвардигорат беҳтару пойдортар аст!
آية رقم 132
Касони худро ба намоз фармон деҳ ва худ дар он кор босабр бош. Аз ту рӯзӣ намехоҳем. Мо ба ту рӯзӣ медиҳем. Ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст.
آية رقم 133
Ва гуфтанд: «Чаро муъҷизае аз Парвардигораш барои мо намеоварад?» Оё далелҳои равшане, ки дар сахифаҳои пешин омада, ба онҳо нарасидааст?
آية رقم 134
Агар пеш аз омадани Паёмбаре азобашон мекардем, мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро расуле бар мо нафиристодӣ то пеш аз он ки ба хориву расвоӣ афтем, аз оёти ту пайравӣ кунем?»
آية رقم 135
Бигӯ: «Ҳама мунтазиранд, шумо низ мунтазир бимонед. Ба зудӣ хоҳед донист, онҳо, ки ба роҳи рост мераванд ва онҳо, ки ҳидоят ёфтаанд, чӣ касоне ҳастанд».
تقدم القراءة