ترجمة معاني سورة المؤمنون باللغة الطاجيكية من كتاب Tajik - Tajik translation

Tajik - Tajik translation

آية رقم 1

МУЪМИНУН


Дар ҳақиқат наҷот ёфтанд мӯъминон:
آية رقم 2

онон, ки дар намозашон тарсу умед мекунанд
آية رقم 3

ва онон, ки аз беҳуда рӯй мегардонанд
آية رقم 4

ва онон, ки закотро медиҳанд
آية رقم 5

ва онон, ки шармгоҳи худро нигоҳ медоранд

ғайри ҳамсарон ё канизони худ, ки дар наздикӣ бо онон мавриди маломат қарор намегиранд
آية رقم 7

ва касоне, ки ғайр аз ин ду биҷӯянд, аз ҳадди худ таҷовуз кардаанд.
آية رقم 8

ва онон, ки амонатҳо ва паймонҳои худро риоя ме- кунанд
آية رقم 9

ва онон, ки бар намозҳои худ давомдиҳандаанд,
آية رقم 10

инҳо меросбарон ҳастанд,
آية رقم 11

ки фирдавсро, ки ҳамеша дар он ҷовидонанд, ба мерос мебаранд.
آية رقم 13

сипае ӯро нутфае дар ҷойгоҳе устувор қарор до- дем,

он гоҳ аз он нутфа лахтахуне офаридем ва аз он лахтахун порагӯште ва аз он порагӯшт устухонҳо офаридем ва устухонҳоро бо гӯшт пӯшонидем; бори дигар ӯро офаринише дигар додем. Сазовори таъ- зим аст Худованд, он беҳтарини офаринандагон!
آية رقم 15

Ва баъд аз ин ҳамаи шумо хоҳед мурд.
آية رقم 16

Боз дар рӯзи қиёмат зинда мегардед.

Ва бар болои саратон ҳафт осмон биёфаридем, ҳол он ки аз ин офариниш ғофил набудаем.

Ва аз осмон ба миқдори эҳтиёҷ об фиристодем ва онро дар замин ҷой додем ва Мо бар нобуд карда- наш тавоно ҳастем.

Бо он об бароятон бӯстонҳое аз хурмову ангур пайдо кардем. Шуморо дар он борҳо меваҳои бисё- рест, ки аз онҳо мехӯред.

Ва дарахтест, ки дар Тӯри Сино мерӯяд. Равған медиҳад ва он равған барои хӯрандагон нонхӯри- шест.

Шуморо дар чорпоён ибратест. Аз шире, ки дар шикамашон ҳаст, ба шумо мепушонем ва аз онҳо фоида- ҳои бисёр мебаред ва аз онҳо мехӯред.
آية رقم 22

Ва бар онҳо ва бар киштиҳо савор мешавед.

Қасам, ки Нӯҳро бар қавмаш фиристодем. Гуфт: «Эй қавми ман, Худои якторо бипарастед. Шуморо Худованде ғайри Ӯ нест. Оё наметарсед?»

Бузургони қавмаш, ки кофир буданд, гуфтанд: «Ин мард инсонест монанди шумо, мехоҳад аз шумо болотар шавад. Агар Худо мехост, фарпштаго- неро мефиристод. Мо ҳаргиз чунин чизе дар рӯзго- ри ниёгонамон нашунидаем.

Ӯ марди девонае беш нест. Якчанд муддат бар ӯ сабр кунед». (то маргаш фаро расад).
آية رقم 26

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, акнун, ки маро дурӯғ мебароранд, ёриам кун».

Ба ӯ ваҳй кардем, ки киштиро дар ҳузури Мо ва ба илҳоми Мо бисоз. Ва чун фармони Мо дарра- сид ва об аз танӯр берун зад, аз ҳар ҷинсе дуто ва низ касони худро ба он бибар. Ғайри он кас, ки пеш аз ин дар бораи ӯ сухан рафтааст. Ва дар бораи си- тамкорон бо Ман сухан магӯй, ки онҳо ҳама ғарқ- шудагонанд.

Чун худ ва ҳамроҳонат ба киштӣ нишастед, би- гӯ: «Шукр Худойро, ки моро аз мардуми золим наҷот бахшид».
آية رقم 29

Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, маро фуруд овар дар ҷойгоҳе муборак, ки ту беҳтарини фароран- дагонӣ».
آية رقم 30

Дар ин достон ибратҳову пандҳост ва мо танҳо озмояндагоне будем.
آية رقم 31

Ва баъд аз онҳо мардуме дигар биёфаридем.

Ва аз худашон ба миёнашон паёмбаре фиристо- дем, ки Худои якторо бипарастед, шуморо худое ҷуз Ӯ нест. Оё наметарсед?

Гурӯҳе аз бузургони қавмаш, ки кофир буданд ва дидори охиратро дурӯғ мешумурданд ва дар ин дунёяшон айшу неъмат дода будем, гуфтанд: «Ин мард инсонест монанди шумо, аз он чӣ мехӯред, мехӯрад ва аз он чӣ меошомед. меошомад.
آية رقم 34

Ва агар ба инсоне монанди худ итоъат кунед, зиён кардаед.

Оё ба шумо ваъда медиҳад, ки чун мурдед ва хоку устухон шудед, шуморо аз гӯр берун меова- ранд?
آية رقم 36

Ин ваъдае, ки ба шумо дода шуда, дур аст, дур!

Ҷуз ҳамин зиндагонии дунявии мо ҳеҷ нест, ба дунё меоему мемирем ва дигар бор зинда намеша- вем.
آية رقم 39

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, акнун ки маро ду- рӯғ мебароранд, ёриам кун!»
آية رقم 40

Гуфт: «Ба ҳамин зуди аз карда пушаймон меша- ванд».

Пас ба ҳақ садое сахт ононро фурӯ гирифт. Мо- нанди гиёҳ хушкашон кардем. Эй, насиби мардуми ситамкора дурӣ аз раҳмати Худо бод!
آية رقم 42

Ва баъд аз онҳо мардуме дигар биёфаридем.
آية رقم 43

Ҳеҷ миллате аз аҷали худ на пеш меафтад ва на дертар мекунад,

Сипас пай дар пай паёмбарони худро фиристо- дем. Ҳар бор, ки паёмбаре бар миллате омад, дурӯғ бароварданд ва Мо низ онҳоро аз паси якдигар ба ҳалокат расонидем ва ононро достонҳо кардем. Эй, насиби мардуме, ки имон намеоваравдд, дурӣ аз раҳмати Худо бод!
آية رقم 45

Он гоҳ Мӯсо ва бародараш Ҳорунро бо оёти Худ ва далелҳои равшан фиристодем;
آية رقم 46

назди Фиръавн ва бузургони қавмаш. Пас гар- данкашӣ кардаид, кн мардуме бартариҷӯй буданд
آية رقم 47

ва гуфтанд: «Оё ба ду инсон, ки монанди мо ҳастанд ва қавмашон бандагони мо буданд, имон биёварем?»
آية رقم 48

Онҳоро дурӯғ бароварданд ва худро ба ҳалокат афканданд.
آية رقم 49

Албатта Мо ба Мӯсо китоб додем, бошад, ки ҳи- доят ёбанд.

Ва писари Марям ва модарашро мӯъҷизае сохтем ва он дуро бар баланд ҷое, ки қароргоҳе ва оби равон дошт ҷой додем.

Эй паёмбарон, аз чизҳои покизаву хуш бихӯред ва корҳои шоиста кунед, ки Ман ба корҳое, ки ме- кунед, огоҳам!
آية رقم 52

Албатта ин дини шумо динест ягона ва Ман Парвардигори шумоям, аз Ман битарсед.

Пас дини худро фирқа-фирқа карданд ва ҳар фирқае ба равише, ки интихоб карда буд, дилхуш буд.
آية رقم 54

Ононро то чанде дар гумроҳияшон бигузор.
آية رقم 55

Оё мепиндоранд, ки он молу фарзанд, ки ба онҳо додем,
آية رقم 56

барои он аст, ки мекӯшем хайре ба онҳо бирасо- нем? На, онон дарнамеёбанд!
آية رقم 58

ва онҳое, ки ба оёти Парвардигорашон имон ме- оваранд
آية رقم 59

ва онҳое, ки ба Парвардигорашон ширк намеова- ранд

ва онҳое, ки ҳамаи он чиро бояд адо кунанд, адо мекунанд ва боз ҳам дилҳояшон тарсон аст, ки бояд назди Парвардигорашон бозгарданд,
آية رقم 61

инҳо ҳастанд, ки ба корҳои нек мешитобанд ва дар он бар якдигар пешӣ меҷӯянд.

Бар ҳеҷ кас ҷуз ба миқдори тавонаш таклиф на- мекунем. Ва назди Мо китобест, ки ба ҳақ сухан мегӯяд. Ва бар онҳо ситаме намеравад.
آية رقم 64

То он гоҳ ки сарватмандонашонро ба азоб ги- рифтор кунем ва нола сар диҳанд.
آية رقم 65

Имрӯз нола сар мадиҳед, ки шуморо аз азоби Мо кас наҷот надиҳад!.

Оёти Ман! бароятюн хонда, мешуд ва шумо наме- пазируфтед ва пас-пас мерафтед.
آية رقم 67

Бар он такаббур мекардед ва шабҳангом дар аф- сонасароӣ носазо мегуфтед.

Оё дар ин сухан намеандешанд ё барои онҳо чи- зе нозил шуда, ки барои ниёгонашон нозил нашуда буд?
آية رقم 69

Ё он ки паёмбарашонро нашинохтаанд, ки инко- раш мекунанд?

Ё мегӯянд, ки девона аст? На, паёмбарашон ба дини ҳақ бар онҳо фиристода шуд, вале бештара- шон аз ҳақ бадбинӣ доранд.

Агар ҳақ аз паи ҳавасҳояшон мерафт, осмонҳо- ву замин ва ҳар кӣ дар онҳост, ҳалок мешуд. Вале Мо пан; даш, он фиристодем ва онҳо аз пандашон рӯйгардон шуданд.

Ё ту аз онҳо музде металабӣ? Музди Парварди- горат беҳтар аст, ки Ӯ беҳтарини рӯзидиҳандагон аст!
آية رقم 73

Албатта ту ба роҳи росташон даъват мекунӣ.
آية رقم 74

Ва касоне, ки ба охират имон надоранд, аз роҳи рост каҷраванд!

Агар бар онҳо раҳмат меоварем ва озореро, ки ба он гирифторанд, аз онҳо дур месохтем, боз ҳам хамчунон бо сарсахтӣ дар таҷовузи худ саргашта ме- монданд.
آية رقم 76

Ба азоб гирифторашон кардем на сар хам кар- данд ва на илтиҷо.

То он гоҳ ки даре аз азоби сахт ба рӯяшон ку- шодем, чунон ки аз ҳама ҷо ноумед гаштанд.

Ва ӯст он Худое, ки бароятон гӯшу чашму дил биёфарид. Чӣ андак шукр мегузоред!
آية رقم 79

Ӯст он Худое, ки шуморо дар рӯи замин халқ кард ва ҳама назди Ӯ ҷамъ оварда мешавед.

Ва Ӯст он Худое, ки зинда мекунад ва мемиро- над ва омадушуди шабу рӯз аз Ӯст, Чаро ақл намекунед?
آية رقم 81

На, онҳо низ ҳамон суханон гуфтанд, ки пеши- ниён мегуфтанд.
آية رقم 82

Гуфтанд: «Оё агар мо бимирем ва хоку устухон шавем, боз ҳам зинда мешавем?»

Ба мо ва падаронамон низ пеш аз ин чунин ваъ- даҳое дода шуда буд. Инҳо чизе ҷуз афсонаҳои пе- шиниён нест!»
آية رقم 84

Бигӯ: «-Агар медонед, ин замин ва ҳар кӣ дар он аст, аз они кист?»
آية رقم 85

Хоҳанд гуфт: «Аз они Худо». Бигӯ: «Оё панд на- мегиред?»
آية رقم 86

Бигӯ: «Кист Парвардигори ҳафт осмон ва Пар- вардигори арши бузург?».
آية رقم 87

Хоҳанд гуфт: «Худо». Бигӯ: «Оё наметарсед?»

Бигӯ: «Агар медонед, подшоҳии ҳама чизҳо ба дасти кист? Кист он, ки ба ҳама кас паноҳ диҳад ва касеро аз ӯ паноҳ нест?»
آية رقم 89

Хоҳанд гуфт: «Худо». Бигӯ: «Пас чаро фиреб ме- хӯред?»
آية رقم 90

На! Мо бар онҳо сухани рост фиристодем ва онҳо дурӯғ мегӯянд!

Худо ҳеҷ фарзанде надорад ва ҳеҷ худое бо Ӯ нест. Агар чунин мебуд ҳар худое бо офаридагони худ ба як сӯ мекашид ва бар якдигар болотаршавиро меҷустанд. Худо аз он гуна, ки Ӯро васф мекунанд, пок аст.
آية رقم 92

Донои пинҳону ошкоро, аз ҳар чӣ шарики Ӯ ме- созанд, болотар аст.
آية رقم 93

Бигӯ: «Эй Парвардигори, ман, кош чизеро, ки ба онон ваъда дода шуда, ба ман нишон медодӣ.
آية رقم 94

Пас, эй Парвардигори ман, маро дар зумраи си- тамкорон қарор мадеҳ».
آية رقم 95

Ва Мо агар бихоҳем, ки он чиро ба онон ваъда додаем, туро нишон диҳем, метавонем.

Сухани бади онҳоро бар ҳар чӣ некӯтар меояд, ҷавоб деҳ. Мо ба сухани онҳо огоҳтар ҳастем.
آية رقم 97

Бигӯ: «Эй Парвардигори ман, аз васвасаҳои шай- тон ба ту паноҳ меоварам.
آية رقم 98

Ва ба Ту паноҳ меоварам, эй Парвардигори ман, агар назди ман ҳозир оянд!»
آية رقم 99

Чун якеашонро марг фаро расад, гӯяд: «Эй Пар- вардигори ман, маро бозгардон. (ба ҳаёт).

Шояд корҳои шоистаеро, ки тарк карда будам, ба ҷой оварам». Ҳаргиз! Ин суханест, ки ӯ мегӯяд ва пушти сарашон то рӯзи қиёмат монеъест, ки бозгашт натавонанд.

Чун дар сур дамида шавад, ҳеҷ хешованде миё- нашон намонад ва ҳеҷ аз холи якдигар напурсанд.
آية رقم 102

Онон, ки тарозуяшон сангин бошад, худ наҷотёф- тагонанд.

Ва онон, ки тарозуяшон сабук бошад, ба худ зиён расокидаанд ва дар ҷаҳаннам ҷовид монда- гонанд.
آية رقم 104

Оташ чеҳраҳояшонро месӯзонад ва дар дӯзах туршрӯянд.
آية رقم 105

Оё оятҳои Ман бароятон хонда намешуд ва онҳо- ро дурӯғ меҳисобидед?
آية رقم 106

Гӯянд: «Эй Парвардигори мо, шӯрбахтиямон бар мо ғалаба кард ва мо мардуме гумроҳ будем.
آية رقم 107

Эй Парвардигори мо, моро аз ин оташ берун овар. Агар дигар бор чунон кардем, аз золимон бошем».
آية رقم 108

Гӯяд: «Дар оташ гум шавед ва бо Ман сухан нагӯед».

Оре, гурӯҳе аз бандагони Ман мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, имон овардем, моро бибахшо ва бар мо раҳмат овар, ки Ту беҳтарини раҳмоваран- дагонӣ».
آية رقم 110

Ва шумо масхараашон мекардед то ёди Маро аз хотиратон рабуданд. Ва шумо ҳамчунон ба онҳо механдидед.
آية رقم 111

Имрӯз онҳоро ба хотири сабре, ки мекарданд, музд медиҳам. Онҳо ба муроди худ расидаанд,
آية رقم 112

Гӯяд: «Ба шумори солҳо чӣ муддат дар замин зистаед?»
آية رقم 113

Гӯянд: «Як рӯз ё қиёмате аз як рӯз. Аз онҳо, ки мешумурданд, бипурс».
آية رقم 115

Оё пин д оре д, ки шуморо беҳуда офаридаем ва шумо ба назди Мо бозгардонида намешавед?»

Пас пок аст Худои якто — он фармонравои ростин. Ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест! Парвардигори арши бузургвор аст.

Он кас, ки ба ҷои Худои якто худои дигареро ме- хонад, ва ба ҳаққонияташ ҳеҷ бурҳоне надорад, ин аст, ки ҳисобаш назди Парвардигораш хо- ҳад буд. Ва кофирон наҷот намеёбанд.
آية رقم 118

Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, бибахшову раҳ- мат кун ва Ту беҳтарини раҳматкунандагон ҳас- тӣ!»
تقدم القراءة