ترجمة معاني سورة القمر باللغة الفارسية من كتاب الترجمة الفارسية - دار الإسلام

آية رقم 1

ﮬﮭﮮﮯ ﮰ ​

قیامت نزدیک شد و ماه [از هم] شکافت.

آية رقم 2

ﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘ ﯙ ​

اگر [کافران] معجزه‌ای ببینند، روی می‌گردانند و می‌گویند: «[این] جادویی [باطل و] زودگذر است».

آية رقم 3

ﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠ ﯡ ​

آنان [آیات و نشانه‌های الهی را] دروغ می‌پندارند و از هوای نفس خویش پیروی می‌کنند؛ و هر امرى [از پاداش و کیفرهای قیامت] در زمان مخصوص به خود قرار دارد.

آية رقم 4

ﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و مطمئناً [ماجرای عذاب اقوام گذشته و] اخبارى كه باعث دست کشیدن از گناه می‌شود، به مشرکان رسیده است.

آية رقم 5

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯ ﯰ ​

این [آیات الهى، دانش و] حکمتی رساست؛ ولى [برای افراد لجوج،] هشدارها سودی ندارد؛

آية رقم 6

ﯱﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

پس [ای پیامبر،] از آنان روى برتاب [و منتظر] روزى [باش] كه [فرشتۀ] دعوت‌كننده [با دمیدن در صور] آنان را به امرى بس دشوار [و وحشتناک] فرا‏بخوانَد.

آية رقم 7

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

با دیدگانِ فروافتاده [از وحشت] از گورها خارج می‌شوند؛ [حرکتشان به سوی دادگاه الهی، چنان است که] گویى ملخ‏هایی پراكنده‏اند.

آية رقم 8

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢ ﭣ ​

[هراسناک] به سوى مُنادىِ [محشر] می‌شتابند و کافران مى‏گویند: «امروز، روز دشوارى است».

آية رقم 9

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭ ﭮ ​

پیش از آنان نیز قوم نوح [پیامبرشان را] تكذیب کردند و بندۀ ما را دروغگو خواندند و گفتند: «دیوانه است»؛ و او را سخت آزردند؛

آية رقم 10

ﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ ​

تا آنجا که او پروردگارش را خواند [و گفت]: «من مغلوب شده‌ام؛ پس یاری‌ام فرما [و از آنان انتقام بگیر]».

آية رقم 11

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

ما نیز درهاى آسمان را براى [ریزشِ] رگبارى سیل‌آسا گشودیم.

آية رقم 12

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃ ﮄ ​

و از زمین نیز چشمه‌ها جارى ساختیم و آبها [از زمین و آسمان] براى طوفانى كه مقدر شده بود، به هم پیوست.

آية رقم 13

ﮅﮆﮇﮈﮉ ﮊ ​

و نوح را بر [كشتىِ] ساخته و پرداخته از تخته‌ها و میخ‏ها سوار كردیم

آية رقم 14

ﮋﮌﮍﮎﮏﮐ ﮑ ​

كه تحت نظر [و حفاظتِ] ما حركت مى‏كرد. این، پاداش كسى بود كه [قومش] او را انکار کرده بودند.

آية رقم 15

ﮒﮓﮔﮕﮖﮗ ﮘ ​

ما آن [کیفر و نجات] را نشانه‏اى [از قدرتِ خود] بر جاى گذاشتیم؛ آیا پندپذیرى هست؟

آية رقم 16

ﮙﮚﮛﮜ ﮝ ​

[بنگرید] که عذاب و هشدارهای من چگونه بود.

آية رقم 17

ﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

به راستی که قرآن را براى پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیرى هست؟

آية رقم 18

ﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

قوم عاد [نیز پیامبرشان را] دروغگو پنداشتند؛ [ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدار‌های من چگونه بود.

آية رقم 19

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕﯖ ﯗ ​

ما تندبادى سرد و سخت را در یک روز شوم و طولانی بر آنان فرستادیم.

آية رقم 20

ﯘﯙﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

[طوفانی وحشتناک] كه مردم را چنان از جاى مى‏كَنْد که گویى تنه‌های نخلِ ریشه‌كن‌شده بودند.

آية رقم 21

ﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

[ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدار‌های من چگونه بود.

آية رقم 22

ﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪ ﯫ ​

به راستی که قرآن را براى پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیرى هست؟

آية رقم 23

ﯬﯭﯮ ﯯ ​

قوم ثمود [نیز] هشداردهندگان را دروغگو پنداشتند.

آية رقم 24

ﯰﯱﯲﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

آنان گفتند: «آیا [سزاوار است] بشرى از میان خودمان را پیروى كنیم؟ در این صورت، در گمراهى و سردرگمى خواهیم بود.

آية رقم 25

ﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁﰂﰃ ﰄ ​

آیا از میان همۀ ما، تنها بر او وحی نازل شده است؟ [چنین نیست؛] بلکه او دروغگویی خودپسند است».

آية رقم 26

ﰅﰆﰇﰈﰉ ﰊ ​

فردا خواهند دانست که دروغگوی خودپسند کیست.

آية رقم 27

ﰋﰌﰍﰎﰏﰐﰑ ﰒ ​

[به صالح گفتیم:] «براى آزمایشِ آنان، ماده‌شترى [را كه درخواست كرده‏اند، از دلِ کوه به سویشان] خواهیم فرستاد؛ پس مراقبِ رفتارشان باش و [بر آزارشان] شكیبایى كن.

آية رقم 28

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

و به آنان اعلام كن كه آب [چاه،] بین آنان [و آن ماده‌شتر] سهمیه‌بندی شده است و هر کس باید در نوبت خود حاضر شود».

آية رقم 29

ﭛﭜﭝﭞ ﭟ ​

ولى آنان همدستشان را ندا دادند؛ او نیز دست به كار شد و [شتر را] به قتل رساند.

آية رقم 30

ﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

[ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدار‌های من چگونه بود.

آية رقم 31

ﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ ​

ما بانگ مرگباری بر آنان فرستادیم؛ به‏ناگاه [همگی] همچون گیاه خشكیده[ی بازمانده از كومه‌ها و حصارهای ساخته‏شده با نی و علف،] خرد و ریز شدند.

آية رقم 32

ﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴ ﭵ ​

به راستی که قرآن را براى پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیرى هست؟

آية رقم 33

ﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

قوم لوط [نیز] هشداردهندگان را دروغگو پنداشتند.

آية رقم 34

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

[ما نیز] طوفانى ریگ‏بار بر سرشان فرستادیم [كه همگی را هلاک کرد]؛ مگر خانوادۀ لوط كه سحرگاهان آنان را نجات دادیم.

آية رقم 35

ﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

[این نجات،] نعمتی از جانب ما بود؛ و به هر کس سپاسگزارى كند، این گونه پاداش مى‏دهیم.

آية رقم 36

ﮏﮐﮑﮒﮓ ﮔ ​

لوط آنان را از کیفر [سخت] ما بیم داد؛ ولی آنان در برابر هشدار‌ها به مجادله [و ستیز] برخاستند.

آية رقم 37

ﮕﮖﮗﮘﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

آنان از لوط خواستند که مهمانانش را [برای کام‏جویی] در اختیار‌شان بگذارد؛ ما نیز چشمانشان را کور کردیم [و گفتیم:] «طعم عذاب و [نتیجۀ] هشدار‌هایم را بچشید».

آية رقم 38

ﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و صبحگاهان عذابى پایدار آنان را فراگرفت.

آية رقم 39

ﮥﮦﮧ ﮨ ​

[و گفتیم:] «طعم عذاب و [نتیجۀ] هشدار‌هایم را بچشید».

آية رقم 40

ﮩﮪﮫﮬﮭﮮﮯ ﮰ ​

به راستی که قرآن را براى پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیرى هست؟

آية رقم 41

ﮱﯓﯔﯕﯖ ﯗ ​

هشداردهندگان به سراغ فرعونیان [نیز] رفتند.

آية رقم 42

ﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞ ﯟ ​

[ولى] آنان تمامى آیات ما را دروغ شمردند؛ ما نیز چنان [که شایستۀ پروردگار] شکست‌ناپذیرِ مقتدر [است،] آنان را عذاب کردیم.

آية رقم 43

ﯠﯡﯢﯣﯤﯦﯧﯨﯩ ﯪ ​

[ای اهل مکه،] آیا کافران شما از آنان بهترند یا برای شما امان‌نامه‌ای در کتاب‏های [آسمانی پیشین نوشته شده] است؟

آية رقم 44

ﯫﯬﯭﯮﯯ ﯰ ​

یا می‌گویند: «ما جماعتی متحد و انتقام‏جو هستیم».

آية رقم 45

ﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

به زودى [در جنگ بدر] جمعشان شکست می‌خورد و فرارى خواهند شد.

آية رقم 46

ﯶﯷﯸﯹﯺﯻ ﯼ ​

وعده‌گاهشان قیامت است كه [نسبت به میدان بدر، روزگارى بسیار] سخت‏تر و تلخ‌تر است.

آية رقم 47

ﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

گناهکاران در گمراهی و عذابند.

آية رقم 48

ﰃﰄﰅﰆﰇﰈﰉﰊﰋ ﰌ ​

روزی‌که با چهره‌هایشان در آتش کشیده می‌شوند [و به آنان می‌گویند:] «آتش دوزخ را بچشید».

آية رقم 49

ﰍﰎﰏﰐﰑ ﰒ ​

بی‌تردید، ما هر چیزی را به ‏اندازه آفریده‏ایم؛

آية رقم 50

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

و [چون چیزی را اراده نماییم] فرمان ما فقط یک [کلمه] است؛ به سرعتِ یک چشم ‌بر هم ‌زدن [یا كمتر، انجام می‌پذیرد].

آية رقم 51

ﭘﭙﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

به تحقیق که ما [در گذشته] امثال شما [کافران] را نابود کرده‏ایم؛ پس آیا پندپذیرى هست؟ [که از این امر عبرت بگیرد و از کفر باز ایستد]؟

آية رقم 52

ﭟﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

و تمام کارهایی که [بندگان] انجام داده‏اند در نامه‏هاى اعمال ثبت شده است؛

آية رقم 53

ﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

و هر کوچک و بزرگی [در آن] نوشته شده است.

آية رقم 54

ﭪﭫﭬﭭﭮ ﭯ ​

پرهیزگاران در باغ‏ها و [کنار] جویبارهای [بهشتی] جای دارند؛

آية رقم 55

ﭰﭱﭲﭳﭴﭵ ﭶ ​

در مجلسى سرشار از راستی [و شایستگی] و نزد فرمانروایی مقتدر.