ترجمة معاني سورة الحجر باللغة الفارسية من كتاب Farsi - Persian translation

Farsi - Persian translation

آية رقم 1

حجر


الر (الف. لام. را) این آیات کتاب و قرآن روشنگر است.
آية رقم 2

چه بسا کسانی که کافر شدند دوست دارند (و آرزو می کنند) که ای کاش مسلمان بودند.
آية رقم 3

بگذار آنها بخورند، و بهره گیرند، و آرزوها (ی دراز) سرگرم (وغافل) شان سازد، پس بزودی خواهند دانست.
آية رقم 4

و ما (اهل) هیچ دیار (و شهر) ی را هلاک نکردیم؛ مگر اینکه (مهلت و) اجلی معین (و معلوم) داشت.
آية رقم 5

هیچ امتی براجل خود پیش نمی گیرد، و از آن عقب نخواهد افتاد.
آية رقم 6

و (کافران) گفتند:« ای کسی که قرآن بر تو نازل شده است، بی تردید تو دیوانه ای!

ما فرشتگان را جز به حق نازل نمی کنیم، و (هر گاه نازل شوند) آنگاه به آنها مهلت داده نمی شود، (و کارشان یکسره می شود).
آية رقم 9

همانا ما قرآن را نازل کردیم و قطعاً ما نگهبان آن هستیم.
آية رقم 10

و یقیناً ما پیش از تو (پیامبرانی) در (میان) گروها (و امتها) ی نخستین فرستاده ایم.
آية رقم 11

هیچ پیامبری به (سوی) آنها نمی آمد مگر آن که مسخره اش می کردند.
آية رقم 12

این چنین آن (تکذیب و استهزاء) را در دلهای مجرمان راه می دهیم.
آية رقم 13

آنها به آن (قرآن) ایمان نمی آورند، و به راستی سنت (و روش) پیشینیان (نیز چنین) گذشته است.

و اگر دری از آسمان به روی آنها بگشاییم که پیوسته در آن بالا روند،
آية رقم 15

باز هم می گویند: « یقیناً ما را چشم بندی کرده اند، بلکه ما گروهی سحر شده ایم ! ».
آية رقم 16

و به راستی ما در آسمان برجهایی قرار دادیم، و آنها را برای بینندگان آراستیم.
آية رقم 17

وآن را از هر شیطان رانده شده ای حفظ کردیم.
آية رقم 18

مگر آن کسی که دزدانه گوش فرا دهد، پس (در آن صورت) شهابی آشکار دنبالش کند.

و زمین را گستردیم، و در آن کوههای استواری افکندیم، و از هر چیز سنجیده (و مناسب) در آن رویاندیم.
آية رقم 20

و برای شما (انواع) وسایل زندگی، و (همچنین برای) کسانی که روزی دهنده ی آنها نیستید، در آن قرار دادیم.

و هیچ چیز نیست مگر آنکه گنجینه هایش نزد ماست، و ما جز به اندازه ای معین آن را نازل نمی کنیم.

و ما بادها را بارور کننده ی (ابر ها و گیاهان) فرستادیم، پس از آسمانها آبی نازل کردیم و با آن (آب) شما را سیراب ساختیم، در حالی که شما خازن (و نگهدارنده ی) آن نیستید.
آية رقم 23

و یقیناً ماییم که زنده می کنیم و می میرانیم، و ما وارث (همه ی جهانیان) هستیم.
آية رقم 24

و به یقین (حال) گذشتگان شما را دانسته ایم، و به یقین (حال) آیندگان را (هم به خوبی) دانسته ایم.
آية رقم 25

و (ای پیامبر!) بی گمان پروردگار تو، (همه ی) آنها را (در قیامت) محشور می کند، همانا او حکیم داناست.
آية رقم 26

و به راستی ما انسان را از گِل خشکیده ای، که از گِل بویناک تیره ای (گرفته شده) بود آفریدیم.

و (به یاد آور) هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: « همانا من آفریننده ی بشری از گِل خشکیده ای که از گِل بویناک تیره ای (گرفته شده)، هستم.

پس چون (او را آفریدم و) به او سامان دادم، و از روح خود در آن دمیدم، (همگی) برای او سجده کنید ».
آية رقم 30

پس همه ی فرشتگان با همدیگر سجده کردند.
آية رقم 31

جز ابلیس، که سر پیچی کرد از آنکه با سجده کنندگان باشد.
آية رقم 32

(خداوند) فرمود :« ای ابلیس! تو را چه شده که با سجده کنندگان (همراه) نیستی؟!»

گفت :«من هرگز برای بشری که او را از گِل خشکیده ای که از گل بویناک تیره ای (گرفته شده) آفریده ای، سجده نخواهم کرد ».
آية رقم 34

(خداوند) فرمود:« از آن (بهشت) بیرون شو، بی گمان تو رانده شده ای،
آية رقم 35

و همانا تا روز قیامت بر تو لعنت خواهد بود ».
آية رقم 36

(ابلیس) گفت :«پروردگارا ! مرا تا روزی که (مردم) برانگیخته می شوند مهلت ده ».
آية رقم 37

(خداوند) فرمود:« یقیناً تو از مهلت یافتگانی،
آية رقم 38

تا (آن) روز وقت مقرر (ومعین شده) ».

گفت :« پروردگارا ! به سبب اینکه مرا گمراه ساختی، قطعاً من (گناه و بدیها) در زمین در نظرشان زینت می دهم، و همگی آنها را گمراه خواهم کرد،
آية رقم 40

مگر بندگان مخلص تو را از (میان) آنها ».
آية رقم 41

(خداوند) فرمود: « این (اخلاص) راه مستقیم است که به من می رسد.

یقیناً تو را بر بندگانم تسلطی نیست، مگر (بر آن) گمراهانی که از تو پیروی می کنند.
آية رقم 43

و بی گمان جهنم میعاد گاه برای همه ی آنهاست.
آية رقم 44

برای آن هفت در هست، برای هر دری گروهی از آنها تقسیم (ومعین) شده اند».
آية رقم 45

یقیناً پرهیز گاران درباغها (ی بهشت) و در(کنار) چشمه ها هستند.
آية رقم 46

(به آنها گفته می شود:) به سلامت و ایمنی به آن (باغها) وارد شوید.

آنچه در دلهایشان از کینه (و حسد) بود، بیرون کشیدیم، برادرانه بر تختها روبرروی یکدیگر قرار دارند.
آية رقم 48

در آنجا هیچ خستگی و رنجی به آنها نمی رسد، و هیچ گاه از آنجا بیرونشان نرانند.
آية رقم 49

(ای پیامبر!) بندگانم را خبر ده که یقیناً من آمرزنده ی مهربانم.
آية رقم 50

و آنکه عذاب من همان عذاب درد ناک است !
آية رقم 51

و آنها را از مهمانان ابراهیم خبر ده.

چون بر او وارد شدند، و سلام گفتند. (ابراهیم) گفت: « همانا ما از شما می ترسیم »
آية رقم 53

گفتند:« نترس، بی گمان ما تو را به پسری دانا بشارت می دهیم »
آية رقم 54

(ابراهیم) گفت: « آیا به من (این) بشارت می دهید با اینکه پیری به من رسیده است ؟ پس به چه چیز بشارت می دهید ؟! ».
آية رقم 55

گفتند :« تو را به حق بشارت دادیم، پس از نا امیدان نباش ».
آية رقم 56

(ابراهیم) گفت: «و چه کسی جز گمراهان از رحمت پروردگارش نا امید می شود؟! ».
آية رقم 57

(آنگاه) گفت :«پس ای فرستادگان (خدا) مقصود شما چیست ؟ ».
آية رقم 58

گفتند:« همانا ما به سوی قوم گنهکار فرستاده شده ایم (تا آنها را هلاک کنیم).
آية رقم 59

جز خاندان لوط که ما حتماً همه ی آنها را نجات خواهیم داد.
آية رقم 60

مگر همسر او که مقدر داشتیم او قطعاً از بازماندگان (و هلاکت شوند گان) باشد ».
آية رقم 61

پس هنگامی که که فرستادگان (خدا) نزد خاندان لوط آمدند.
آية رقم 62

(لوط) گفت:«همانا شما گروهی نا شناس هستید ! »
آية رقم 63

(فرشتگان) گفتند :« بلکه، ما (همان) چیزی را برای تو آورده ایم که آنها در آن تردید داشتند.
آية رقم 64

و ما حق را برای تو آورده ایم، و ما قطعاً راستگویانیم.

پس پاسی از شب گذشته خانواده ات با خود بردار، (و از این جا) ببر، و (خودت) به دنبال آنها برو، و کسی از شما پشت سرش ننگرد، و به آن جایی که فرمان یافته اید بروید.

و ما این امر را به او(= لوط) وحی کردیم که همانا صبحگاهان همه ی آنها ریشه کن خواهند شد.
آية رقم 67

و اهل شهر شادی کنان (به طرف خانه ی لوط) آمدند.
آية رقم 68

(لوط) گفت:« به راستی اینها میهمانان من هستند، پس مرا رسوا (و شرمنده) نکنید،
آية رقم 69

و از خدا بترسید و مرا خوار نسازید ».
آية رقم 70

(آنها ) گفتند:«مگر ما تو را از (مهمانی وحمایت) مردمان نهی نکرده بودیم ؟!»
آية رقم 71

(لوط) گفت:«اینها دختران(قوم) من هستند، (با آنها ازدواج کنید) اگر انجام دهنده ی کاری (مشروع) هستید».
آية رقم 72

سوگند به جان تو (ای پیامبر) که آنها در مستی خود سر گردانند.
آية رقم 73

پس هنگام طلوع آفتاب صیحه (= بانگ مرگبار) آنها را فرو گرفت.
آية رقم 74

آنگاه بالای آن (آبادیها) را پایین قرار دادیم. (و زیررو کردیم) و بر(سر) آنان سنگهای از سنگ گل بارانیدیم.
آية رقم 75

بی گمان در این (سر گذشت) نشانه های برای هوشیاران است.
آية رقم 76

و همانا آن (شهرهای ویرانه) بر سر راه (کاروانیان) پا برجاست.
آية رقم 77

بی گمان در این نشانه ای برای مؤمنان است.
آية رقم 78

و بی شک اصحاب أیکه (= قوم شعیب) ستمکار بودند.
آية رقم 79

پس (ما) از آنها انتقام گرفتیم، و (شهرهای ویرانه شده) این دو (قوم) بر سر راه آشکار است.
آية رقم 80

و به راستی اصحاب حجر (= قوم ثمود) پیامبران را تکذیب کردند.
آية رقم 81

و (ما) آیات خود را به آنها دادیم، پس آنها از آنان روی گردان بودند.
آية رقم 82

آنها با خاطری مطمئن و آسوده از کوهها خانه هایی (برای خود) می تراشیدند.
آية رقم 83

پس صبحگاهان صیحه(= بانگ مرگبار) آنها را فرو گرفت.
آية رقم 84

و آنچه را به دست آورده بودند (عذاب الهی را) از آنها دفع نکرد.

و (ما) آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است، جز به حق نیافریدیم، و قیامت قطعاً خواهد آمد، پس (ای پیامبر) بطرز شایسته ای گذشت کن (و از آنها صرف نظر فرما)
آية رقم 86

بی گمان پروردگار تو، همان آفریننده ی داناست.
آية رقم 87

و به راستی (ما) به تو سبع المثانی (= سوره ی فاتحه) و قرآن عظیم دادیم.

(پس) هرگز چشم خود را به (سوی) آنچه (از نعمتها ومتاع دنیوی) که گروههایی از آنان را از آن بهرمند ساخته ایم، ندوز، وبر آنها غمگین نباش، و بال (شفقت) خود را برای مؤمنان فرود آر (و نسبت به آنها فروتن باش).
آية رقم 89

و بگو: «همانا من هشدار دهند ه ی آشکارم ».
آية رقم 90

(و آنها را از عذابی بترسان) همانگونه که برتقسیم کنندگان (آیات الهی) نازل کردیم.
آية رقم 91

(همان) کسانی که قرآن را تقسیم (و بخش، بخش) کردند.
آية رقم 92

پس سوگند به پروردگارت، قطعاً (در قیامت) از همه آنها سؤال خواهیم کرد.
آية رقم 94

پس (ای پیامبر!) به آنچه مأمور شده ای آشکارا ابلاغ کن، و از مشرکان روی بگردان.
آية رقم 95

بی گمان ما (شر) مسخره کنندگان را از تو دفع خواهیم کرد.

کسانی که معبود دیگری با خدا قرار می دهند، پس بزودی خواهند دانست.
آية رقم 97

و به راستی ما می دانیم که سینه تو (ای پیامبر) از آنچه آنها می گویند تنگ می شود (و تو را آزرده و نا راحت می کند).
آية رقم 98

پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از سجده کنندگان باش.
آية رقم 99

و پروردگارت را عبادت کن تا هنگامی که یقین (= مرگ) به سراغت آید.
تقدم القراءة