ترجمة معاني سورة الحجر باللغة الفارسية من كتاب الترجمة الفارسية - دار الإسلام

آية رقم 1

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗ ﭘ ​

الر [= الف. لام. را]. این آیات كتاب [الهى] و قرآنِ روشنگر است.

آية رقم 2

ﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

چه بسا کافران [هنگام مواجهه با عذاب قیامت] آرزو ‌کنند که کاش مسلمان بودند.

آية رقم 3

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

بگذار بخورند و [از لذت‏های دنیا] بهره‌مند باشند و آرزوها[ی مادّی،] سرگرمشان سازد؛ پس به زودی خواهند دانست.

آية رقم 4

ﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

ما [ساکنان] هیچ [شهر و] دیاری را هلاک نکردیم؛ مگر اینکه [مهلت و] اَجلی معیّن داشتند.

آية رقم 5

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

هیچ امتى از اَجلِ [مقررِ] خود نه پیشى می‌گیرد و نه [از آن] عقب می‌مانَد.

آية رقم 6

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂ ﮃ ​

[کافران] گفتند: «ای کسی‌ که [ادعا می‌کنی] قرآن بر تو نازل شده است، یقیناً دیوانه‌ای.

آية رقم 7

ﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

اگر راست می‌گویی، چرا فرشتگان را نزدمان نمی‌آوری [تا دربارۀ پیامبری‌ات گواهی دهند]؟»

آية رقم 8

ﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕ ﮖ ​

[باید بدانند که‌] ما فرشتگان را به‏حق [و فقط در هنگام عذاب کافران] نازل می‌کنیم؛ و [اگر برای عذابشان نازل شوند] دیگر مهلتی نمی‌یابند.

آية رقم 9

ﮗﮘﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

به راستی که ما خود، قرآن را نازل کردیم و قطعاً خودمان نیز نگهبان آن [از هر گونه تبدیل و تحریفی] هستیم.

آية رقم 10

ﮟﮠﮡﮢﮣﮤﮥ ﮦ ​

[ای پیامبر،] پیش از تو نیز [رسولان خود را] میان گروه‏های پیشین فرستادیم.

آية رقم 11

ﮧﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

هیچ پیامبری نزدشان نمی‌آمد، مگر آنکه مسخره‌اش می‌کردند.

آية رقم 12

ﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

اینچنین آن [تکذیب و تمسخر] را در دل‏های گناهکاران [= کافران] راه می‌دهیم.

آية رقم 13

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

آنان به آن [قرآن] ایمان نمی‌آورند؛ و شیوۀ [الله در مجازات] پیشینیان [نیز چنین] رفته است [كه آنان را با عذابی دردناک هلاک نماید].

آية رقم 14

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧ ﯨ ​

و [حتی] اگر دری از آسمان به روی آنان می‌گشودیم تا پیوسته در آن بالا روند [و شگفتی‏های ملکوت را ببینند]،

آية رقم 15

ﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰ ﯱ ​

یقیناً باز هم می‌گفتند: «بی‌تردید، ما را چشم‌بندی کرده‌اند؛ بلکه ما گروهی جادو‌شده‌ایم».

آية رقم 16

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗ ﭘ ​

و به راستی، ما ستارگانی [بزرگ و درخشان] در آسمان قرار داده‏ایم و آنها را برای تماشاگران آراسته‏ایم.

آية رقم 17

ﭙﭚﭛﭜﭝ ﭞ ​

و آن [= آسمان] را از [ورود و دستبردِ] هر شیطانِ رانده‌شده‌ای حفظ کردیم.

آية رقم 18

ﭟﭠﭡﭢﭣﭤﭥ ﭦ ​

مگر آن کس که دزدانه سخنی [از ملکوتیان] بشنود که [در آن صورت،] شهابی روشن او را دنبال می‌کند [و می‌سوزاند].

آية رقم 19

ﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و زمین را گستردیم و کوه‏های استواری در آن افکندیم و از هر گیاه سنجیده [و مناسبی] در آن رویاندیم.

آية رقم 20

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺ ﭻ ​

و براى شما و کسی كه شما روزى‌رسانش نیستید اسباب زندگی در آن قرار دادیم.

آية رقم 21

ﭼﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

و هیچ چیز نیست، مگر آنکه گنجینه‌هایش نزد ماست و ما آن را جز به ‌اندازه‌ای معیّن فرو نمی‌فرستیم.

آية رقم 22

ﮈﮉﮊﮋﮌﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓ ﮔ ​

و بادها را بارورکننده[ی ابرها] فرستادیم، سپس آبی از آسمان‏ها نازل کردیم و شما را با آن سیراب ساختیم؛ در حالى كه شما ذخیره‌كننده‌اش نیستید.

آية رقم 23

ﮕﮖﮗﮘﮙﮚ ﮛ ​

و یقیناً ماییم که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم، و ما [بازماندۀ جاوید و] وارث [همۀ جهانیان] هستیم.

آية رقم 24

ﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢ ﮣ ​

و بی‌تردید، [تولد و مرگ] گذشتگان شما را دانسته‌ایم و یقیناً [تولد و مرگ] آیندگان را [نیز به خوبی] می‌دانیم.

آية رقم 25

ﮤﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

و [ای پیامبر،] بی‌گمان، پروردگارت [همۀ] آنان را [در قیامت] محشور می‌کند. به راستی که او حکیم داناست.

آية رقم 26

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

و در حقیقت، ما [نخستین] انسان [= آدم] را از گِلِ خشک [بازمانده] از لجنی بدبو آفریدیم‌.

آية رقم 27

ﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝ ﯞ ​

و پیش از آن، جن را از آتشی سوزان آفریدیم.

آية رقم 28

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨﯩﯪ ﯫ ​

و [یاد کن] از هنگامی که پروردگارت به فرشتگان فرمود: «همانا من بشری را از گِلِ خشک [بازمانده] از لجنی بدبو خواهم آفرید.

آية رقم 29

ﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

پس چون [او را آفریدم و] به او سامان دادم و از روح خویش در وی دمیدم، [به نشانۀ اطاعت از فرمان من، همگی] بر او سجده کنید».

آية رقم 30

ﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

فرشتگان همگی سجده کردند،

آية رقم 31

ﯻﯼﯽﯾﯿﰀﰁ ﰂ ​

مگر ابلیس که از آنکه با سجده‌کنندگان باشد سرپیچی کرد.

آية رقم 32

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘ ﭙ ​

[الله] فرمود: «ای ابلیس، چرا تو با سجده‌کنندگان [همراه] نیستی؟»

آية رقم 33

ﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡﭢﭣﭤ ﭥ ​

[ابلیس] گفت: «من آن نیستم که برای بشری که او را از گِلِ خشک [بازمانده] از لجنی بدبو آفریده‌ای سجده ‌کنم».

آية رقم 34

ﭦﭧﭨﭩﭪ ﭫ ​

[الله] فرمود: «از آنجا [= بهشت] بیرون شو [که] بی‌تردید، تو [از بارگاهِ ما] رانده‌شده‌ای.

آية رقم 35

ﭬﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

و یقیناً تا روز قیامت بر تو لعنت خواهد بود».

آية رقم 36

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸ ﭹ ​

[ابلیس] گفت: «پروردگارا، تا روزی ‌که [مردم] برانگیخته می‌شوند به من مهلت بده [و مرا نمیران]».

آية رقم 37

ﭺﭻﭼﭽ ﭾ ​

[الله] فرمود: «[برو که] یقیناً تو از مهلت‌یافتگانی،

آية رقم 38

ﭿﮀﮁﮂ ﮃ ​

تا روزِ آن وقتِ معلوم [که تمام مخلوقات با نفخۀ نخست می‌میرند]».

آية رقم 39

ﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋﮌﮍ ﮎ ​

[او] گفت: «پروردگارا، به سببِ آنکه مرا گمراه ساختی، در زمین [بدی‏ها را] در نظرشان نیک جلوه می‌دهم و همۀ آنان را به گمراهی می‌کشانم؛

آية رقم 40

ﮏﮐﮑﮒ ﮓ ​

مگر بندگان خالصِ تو از [میان] آنان، [که هدایتشان کرده‌ای]».

آية رقم 41

ﮔﮕﮖﮗﮘ ﮙ ​

[الله] فرمود: «این [اخلاص،] راه مستقیمی است [که به من می‌رسد].

آية رقم 42

ﮚﮛﮜﮝﮞﮟﮠﮡﮢﮣﮤ ﮥ ​

یقیناً تو بر بندگانم تسلطی نداری، مگر [بر آن مشرکان و] گمراهانی که از تو پیروی می‌کنند.

آية رقم 43

ﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

و بی‌تردید، دوزخ وعده‌گاه همۀ آنان است.

آية رقم 44

ﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓ ﯔ ​

[دوزخ] هفت در دارد [و] برای هر دری، گروهی از آنان تقسیم [و مشخص] شده‌اند».

آية رقم 45

ﯕﯖﯗﯘﯙ ﯚ ​

یقیناً پرهیزگاران در باغ‏ها[ی بهشت] و در [کنار] چشمه‌ها هستند.

آية رقم 46

ﯛﯜﯝ ﯞ ​

[هنگام ورود به آنان گفته می‌شود:] «به سلامت و ایمنی به آن [باغ‏ها] وارد شوید».

آية رقم 47

ﯟﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

آنچه در دل‏هایشان از کینه [و حسد] است برمی‌کنیم؛ برادرانه بر تخت‏ها مقابل یکدیگرند.

آية رقم 48

ﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱ ﯲ ​

در آنجا نه رنجى به آنان مى‌رسد و نه از آنجا بیرون رانده مى‌شوند.

آية رقم 49

ﯳﯴﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

[ای پیامبر،] به بندگانم خبر بده که من آمرزندۀ مهربانم.

آية رقم 50

ﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

و اینکه عذاب من، عذابی دردناک است.

آية رقم 51

ﰁﰂﰃﰄ ﰅ ​

و از مهمانان ابراهیم [نیز] به آنان خبر بده.

آية رقم 52

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘﭙ ﭚ ​

هنگامی که بر او وارد شدند، سلام گفتند؛ [اما چون دست به غذا نبردند، ابراهیم‌] گفت: «ما از شما هراسانیم».

آية رقم 53

ﭛﭜﭝﭞﭟﭠﭡ ﭢ ​

آنان گفتند: «نترس؛ ما تو را به پسری دانا مژده می‌دهیم».

آية رقم 54

ﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪ ﭫ ​

[ابراهیم] گفت: «آیا با اینكه سالخورده شده‌ام مژده[ی تولد فرزند] به من مى‌دهید؟ به چه [دلیل اینچنین] بشارت مى‌دهید؟»

آية رقم 55

ﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲ ﭳ ​

آنان گفتند: «ما تو را به درستی بشارت دادیم؛ پس ناامید نباش».

آية رقم 56

ﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

[ابراهیم] گفت: «و جز گمراهان، چه کسی از رحمتِ پروردگارش ناامید می‌گردد؟»

آية رقم 57

ﭽﭾﭿﮀﮁ ﮂ ​

[آنگاه به فرشتگان] گفت: «اى فرستادگان، كار [و مأموریت] شما چیست؟»

آية رقم 58

ﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

آنان گفتند: «در حقیقت، ما به سوی قوم گنهکار [لوط] فرستاده شده‌ایم [تا هلاکشان کنیم].

آية رقم 59

ﮊﮋﮌﮍﮎﮏ ﮐ ​

مگر خانوادۀ لوط که ما یقیناً همۀ آنان را نجات خواهیم داد.

آية رقم 60

ﮑﮒﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

جز همسرش که مقدر کرده‌ایم از بازماندگان [در عذاب] باشد».

آية رقم 61

ﮘﮙﮚﮛﮜ ﮝ ​

هنگامی‌ که‏ فرستادگان [الله به شکل انسان] نزد خاندان لوط آمدند،

آية رقم 62

ﮞﮟﮠﮡ ﮢ ​

[او] گفت: «شما گروهی ناشناس هستید».

آية رقم 63

ﮣﮤﮥﮦﮧﮨﮩ ﮪ ​

[فرشتگان] گفتند: «بلکه ما همان چیزی را برایت آورده‌ایم كه [این مردم گناهکار] درباره‌اش تردید مى‌كردند [= نزول عذاب].

آية رقم 64

ﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

و ما برایت [خبرِ حقیقی و] راست آورده‌ایم و قطعاً ما راستگوییم.

آية رقم 65

ﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞ ﯟ ​

پس پاسی از شب [که گذشت] خانواده‌ات را با خود [از این جا] ببر و [خودت] به دنبالشان برو؛ و هیچ‌یک از شما پشت سرش را نگاه نکند و به جایی که به شما فرمان می‌دهند بروید».

آية رقم 66

ﯠﯡﯢﯣﯤﯥﯦﯧﯨ ﯩ ​

و ما او [= لوط] را از این امر آگاه كردیم که صبحگاهان ریشۀ آنان برکنده خواهد شد.

آية رقم 67

ﯪﯫﯬﯭ ﯮ ​

و اهالی شهر، در حالی که [دربارۀ آمدن افراد جدید] با شادی‌ [به یکدیگر] خبر می‌دادند [به سوی خانۀ لوط] آمدند.

آية رقم 68

ﯯﯰﯱﯲﯳﯴ ﯵ ​

[لوط] گفت: «اینها مهمانان من هستند؛ پس مرا رسوا [و شرمندۀ مهمانانم] نکنید،

آية رقم 69

ﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

و از الله بترسید و سرشکسته‌ام نسازید».

آية رقم 70

ﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

[آنان] گفتند: «مگر ما تو را از [میزبانیِ] افراد [غریبه] نهی نکردیم؟»

آية رقم 71

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖ ﭗ ​

[لوط] گفت: «اگر مى‌خواهید [كارى حلال‌] انجام دهید، اینها دختران [قوم] من هستند؛ [با آنها ازدواج كنید].»

آية رقم 72

ﭘﭙﭚﭛﭜ ﭝ ​

سوگند به جان تو [ای پیامبر] که آنان در مستیِ خویش سرگشته بودند.

آية رقم 73

ﭞﭟﭠ ﭡ ​

پس هنگام برآمدنِ آفتاب، بانگ [مرگبار] آنان را فراگرفت.

آية رقم 74

ﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

آنگاه آن [سرزمین] را زیر و رو کردیم و سنگ‏گل‏هایی پیاپی بر آنان باریدیم.

آية رقم 75

ﭫﭬﭭﭮﭯ ﭰ ​

به یقین، در این [كیفر،] براى هوشیاران عبرت‏هاست.

آية رقم 76

ﭱﭲﭳ ﭴ ​

و آن [شهرهای ویرانه، هنوز] بر سر راه [مسافران] پابرجاست.

آية رقم 77

ﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

یقیناً در این [عذاب،] نشانه‌ای برای [عبرت گرفتنِ] مؤمنان است.

آية رقم 78

ﭻﭼﭽﭾﭿ ﮀ ​

و اصحاب اَیکه [= قوم شعیب] قطعاً ستمکار بودند.

آية رقم 79

ﮁﮂﮃﮄﮅ ﮆ ​

[ما] از آنان انتقام گرفتیم و [شهرهای ویران‌شدۀ] این دو [قوم،] بر سر راه آشکار است.

آية رقم 80

ﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

و بی‌تردید، اهل حِجر [= قوم ثمود] پیامبران را دروغگو انگاشتند.

آية رقم 81

ﮍﮎﮏﮐﮑ ﮒ ​

و [ما معجزات و] نشانه‌های خود را به آنان دادیم، و[لی] از آنها رویگردان شدند.

آية رقم 82

ﮓﮔﮕﮖﮗﮘ ﮙ ​

و از کوه‏ها خانه‌هایی [برای خود] می‌تراشیدند که در امان بمانند.

آية رقم 83

ﮚﮛﮜ ﮝ ​

پس صبحگاهان بانگ [مرگبار] آنان را فراگرفت.

آية رقم 84

ﮞﮟﮠﮡﮢﮣ ﮤ ​

و آنچه [از اموال و خانه‌های محکم] به دست آورده بودند، سودی به حالشان نداشت [و عذاب الهی را دفع نکرد].

آية رقم 85

ﮥﮦﮧﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕ ﯖ ​

و ما آسمان‏ها و زمین و آنچه را که میان آنهاست جز به‏حق نیافریده‌ایم؛ و قیامت قطعاً آمدنی است؛ پس [ای پیامبر، از کافران‌] به نیکویی گذشت کن.‌

آية رقم 86

ﯗﯘﯙﯚﯛ ﯜ ​

بی‌تردید، پروردگارت همان آفریدگارِ داناست. ‌

آية رقم 87

ﯝﯞﯟﯠﯡﯢﯣ ﯤ ​

و به راستی، ما به تو «سبعُ المثانی» [= سورۀ فاتحه] و قرآن بزرگ را دادیم.

آية رقم 88

ﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲﯳ ﯴ ​

[بنابراین،] هرگز به آنچه [از نعمت‏های دنیوی] که گروه‏هایی از آنان [= کافران] را بهره‌مند کرده‌ایم چشم ندوز و به خاطر [ناسپاسی و شرکِ] آنان اندوهگین نباش و با مؤمنان فروتنی کن.

آية رقم 89

ﯵﯶﯷﯸﯹ ﯺ ​

و بگو: «به راستی که من همان بیم‌دهندۀ آشکارم».

آية رقم 90

ﯻﯼﯽﯾ ﯿ ​

[و آنان را از عذاب بترسان] همان گونه که [آن را] بر تقسیم‌کنندگان [آیات الهی] فرستادیم؛

آية رقم 91

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

همان کسانی كه قرآن را [به] بخش‏ها[یی همچون شعر و پیشگویی و جادو تقسیم] كردند.

آية رقم 92

ﭖﭗﭘ ﭙ ​

سوگند به پروردگارت، قطعاً [در قیامت] از همۀ آنان سؤال خواهیم کرد.

آية رقم 93

ﭚﭛﭜ ﭝ ​

از آنچه می‌کردند.

آية رقم 94

ﭞﭟﭠﭡﭢﭣ ﭤ ​

پس [ای پیامبر،] آنچه [را که از سوی الله] دستور یافته‌ای، آشکار کن و از مشرکان روی بگردان‌.

آية رقم 95

ﭥﭦﭧ ﭨ ​

بی‌تردید، ما [شرّ] مسخره‌کنندگان را از تو دور می‌کنیم.

آية رقم 96

ﭩﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

همان کسانی که [برای خود،] با الله، معبود دیگری قرار می‌دهند؛ پس به زودی [نتیجۀ شرکِ خویش را] خواهند دانست.

آية رقم 97

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹ ﭺ ​

و [ای پیامبر،] یقیناً ما می‌دانیم که تو از آنچه آنان [= کافران] می‌گویند آزرده‌خاطر می‌گردی.

آية رقم 98

ﭻﭼﭽﭾﭿﮀ ﮁ ​

پس به ستایش پروردگارت تسبیح بگو و از سجده‌کنندگان باش.

آية رقم 99

ﮂﮃﮄﮅﮆ ﮇ ​

و تا هنگامی‌ که مرگت فرامی‌رسد پروردگارت را عبادت کن.