ترجمة معاني سورة ق باللغة الطاجيكية من كتاب الترجمة الطاجيكية - عارفي

آية رقم 1

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ ​

[Қоф]; савганд ба Қуръони арҷманд [ки растохез омаданӣ аст]

آية رقم 2

ﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟﭠ ﭡ ​

Мушрикон аз ин ки ҳушдордиҳандае аз миёни худашон ба суроғашон омадааст, ибрози шигифтӣ мекунанд ва мегӯянд: «Моҷарои аҷибе аст

آية رقم 3

ﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩ ﭪ ​

Он ҳангоме ки мурдем ва хок шудем [дубора барангехта хоҳем шуд?]. Ин бозгаште баид аст»

آية رقم 4

ﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱﭲﭳﭴ ﭵ ​

Бе тардид, зарроте, ки замин аз бадани онон мекоҳад, [ҳамаро] медонем; ва китобе нигоҳбон дар ихтиёр дорем [ки ҳарчи бар онон муқаддар гашта, дар он сабт аст]

آية رقم 5

ﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼﭽﭾ ﭿ ​

Вақте ки [Қуръон, яъне каломи] ҳақ бар онон расид, такзибаш карданд; пас, дар ҳолати саргардонӣ [ва парешонӣ] ҳастанд [ва дар бораи Қуръон ҳайронанд]

آية رقم 6

ﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

Оё кофирон осмонро бар фарозашон наменигаранд, ки чи гуна онро барафроштем ва [ба зевари ситорагон] оростем ва орӣ аз [ҳар гуна] нуқсу халал аст?

آية رقم 7

ﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗ ﮘ ​

Ва заминро густурдем ва кӯҳҳои собит дар он пай афкандем ва аз ҳар навъ гиёҳи зебо [шодиангезе] дар он рӯёнидем

آية رقم 8

ﮙﮚﮛﮜﮝ ﮞ ​

[Онҳоро офаридем] То барои ҳар бандаи тавбакор муҷиби бинишу панд бошад

آية رقم 9

ﮟﮠﮡﮢﮣﮤﮥﮦﮧﮨ ﮩ ​

Ва аз осмон бороне пурбаракат фиристодем ва бо он боғҳо [-и мева] ва [мазореи] дона [ҳо]-и даравкарданӣ рӯёнидем

آية رقم 10

ﮪﮫﮬﮭﮮ ﮯ ​

Ва дарахтони саркашидаи хурмо бо хушаҳои барҳамнишаста

آية رقم 11

ﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚ ﯛ ​

Барои рӯзии бандагон; ба василаи он [борон] сарзамини хазонзада ва хушкро ҳаёт бахшидем; хуруҷ аз қабрҳо [дар қиёмат] низ ҳамин гуна аст

آية رقم 12

ﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

Пеш аз онон низ қавми Нуҳу аҳолии «Рас» [чоҳ] ва қавми Самуд [паёмбаронашонро] дурӯғгӯ шумурданд

آية رقم 13

ﯤﯥﯦﯧ ﯨ ​

Ва [ҳамчунин қавми] Оду Фиръавн ва қавми Лут

آية رقم 14

ﯩﯪﯫﯬﯭﯮﯯﯰﯱﯲ ﯳ ​

ва аҳолии «Айка» [қавми Шуайб] ва қавми «Туббаъ»; ҳар як [аз онон] паёмбарони [илоҳӣ]-ро дурӯғгӯ шумурданд; пас, ваъдаи азоби ман [бар онон] таҳаққуқ ёфт

آية رقم 15

ﯴﯵﯶﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽﯾ ﯿ ​

Оё мо дар офариниши нахустин фуру мондем [то аз бозофаринии он оҷиз бошем]? [Ҳаргиз] Балки онон аз офариниши ҷадид дар [ҳайрат ва] тардиданд

آية رقم 16

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

Мо инсонро офаридем ва аз васвасаҳои замираш огоҳем; ва аз шоҳрагаш ба ӯ наздиктарем

آية رقم 17

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨ ﭩ ​

Вақте ду фаришта, ки бар самти росту чап муроқиб нишастаанд, [рафторашро] сабт мекунанд

آية رقم 18

ﭪﭫﭬﭭﭮﭯﭰﭱ ﭲ ​

Ҳар сухане, ки бар забон меоварад, дар канораш [фариштаи] муроқибе омодааст

آية رقم 19

ﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻﭼ ﭽ ​

Сахтиҳои марг, ба ростӣ, даррасид. [Эй инсони ғофил] Ин ҳамон чизест, ки аз он мегурехтӣ

آية رقم 20

ﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄ ﮅ ​

Ва [барои дувумин бор] дар «сур» дамида мешавад [ва қиёмат барпо мегардад]. Он рӯз [рӯзи таҳаққуқи] ваъда [-и азоб] аст

آية رقم 21

ﮆﮇﮈﮉﮊﮋ ﮌ ​

Ва ҳар кас дар ҳоле [ки ду фаришта ҳамроҳиаш мекунанд, ба арсаи маҳшар] меояд; яке роҳ менамоёнад ва дигаре [бар аъмолаш] гувоҳ аст

آية رقم 22

ﮍﮎﮏﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖﮗﮘ ﮙ ​

[Ба ӯ гуфта мешавад:] «Ту аз ин [рӯз] дар ғафлат будӣ ва мо [бо азоби дузах] пардаи [ғафлат]-ро аз муқобилат бардоштем; акнун дидаат тезбин шудааст

آية رقم 23

ﮚﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

[Фариштаи] Ҳамнишини вай мегӯяд: «Ин ҳамон [номаи аъмоли ӯ] аст, ки назди ман омадааст»

آية رقم 24

ﮡﮢﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

[Аллоҳ таоло ба он ду фаришта хитоб мекунад:] «Ҳар ситезаҷӯи ҳақситезеро дар дузах бияфканед

آية رقم 25

ﮨﮩﮪﮫ ﮬ ​

[Ҳар] Монеи хайру мутаҷовиз ва бадгумонро

آية رقم 26

ﮭﮮﮯﮰﮱﯓﯔﯕﯖﯗ ﯘ ​

Ҳамон касе, ки дар канори Аллоҳ таоло маъбуди дигаре қарор медод. Ӯро дар азобе сахт бияфканед»

آية رقم 27

ﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢﯣ ﯤ ​

[Шайтони] Ҳамнишинаш мегӯяд: «Парвардигоро, ман ӯро ба туғён накашидам, вале ӯ худ дар гумроҳии бепоёне буд»

آية رقم 28

ﯥﯦﯧﯨﯩﯪﯫﯬ ﯭ ​

[Аллоҳ таоло] Мефармояд: «Дар пешгоҳи Ман ситез накунед, ки пеш аз ин ба шумо ҳушдор дода будем

آية رقم 29

ﯮﯯﯰﯱﯲﯳﯴﯵ ﯶ ​

Фармони муҷозот назди Ман тағйирпазир нест; ва Аллоҳ таоло [дар кайфару подош] ба бандагонаш ситам намекунад»

آية رقم 30

ﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽﯾﯿ ﰀ ​

Рӯзе, ки ба дузах мегӯем: «Оё [аз ситамгарон] анбошташудаӣ?». [Ва ӯ] Мегӯяд: «Оё беш аз ин ҳам ҳаст?»

آية رقم 31

ﰁﰂﰃﰄﰅ ﰆ ​

[Дар он рӯз] Биҳиштро барои парҳезкорон пеш меоваранд [то неъматҳояшро] аз наздик [бубинанд]

آية رقم 32

ﰇﰈﰉﰊﰋﰌ ﰍ ​

[Ба онон гуфта мешавад:] «Ин ҳамон подошест, ки ба шумо ваъда дода мешуд, ки барои ҳар тавбакоре аст, ки [ба сӯйи Парвардигораш бозмегардад ва] пойбанд [ба паймону аҳкоми илоҳӣ] аст

آية رقم 33

ﰎﰏﰐﰑﰒﰓﰔ ﰕ ​

Ҳамон касе, ки дар ниҳон аз [хашми Аллоҳи] раҳмон метарсад ва бо қалбе тавбакор [ба пешгоҳаш] бозмегардад

آية رقم 34

ﰖﰗﰘﰙﰚﰛ ﰜ ​

Бо саломат ба биҳишт дароед; ин аст рӯзи ҷовидонагӣ»

آية رقم 35

ﰝﰞﰟﰠﰡﰢ ﰣ ​

Дар он ҷо ҳар чи бихоҳанд, дар ихтиёр доранд ва ҳатто бештар аз он низ дар ихтиёри мост

آية رقم 36

ﭑﭒﭓﭔﭕﭖﭗﭘﭙﭚﭛﭜﭝﭞﭟ ﭠ ​

Ва чи бисёр умматҳоеро, ки пеш аз мушрикони Макка ҳалок кардем, ки онон [ба маротиб] аз инҳо қавитар буданд; пас, дар гӯша ва канори шаҳрҳо ҷустуҷӯ карданд [ки бубинанд оё аз азобу ҳалокати барояшон] ҳеҷ паноҳ ва гурезгоҳе вуҷуд дорад

آية رقم 37

ﭡﭢﭣﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬﭭ ﭮ ​

Бе гумон дар ин [сухан] барои соҳибдилон ё касоне, ки бо ҳузур [-и қалб ба нидои тавҳид] гӯш фаро медиҳанд ва ҳушёранд, андарз аст

آية رقم 38

ﭯﭰﭱﭲﭳﭴﭵﭶﭷﭸﭹﭺﭻ ﭼ ​

Мо осмонҳо ва замин ва он чиро, ки миёни онҳост, дар шаш рӯз офаридем ва [ҳаргиз] ранҷу хастагӣ ба Мо нарасид

آية رقم 39

ﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ ​

[Эй Паёмбар] Дар баробари суханони мушрикон шикебо бош; ва пеш аз баромадани офтоб ва қабл аз фуру шуданаш Парвардигоратро ба покӣ ситоиш кун [ва намоз бигузор]

آية رقم 40

ﮊﮋﮌﮍﮎ ﮏ ​

Ва низ [дар посе] аз шаб ва пас аз ҳар намоз ӯро ба покӣ ситоиш кун

آية رقم 41

ﮐﮑﮒﮓﮔﮕﮖ ﮗ ​

Ва [эй Паёмбар] он гоҳ ки мунодӣ [-и қиёмат] аз маконе наздик нидо медиҳад, гӯш фародор

آية رقم 42

ﮘﮙﮚﮛﮜﮝﮞﮟ ﮠ ​

Рӯзе, ки ҳамагон бонги саҳмноки растохезро ба ҳақ мешунаванд, [он рӯз] рӯзи хуруҷ [аз гурҳо] аст

آية رقم 43

ﮡﮢﮣﮤﮥﮦ ﮧ ​

Моем, ки ҳаёт мебахшем ва марг медиҳем; ва бозгашт [-и ҳамагон] ба сӯйи Мост

آية رقم 44

ﮨﮩﮪﮫﮬﮭﮮﮯﮰﮱ ﯓ ​

Рӯзе, ки замин аз [фарози] онон шикофта мешавад, инсонҳо шитобон [берун меоянд]. Ин эҳзоре аст, ки барои Мо осон аст

آية رقم 45

ﯔﯕﯖﯗﯘﯙﯚﯛﯜﯝﯞﯟﯠﯡﯢ ﯣ ​

Мо ба он чи [кофирон] мегӯянд, донотарем; ва ту [эй Паёмбар] бар онон мусаллат нестӣ [ки бихоҳӣ ба имон овардан водорашон кунӣ]; пас, касеро, ки аз азоб [ва ҳушдори] Ман метарсад, ба [василаи] Қуръон андарз бидеҳ