ترجمة معاني سورة المدّثر باللغة الفارسية من كتاب الترجمة الفارسية - دار الإسلام

ما مأموران دوزخ را فقط از فرشتگان قرار دادیم، و شمار آنها را تنها برای آزمایش کافران معیّن کرده‌ایم تا اهل کتاب یقین کنند و کسانی ‌که ایمان آورده‌اند بر ایمان خود بیفزایند و اهل کتاب و مؤمنان، گرفتار شک و تردید نشوند؛ و تا کسانی‌ که در دل‏هایشان مرض است و [نیز] کافران بگویند: «هدف الله از این مَثل [و توصیف] چیست؟» این‏گونه، الله هر ‌کس را بخواهد، گمراه می‌سازد و هر کس را بخواهد، هدایت می‌کند؛ و [شمارِ] لشکریان پروردگارت را [کسی] جز او نمی‌داند؛ و این جز پند و اندرزی برای انسان‏ها نیست.

آية رقم 32

ﯥﯦ ﯧ

آری؛ سوگند به ماه [که هرگز اینچنین نیست که آنان تصور می‌کنند].

آية رقم 33

ﯨﯩﯪ ﯫ

و [سوگند به] شب، هنگامی ‌که پشت کند.

آية رقم 34

ﯬﯭﯮ ﯯ

و به صبح، هنگامی ‌که روشن شود.

آية رقم 35

ﯰﯱﯲ ﯳ

که آن [آتش دوزخ،] یکی از [عذاب‏های] بزرگ [و هولناک] است.

آية رقم 36

ﯴﯵ ﯶ

برای انسان، بیم‌دهنده است.

آية رقم 37

ﯷﯸﯹﯺﯻﯼﯽ ﯾ

برای کسی از شما که بخواهد [با انجام کارهای نیکو] پیش افتد، یا [با گناه کردن] عقب بماند.

آية رقم 38

ﯿﰀﰁﰂﰃ ﰄ

هر کس در گروِ اعمال خویش است؛

آية رقم 39

ﰅﰆﰇ ﰈ

مگر اصحاب یمین [= مؤمنان]

آية رقم 40

ﰉﰊﰋ ﰌ

که در باغ‏های [بهشت] هستند و می‌پرسند

آية رقم 41

ﰍﰎ ﰏ

از گناهکاران:

آية رقم 42

ﰐﰑﰒﰓ ﰔ

چه چیز شما را به دوزخ درآورد؟

آية رقم 43

ﰕﰖﰗﰘﰙ ﰚ

[دوزخیان] می‌گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم

آية رقم 44

ﰛﰜﰝﰞ ﰟ

و بینوا[یان] را اطعام نمی‌کردیم

آية رقم 45

ﰠﰡﰢﰣ ﰤ

و پیوسته همراه یاوه‌گویان [و اهل باطل] هم‏صدا می‌شدیم.

آية رقم 46

ﰥﰦﰧﰨ ﰩ

و همواره روزِ جزا را تکذیب می‌کردیم،

آية رقم 47

ﰪﰫﰬ ﰭ

تا زمانی که مرگ به سراغمان آمد.

آية رقم 48

ﭑﭒﭓﭔ ﭕ

پس شفاعتِ شفاعت‌کنندگان سودی به آنها نمی‌بخشد.

آية رقم 49

ﭖﭗﭘﭙﭚ ﭛ

آنها را چه شده است که از پند [و تذکر] روی گردانند؟

آية رقم 50

ﭜﭝﭞ ﭟ

گویى كه گورخرانى رمیده‌اند

آية رقم 51

ﭠﭡﭢ ﭣ

که از [مقابل] شیر گریخته‌اند.

آية رقم 52

ﭤﭥﭦﭧﭨﭩﭪﭫﭬ ﭭ

بلکه هر کدام از آنها [توقع دارد و] می‌خواهد که [به او] نام‏های گشاده [و جداگانه از سوی الله] داده شود.

آية رقم 53

ﭮﭯﭰﭱﭲﭳ ﭴ

هرگز چنین نیست [که آنان می‌پندارند]! بلکه آنها از [عذاب] آخرت نمی‌ترسند.

آية رقم 54

ﭵﭶﭷ ﭸ

نه، چنین نیست كه آنها مى‌گویند؛ آن [قرآن] یک تذكر و یادآورى است.

آية رقم 55

ﭹﭺﭻ ﭼ

پس هر ‌کس که بخواهد، از آن پند گیرد.

آية رقم 56

ﭽﭾﭿﮀﮁﮂﮃﮄﮅﮆﮇﮈ ﮉ

و یاد نمی‌کنند [و پند نمی‌گیرند] مگر اینکه الله بخواهد. اوست که سزاوار پروا کردن و آمرزیدن است.

تقدم القراءة